Steven Dhoore, ceremoniespreker

Voorganger, ceremoniespreker en rouwbegeleiding

Steven D’hoore is mijn persoonlijke website, waarbij ik mijn ervaringen en expertise deel. Waarbij ik hulp wil bieden in uitwerking en begeleiding voor wie ergens op knooppunten in het leven staat.

Heugelijke momenten te vieren, nieuw leven, een overgang of liefde… Alsook de moeilijke kanten van rouw en verlies, het afscheid nemen.

Persoonlijke plechtigheden uitwerken, verzorgen en voorgaan doe ik van ganser harte, toegewijd, betrokken…

Daarnaast bied ik ook persoonlijke begeleiding op maat.

Een liefde die groeit – de trouwceremonie van Liesbeth & Jan

Op 8 augustus 2026 klonk in zaal Auberge du Pêcheur in Sint-Martens-Latem het lied ‘Glitter in the Air’ van P!nk. Het was het moment waarop Liesbeth, geleid door haar zoon Andreas, en Jan, met dochter Amélie aan zijn hand, naar voren kwamen. Niet om een begin te markeren, maar om een nieuw hoofdstuk te schrijven in een liefdesverhaal dat al bijna tien jaar duurt.

Liefde in kleine gebaren
Tijdens de ceremonie lazen Liesbeth en Jan om beurten hun eigen gedicht ‘Liefde is…’ voor. Regel na regel werd duidelijk wat hun verbintenis draagt: “Liefde is zwijgen, niets zeggen / maar een arm om een schouder leggen.” Het zijn die kleine, dagelijkse gebaren waarin hun band zichtbaar wordt – een band die niet alleen henzelf, maar ook hun kinderen omarmt.

Een thuis bij elkaar
Het hoogtepunt was ongetwijfeld het zelfgeschreven lied ‘Hier bij Jou’, dat live werd gebracht. De tekst vertelde hun verhaal: van Haspengouw tot de Donk, van een eerste koffie tot een gedeeld huis, en uiteindelijk tot Andreas en Amélie. “Mijn thuis… dat ben jij / Hier bij jou,” klonk het, een belofte die niet alleen voor hen gold, maar voor het hele gezin.

Ja-woord in een kring van warmte
Tijdens de huwelijkssluiting stonden Liesbeth en Jan hand in hand, omringd door familie en vrienden. Ook de kinderen kregen een vraag: “Andreas en Amélie, zijn jullie ook akkoord dat mama en papa trouwen?” Hun volmondige “Ja!” maakte de verbintenis compleet. Na de ringen ontvingen de kinderen een speciaal armbandje, symbool van hun plek in dit nieuwe hoofdstuk.

De ceremonie eindigde met een zegen en het vrolijke ‘Jubel’ van Klingande – een perfecte afsluiter voor een dag vol emotie, verbondenheid en pure liefde. Liesbeth en Jan gaan verder als partners, ouders en thuis voor elkaar. Hun verhaal is er een van groei, en dat blijft groeien.

Een klein beertje met een groot hart – de doop van Mathis in zaal ‘Den Boerentoog’ te Lokeren

Zaterdag 1 augustus veranderde zaal "Den Boerentoog" in Lokeren in een stukje Honderd Bunderbos. Slingers, honingpotjes en een warme, kleurrijke sfeer: alles stond klaar om de doop van Mathis te vieren. Het thema was, zoals mama het zelf verwoordde, een mooi compromis tussen haar Disney-hart en Joëls trouw aan KV Mechelen. Winnie the Pooh won — en dat bleek een gouden keuze. Want een beer met een klein verstand maar een héél groot hart, dat is misschien wel de mooiste levensles die er is.

De viering opende met muziek over de kringloop van het leven, gevolgd door het welkomstwoord van de ouders. Daarna ontstaken we de grote levenskaars en enkele kleine kaarsjes, voor wie er in gedachten bij was maar niet fysiek aanwezig kon zijn. De kleurrijke gebedskraag verbond iedereen in de zaal met elkaar.

Het openingsverhaal nam ons mee naar het begin: een wens om mama en papa te worden. Een wens die groeide met geduld, met twijfels, maar altijd met hoop. Zoals in het bos komt niet alles meteen, maar wel alles op zijn tijd. En toen kwam Mathis — heel klein, maar meteen zo groots.

Bijzonder mooi was de naamgeving, waarbij elke letter van zijn naam een wens werd: Moedig, Avontuurlijk, Teder, Hartelijk, In vertrouwen en Sterk. Daarna volgden de doopkaars en de handoplegging, letterlijk een dak boven zijn hoofd.

Na de klanken van Deel van ons wij van Maarten Cox klonk de tekst "Geloven in…", die eindigde met de zin die de hele zaal samen uitsprak: "Mathis, wij geloven in jou." Kippenvel.

Dan kwamen de beloftes. Mama beloofde troost, een warme thuis en — met een knipoog — de was en de plas. Papa beloofde aanmoediging, vertrouwen, en de belangrijkste zin uit het leven: "Vraag dat maar aan mama." Meters Marie-Jean en Annick spraken hartverwarmende woorden uit over uitstapjes, luisterende oren en een liefde die blijft. Ook Marie en Emiel beloofden echte vriendjes te zijn, en er was een ontroerend moment voor de sterretjes in de hemel, die er in stilte toch bij waren. Bij You'll Be in My Heart van Phil Collins bleef geen oog droog.

Bij het doopmoment kozen we voor het beeld van een boom: stevige wortels, een stam die groeit en takken die zich uitstrekken naar alles wat nog komt. Iedereen hing een blaadje met een wens in de boom van Mathis. Daarna volgde de doop met water, en de zalving van zijn oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes — elk met een eigen wens voor het leven.

Als slot werd Mathis op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de hele gemeenschap. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend en klonk Kleine superster van Jan Smit.

Zoals Pooh het zegt: "Hoe gelukkig ben ik dat ik iets heb dat afscheid zo moeilijk maakt." Vandaag was er geen afscheid. Vandaag begon het pas.

Cilou, een leven vol licht en liefde – Thuisdoop te Deinze

Op vrijdag 31 juli 2026 mocht ik bij Cilou thuis in Deinze voorgaan in een warme en betekenisvolle doopviering. Familie en vrienden kwamen samen om haar welkom te heten, haar naam te vieren en stil te staan bij de liefde waarmee zij omringd wordt.

Yarne verwelkomde de aanwezigen met mooie woorden. De doop werd niet alleen een ritueel, maar vooral een moment van verbondenheid: samen aanwezig zijn voor Cilou, en beloven om haar levensweg mee te kleuren met liefde, vertrouwen, warmte en zorg.

Bij het ontsteken van de grote levenskaars werd ook ruimte gemaakt voor de mensen die er niet bij konden zijn. De kleine kaarsjes herinnerden eraan dat liefde verder reikt dan aanwezigheid. In het licht van de kaarsen kreeg Cilou een plek binnen een groter verhaal van verbondenheid.

Haar ouders, Sharron en Yarne, vertelden over de keuze voor haar bijzondere naam. Cilou staat voor licht, zachtheid en geliefd zijn. In haar naam klinken ook kracht en vrijheid, bloei en schoonheid door. Een prachtige betekenis voor een meisje dat vandaag haar eigen plaats mocht innemen binnen haar familie en haar gemeenschap.

De woorden die haar ouders tot haar richtten, waren ontroerend. Ze beloofden haar een thuis te geven waar ze altijd welkom is, een veilige plek waar ze zichzelf mag zijn. Ze beloofden er te zijn in momenten van geluk én verdriet, haar aan te moedigen, te troosten en steeds opnieuw te laten voelen hoe bijzonder en waardevol ze is.

Ook haar meter en peter spraken een liefdevolle belofte uit. Ze vertelden over Cilou als een klein zonnetje, met een stralende lach en nieuwsgierige blauwe ogen. Ze beloofden met haar mee te lachen, te spelen, herinneringen te maken en naast haar te staan wanneer het leven wat moeilijker wordt.

Tijdens de doop werd water een teken van nieuw leven, liefde en zegen. Cilou werd gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die ons voorgaat en de Geest die leven geeft. In de daaropvolgende zalving werd voor elk deel van haar lichaam een mooie wens uitgesproken: gedachten vol dromen, ogen met een open blik, oren die liefdevolle stemmen horen, handen die kunnen helpen en troosten, voeten die haar naar haar eigen bestemming brengen en een hart met ruimte voor anderen.

Een bijzonder moment was ook het dragen van Cilou in het grote, kleurrijke doek. Op handen gedragen worden: het werd een krachtig beeld van de belofte die op deze dag werd uitgesproken. Cilou hoeft haar weg nooit alleen te gaan. Rond haar staan mensen die haar zullen dragen, begeleiden, aanmoedigen en liefhebben.

Met muziek, wensen, gebed en een zegen werd deze mooie dag afgesloten. De doop van Cilou was een viering van haar leven, haar naam en haar toekomst. Een dag waarop heel duidelijk werd: als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam.

Cilou.

✨ Een wonder van tederheid: thuisdoop in Sleidinge ✨

Op een prachtige zomerdag mocht ik in Sleidinge te gast zijn in de warme geborgenheid van een thuis. Tussen de mensen die elkaar het meest dierbaar zijn, kwamen we samen voor een bijzonder moment: de doop van kleine Marie, verweven met een extra doopviering voor haar grote broer Jef.

Een kindje verwelkomen is een wonder van tederheid. De toon werd meteen gezet met het ontsteken van de grote levenskaars en de kleine kaarsjes waarmee we stil stonden bij hen die er fysiek niet bij konden zijn. Bijzonder mooi was het moment waarop de doopkaarsen van Marie en Jef samen werden aangestoken aan Jef zijn eigen doopkaars: een prachtig symbool van licht dat wordt doorgegeven en broederlijke verbondenheid.

Ouders Justien en Simon spraken met trots over de naam van hun dochter. Marie, vernoemd naar meme Marie-José, staat voor zorgzaamheid, schoonheid en liefde. Met ontroerende woorden beloofden de ouders om er altijd voor haar te zijn en haar met een open hart te laten opgroeien tot haar eigen unieke zelf.

Ook meter Caroline en peter Marc deelden hun warmste wensen. Waar meter Caroline sprak over geduldig groeien als een rups om later als de mooiste vlinder uit te vliegen, noemde peter Marc zijn kleindochter het trotse “goud aan zijn regenboog”. Terwijl de muziek van A Letter to My Daughter en Little Blessing weerklonk, vulden familieleden lieve wensen en waarden in op kaartjes en strikjes, die een liefdevolle krans rond de doopschaal vormden.

Tijdens het doopritueel zegenden we niet alleen het water, maar ook Marie zelf: haar oogjes voor het licht, haar oortjes voor verhalen van hoop, haar mondje voor liefdevolle woorden, haar handjes om te koesteren en haar voetjes om haar eigen weg in deze wereld te dansen.

Als sluitstuk werd Marie letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek — omringd door het vertrouwen en de warmte van iedereen die van haar houdt. Het ondertekenen van de doopakte en de feestelijke noten van You to Me Are Everything sloten dit onvergetelijke, intieme thuisfeest af.

Als voorganger kijk ik met heel veel dankbaarheid terug op deze viering. Lieve Marie en Jef, moge jullie leven net zo stralend, warm en kleurrijk zijn als deze dag!

Licht, Liedjes en Levensverhalen — Het huwelijk van Fien & Arjan in Ten Dauwe te Aalter

Op zaterdag 24 juli 2026 vierden Fien en Arjan hun liefde in feestzaal Ten Dauwe te Aalter — een warme, intieme en bijzonder persoonlijke ceremonie waar familie, vrienden en vooral hun zoontje Lio centraal stonden. Wat meteen opviel was de zorgvuldige balans tussen humor en ontroering: een viering die evenveel lachte als dat ze raakte.

Een zacht begin De ceremonie opende op de piano‑versie van "Never Gonna Give You Up" — speels en herkenbaar — en vormde zo een vriendelijke toonzetting voor wat volgde. De voorganger verwelkomde iedereen en stak een grote kaars aan als symbool voor verbondenheid: twee levens die elkaar vinden en samen licht brengen in elkaars wereld. Ook werd er stilgestaan bij afwezige dierbaren; hun levenskaars brandde als stille, liefdevolle getuige.

Twee werelden, één gezin Steven las een korte, beeldende tekst over twee werelden die samenkomen — precies wat deze dag vierde: niet alleen twee partners, maar twee gezinnen en hun geschiedenis die nu verdergaan als één nieuw verhaal. De intrede volgde met de geliefden, hun ouders en getuigen; de aanwezigheid van Lio maakte de ceremonie extra levenslustig en persoonlijk.

Woorden van ouders — trots en geschiedenis De ouders van het bruidspaar brachten zowel herinnering als humor. Lucie, de mama van Fien, sprak met warmte en tederheid over de band met haar dochter: van dagelijkse telefoontjes tot het meebeleven van lasten en pieken. Ze ving de essentie van moederliefde — die trots, het samen doorstaan en de vreugde over het kleinkind — in een treffend, oprecht betoog.

De ouders van Arjan (Guy en Martine) vulden aan met een knipoog: een jarenoude voorspelling dat Fien en Arjan wel eens een match zouden vormen, nu uitmondend in deze realiteit. De anekdotes over Arjans begin als “specialleke”, zijn licht ondeugende jeugd en de evolutie naar rust, zorgzaamheid en vaderschap maakten duidelijk waarom iedereen zo blij was om dit moment te vieren.

Getuigenissen en vriendschappen — van Ikea tot TikTok Vrienden en getuigen brachten het verhaal tot leven met persoonlijke anekdotes. Maja en Ichelle droegen herinneringen aan meer dan tien jaar vriendschap voor: van klaspleinen en dansjes tot nachten met diepe gesprekken en (meestal) goede raad. Hun woorden toonden hoe vriendschap blijft groeien maar ook hoe ze in moeilijke tijden steun bieden.

Olivier en Olivier‑anecdotes konden niet ontbreken: van voetbalhumor en jeugdherinneringen tot het moment dat ze definitief wisten dat deze liefde goed zat — de beroemde Ikea‑kastsamenbouwtest kreeg een prominente rol in het verhaal van hun eerste date en groeide uit tot metafoor voor het samen bouwen van een leven.

Een ceremonie vol muziek en familie Muziek doorheen de viering versterkte telkens het gevoel van samenzijn: van een piano‑intro tot een gezamenlijke “sing along” — precies aansluitend bij wie Fien en Arjan zijn: muziek als medicijn en de neiging om zomaar middenin de woonkamer los te gaan dansen, samen met Lio. De uitnodiging om te staan en mee te zingen zorgde voor een vrolijk, verbindend hoogtepunt waarbij alle generaties even samen kwamen.

De beloften — eerlijk en persoonlijk Het moment van de huwelijksbeloften was bijzonder intiem. Fien sprak openhartig over zes jaar samen, de onverwachte omwenteling die liefde bracht en hoe Arjan haar veilige haven is. Haar metafoor van de Ikea‑kast — samen bouwen met vallen en opstaan — bleef hangen als herkenbare beeldspraak. Arjan beantwoordde met evenveel warmte: hij vertelde hoe corona, onverwacht, een aanleiding werd voor hun samenzijn en hoe die periode hun band verstevigde. Beiden noemden vaderschap en Lio als bron van extra liefde en motivatie, en hun geloften voelden als beloftes die verdere groei en zorgzaamheid waarborgen.

Ringen, kus en rituelen De ringen werden door Lio en Maxim — schattig en symbolisch — aangebracht, waarna het uitwisselen van de ringen en de groepskus een uiting van liefde en gemeenschap werden. De volkse en tegelijk ontroerende kus, gevolgd door Shania Twain’s "You’re Still The One", zorgde voor een muzikaal en emotioneel intermezzo waarin de aanwezigen stil werden en tegelijk feestten.

Dankbaarheid en toekomst In hun dankwoord bedankten Fien en Arjan expliciet hun ouders: voor steun, een warm nest, en onvoorwaardelijke hulp doorheen de jaren. Die dankbaarheid sloot mooi aan op de centrale boodschap van de dag: liefde is niet alleen romantiek, maar ook steun, historie en familiebanden die doorgegeven worden.

Afsluiting met zegen en eenvoud De ceremonie werd afgesloten met een zegen en het nummer "Ordinary" (wedding version) — een zacht sluitstuk voor een viering die grootse emoties combineerde met alledaagse realiteit. Het was geen overdadige show, maar wel een zorgvuldig samengeweven verhaal van twee mensen die, met hun kleine zoon, bewust kiezen voor elkaar en voor een toekomst samen.

Waarom deze bruiloft bleef hangen Wat deze dag bijzonder maakte, was de echtheid: geen overdreven ceremonieel theater, maar oprechte woorden, kleine rituelen en herkenbare humor. Van Ikea‑meubelstukken tot Tinder‑anekdotes en van babygeschiedenis tot familierituelen — alles wees op een koppel dat elkaar aanvult en zich omringd weet door mensen die echt meeleven. Muziek en zingen zorgden voor verbondenheid over generaties heen en het voelde meer als een huisfeest dat groeide tot een officiële verbintenis dan als een afstandelijke plechtigheid.

Een vervolg Na de plechtigheid volgde ongetwijfeld een feest met hapjes, muziek en gesprekken — maar het belangrijkste is dit: Fien en Arjan vertrekken vandaag met het getekende verbond en een zonnepanelen‑achtige warmte van familie en vrienden, klaar om samen verder te bouwen. Met Lio als speels middelpunt en een team van ouders en vrienden die altijd klaarstaan, ziet de toekomst er liefdevol uit.

Gefeliciteerd, Fien & Arjan — op veel jaren van samen lachen, dansen, wandelen (ja, zelfs wandelen), en liefhebben.

Van rups tot vlinder: Luna's eerste communie in Moerbeke-Waas

Op zondag 19 juli 2026 mocht ik thuis in Moerbeke-Waas voorgaan in de eerste communieviering van Luna. Een viering in de tuin van het eigen huis, omringd door familie en vrienden — precies daar waar een verhaal van liefde en thuiskomen hoort te beginnen.

De klanken van Samen voor altijd van Marco Borsato openden de namiddag, en het was Luna zelf die iedereen verwelkomde. Met een stralend gezicht en haar eigen woorden: "Eindelijk is het nu zover, deze dag wordt voor ons heel speciaal." Zo'n welkom uit de mond van een bijna zevenjarige zet meteen de juiste toon.

De levenskaars mocht branden, en als voorganger trok ik zoals altijd de veelkleurige kraag met het hart aan — een wens voor een kleurrijke toekomst, gedragen door liefde. Maar deze viering was óók een moment van verbondenheid met wie er niet meer bij kon zijn. Drie kaarsjes voor de overleden grootouders, en één heel bijzonder kaarsje voor Lux, Luna's broertje, die van bovenaf zeker meefeestte met zijn grote zus.

Mama Tina gaf betekenis aan de naam: Lief, Uniek, Nieuwsgierig en Attent. Wie Luna kent, weet dat die vier letters geen toeval zijn. Papa Matthias las het gedicht Van rups tot vlinder — over groot worden, "maar minder vanzelf dan de rest", en over hoe een lach, een knik of een lieve blik al wonderen doet.

Bij Worden wat je wil van Kinderen voor Kinderen ontstond misschien wel het mooiste moment van de viering. Luna vertelde haar eigen verhaal aan de hand van een collage: foto's van al haar verjaardagen, haar geboortefotoshoot, haar doop, de geboorte van haar broers. En daarnaast haar lievelingskleuren, haar hobby's en alle beroepen die ze later wil uitoefenen. Foto per foto hing ze zelf op het grote blad. Zo werd zichtbaar wie ze is — en wie ze mag worden.

De wensen van ouders, omi en opi, meme en pepe raakten iedereen. Over een grote zus die soms al een beetje mamaatje wil zijn voor Lucero, over het schrijfkampioentje, over verhaaltjes vertellen en hand in hand in slaap vallen. "I love you to the moon and back", schreef meme. Bij een meisje dat Luna heet, klinkt dat wel heel letterlijk.

Na de handoplegging door ouders, meter en peter namen we licht van de doopkaars mee naar Luna's communiekaars. Licht dat groeit, precies zoals zij groeit.

Bij brood en wijn stonden we stil bij de eenvoudige ingrediënten: het graan dat van één zaadje een heel veld wordt, en de gist die lucht en lichtheid in het deeg brengt. Twee wensen in één teken — dat Luna vruchtbaar door het leven mag gaan, en dat het leven haar nooit te zwaar mag vallen. Daarna brak en deelde ze het brood met ieder die naar voren wilde komen, en gaf ze de vrede door met kussen en knuffels.

Luna sloot zelf af met een dankwoord, kort en oprecht. Van rups tot vlinder: de vleugels zijn er. Nu mag ze vliegen.

Proficiat, Luna.

En dank aan Tina en Matthias voor het mooie vertrouwen.

Alice, jouw eigen wonder – een doopviering vol licht in zaal Landouwe te Pittem

Op zondag 12 juli 2026 mocht ik in Landouwe (Pittem) de doopviering van kleine Alice voorgaan. Terwijl de gasten binnenkwamen, klonk zachtjes Als ze lacht van Yevgueni op de achtergrond — en eigenlijk zei dat liedje al meteen alles wat er die dag te vertellen viel.

"Onze stille wens was een diep verlangen naar die kleine mens." Zo begon deze viering. Negen maanden wachten, en dan… mooier dan gedacht. Alice, van oorsprong uit liefde, gekoesterd en verwacht, had die wens volbracht.

Een naam die van niemand anders is

Uit duizenden namen werd er één weerhouden. Alice — afkomstig uit het Engels, met de betekenis 'van adel' en een geschiedenis die eeuwen teruggaat. Maar de mooiste betekenis is die welke Alice er zelf aan zal geven. Want zoals we die zondag hardop zeiden: je moet hun niet worden, je moet jezelf worden. Uitgroeien op je eigen manier, met je eigen mogelijkheden, om te worden waarheen je wijst: je eigen wonder.

Drie ouders, drie teksten, één thuis

Bijzonder aan deze viering was dat de drie ouders elk een eigen tekstje hadden voorbereid en voorlazen — verspreid over de viering, als een rode draad van woorden rond dit kind. Meter Fanny en peter Aäron hielden hun teksten geheim tot het laatste moment: verrassingen die het hart raakten.

De grote levenskaars werd ontstoken en aan de doopkaars doorgegeven. Kleine kaarsjes brandden voor de mensen die er niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de kleurrijke gebedskraag klonk de belofte van de ouders:

"We beloven je een thuis vol liefde, warmte en geborgenheid. Een plek waar je jezelf mag zijn, waar je mag groeien, ontdekken en dromen."

Zegenen van kop tot voeten

Bij het water — gezegend met een eigen symbolische handeling — werd Alice gedoopt. Daarna volgde de zalving: haar ogen, om het mooie en het goede in mensen te zien, maar ook om het duister te kennen, want je ziet maar sterren als het donker wordt. Haar oren, om te luisteren én de stilte te kennen. Haar mond, om te lachen en te troosten. Haar handen, om te geven, te delen en te ontvangen. Haar voeten, om te dansen en met vallen en opstaan haar eigen weg te gaan.

De aanwezigen schreven hun wensen op kleine hartjes. En dan het moment dat velen zich zullen blijven herinneren: Alice werd letterlijk op handen gedragen, in een groot kleurrijk doek, doorheen de hele gemeenschap. Gedragen worden — het beeld zei meer dan woorden.

Met Growing Up Raising You, Samen voor altijd en tot slot Count on Me als afsluiter, werd de doopakte ondertekend en de zegen en vredewens meegegeven.

Lieve Alice, dank dat ik dit mocht voorgaan. Groei uit tot wie jij bent — je bent onvoorwaardelijk geliefd, elke dag opnieuw.

Een nieuw leven, gedragen door liefde — Thuis doop van Lima te Gent

Op zondag 5 juli 2026 mochten we in Gent vieren dat Lima welkom wordt gedragen in een kring van liefde en aandacht. Ouders Olivia en Nicolas openden de viering met een warme uitleg waarom zij wilden laten dopen: niet uit traditie alleen, maar om waarden mee te geven — liefde, verbondenheid, nieuw leven en groei, hoop, geloof en vertrouwen, vergeving, zorg en dankbaarheid. Die woorden gaven meteen richting aan alles wat volgde.

We staken een grote levenskaars aan en kleine kaarsjes om ook degenen te herinneren die niet fysiek aanwezig konden zijn. Vanuit de hemel keken de overgrootouders mee: Rosette, Jozef, Omer, Rosa, Madeleine, Oscar, Antoinette en Etienne — hun namen werden liefdevol herdacht door mamie Lucrèce. De gebedskraag en het kruisteken vormden het kleurrijke kader van de viering, en een gedicht bracht een stilte waarin iedereen zich verbonden voelde.

Bij de naamgeving gafen de ouders de achtergrond van “Lima” — een naam die zowel klank als betekenis draagt: van Quechua “spreker”, over de beschermende drempelgodin Limen, tot de vrolijke knipoog naar de limoenboom uit hun tuin in Calpe. Het gedicht over de naam vatte het samen: een naam die geboren werd uit verlangen en die Lima haar hele leven zal begeleiden.

Tijdens de handoplegging en het symbolische dak boven haar hoofd straalde de belofte van zorg en aanwezigheid. In het voorgelezen geloofswoord klonk vertrouwen in de toekomst en eenvoudiger menselijke waarden: in de lach van een kind, in de goedheid van mensen, in de kleine beginmomenten die het leven vormen.

De beloften van mama en papa waren hartroerend concreet: liefde, tijd, spel en troost — maar ook ruimte om zelf te ontdekken. Meter Viviana en peter Bram sloten zich aan bij die belofte van gemeenschap en steun. De doop zelf werd gevierd met gezegend water, woorden van zegen in de naam van Vader, Zoon en Geest, en een intieme zalving van oogjes, oortjes, mondjes, handjes en voetjes — elk gebed een wens dat Lima zien, luisteren, spreken, geven en stappen zal leren in wijsheid en liefde.

Als slot werd Lima gedragen in het kleurrijke doek: symbolisch gedragen door de gemeenschap die haar wil omringen en steunen. Met ondertekening van de doopakte en gemeenschappelijke liederen verlieten we de viering, verrijkt door eenvoud, verbondenheid en de belofte van een leven dat in liefde kan groeien.

Het was een zachte, hoopvolle dag: een doop die niet alleen een ritueel was, maar een concreet begin van een levensweg, gedragen door familie, herinneringen en waarden.

Een stralend begin voor Elina – Thuisdoop te Ertvelde

Op 5 juli 2026 mocht ik in Ertvelde voorgaan in de warme en persoonlijke doopviering van Elina. Thuis, omringd door haar ouders, meter, familie en vrienden, werd haar geboorte gevierd als een wonder: nieuw leven dat gegeven én ontvangen wordt.

Elina kreeg haar naam met veel liefde. Een naam die verwijst naar licht, een fakkel en een zonnestraal. Haar ouders spraken uit dat zij niet hoeft te worden wie anderen van haar verwachten, maar mag uitgroeien tot zichzelf, met haar eigen mogelijkheden, dromen en kleuren.

Tijdens de viering werd de grote levenskaars ontstoken. Kleine kaarsjes herinnerden aan de mensen die er niet bij konden zijn, maar toch deel uitmaakten van dit bijzondere moment. Ook de kleurrijke gebedskraag kreeg een plaats: als teken van verbondenheid, gedragen door vele gebeden, wensen en goede gedachten.

Muziek bracht extra warmte in de viering. Ik heb een vriend van Maya de Bij en Samen voor altijd van Marco Borsato klonken als een muzikale omarming rond Elina. De ouders en meters spraken prachtige beloften uit: er zijn in vreugde en verdriet, luisteren, beschermen, samen ontdekken en liefdevol nabij blijven.

Daarna werd Elina gedoopt met water dat door symbolische wensen en bloemen uit de tuin een bijzondere betekenis kreeg. In de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons voorging en de Geest die leven geeft, werd zij welkom geheten in een leven vol mogelijkheden.

Met geurige olie werden haar oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes gezegend. Moge Elina de schoonheid van het leven zien, luisteren naar haar hart, woorden van troost spreken, liefdevol omgaan met anderen en haar eigen weg zoeken — soms huppelend, soms spartelend, maar steeds gedragen door liefde.

Een ontroerend moment was het dragen van Elina in het grote, kleurrijke doek. Familie en vrienden droegen haar letterlijk op handen: een prachtig beeld van de gemeenschap die haar omringt en haar door het leven heen nabij wil blijven.

Moge Elina groeien als een bloemetje in de zon, haar eigen kleur ontdekken en met haar stralende glimlach veel licht brengen. Haar doopviering was een liefdevol begin, vol verbondenheid, belofte en hoop.

Lowik — een nieuw begin, een warm welkom

In zaal Tempelhof te Lovendegem werd samen gevierd hoe een klein leven groot geluk brengt. De ouders ontvouwden hun verhaal: een onverwachte verrassing die het gezin compleet maakte, precies toen de sleutel van een nieuw huis werd overhandigd — alsof het toeval geschreven stond. Broer had het al voorspeld: “hij komt hier wonen met zijn broer.” En zo gebeurde het.

We begonnen in vrede: een kruisteken, het ontsteken van de grote levenskaars en het aansteken van kleine kaarsjes ter herinnering aan wie vandaag niet aanwezig kon zijn. De kraag — kleurrijk en vol betekenis — werd toegelicht, terwijl de kerkklanken zachtjes de ruimte vulden.

De naam Lowik droeg meteen een lach en bewondering. “Beroemde strijder” heet hij, en dat bleek geen loze woorden. Vanaf zijn allereerste moment reageerde hij met een levenslust die iedereen wakker schudde: een waar teken van karakter en doorzettingsvermogen. Ouders en aanwezigen hoorden en zagen de belofte van een kleine held — één die strijdt voor wat hij wil en tegelijk harten verovert.

De doopviering was een samenspel van woorden, muziek en aanraking. Omi las een persoonlijk geloofsgetuigenis over leven, liefde, vrijheid en respect. De meter en peter spraken mooie, wijze wensen uit: humor, moed, fairplay, verdraagzaamheid, trots met nederigheid, en een hart dat geeft. Ouders beloofden onvoorwaardelijke nabijheid — er zijn in vreugde en verdriet, troosten, beschermen en groeien samen.

Symboliek kreeg vorm in de handoplegging (een dak boven je hoofd), de zegen van water en de salvende woorden voor elk deel van Lowiks kleine lichaam — van hoofd tot voeten, van oren tot hart — als zegeningen voor denken, voelen, bewegen en liefhebben. Even bijzonder was het moment waarop Lowik op handen gedragen werd in het grote kleurrijke doek: een zichtbare belofte van gemeenschap en gedragen worden.

Muziek gaf glans aan de viering — van “Meer dan een wonder” tot K3 en Metejoor, en afsluitend Selah Sue — en bracht emotie in melodie. De doopakte werd ondertekend; het leven kreeg een naam en de naam werd omringd door zegen en belofte.

Vandaag hebben we niet alleen een naam gedoopt, we hebben harten geopend. Lowik werd welkom geheten — in huis, in familie, in vriendschap en in geloof. Moge hij groeien met moed, liefde en nieuwsgierigheid, gedragen door de warmte van allen die er zijn. Welkom, kleine strijder. We zijn blij dat je er bent.

Een veilige haven voor twee broers: De dubbele doop van Flor en Remi

Op 28 juni 2026 kwamen familie en vrienden in Dendermonde samen voor een bijzonder moment: de dubbele doop van Flor en Remi. Als voorganger is het telkens weer een voorrecht om een gezin te begeleiden bij zo’n betekenisvolle mijlpaal.

De toon werd meteen gezet met de vertrouwde klanken van "Diep in de zee" en het aansteken van de kaarsen. Met de grote levenskaars en de kleine kaarsjes voor de dierbaren die er niet bij konden zijn, ontstond er een warme, verbonden sfeer.

Een naam om in te groeien Prachtig was het moment waarop de ouders vertelden over de keuzes voor de namen. Flor – die in het begin liefdevol "kruimeltje" werd genoemd – en Remi kregen beiden een naam mee die echt bij hen past. Niet om een kopie van hun ouders te worden, maar om helemaal zichzelf te mogen zijn en hun eigen talenten te ontdekken.

Navigeren naar rustig vaarwater Het thema van de reis op zee kwam op een eerlijke en kwetsbare manier terug in de beloftes van de ouders. Ze spraken open over de stormen die hun boot heeft doorstaan en hoe ze samen koers hebben gehouden. Hun thuis beloofden ze als een permanente veilige haven aan te bieden: een plek waar Flor en Remi altijd mogen schuilen, tot rust kunnen komen en onvoorwaardelijke liefde vinden.

Symboliek en gedragen worden Met symbolische handelingen zoals bootjes op het doopwater, het zegenen van de zintuigen (handen, voeten, ogen, oren en mond) en het dragen in de kleurrijke doek, werd de steun van de hele gemeenschap voelbaar. Samen met de meters en peters staan deze twee jongens er nooit alleen voor.

Het was een ontroerende viering vol hoop, kracht en verbinding. Een prachtige start van een levenslange reis voor Flor en Remi.

Wortels en zon — de naamgeving van Téo in het groen – Thuisdoop te Destelbergen

Vandaag verzamelden we ons in een intieme kring tussen de bomen om een nieuw leven welkom te heten: kleine Téo. Niet in een kerkzaal, maar in de natuur — een plek die symbool stond voor wat we hem wensen: diepe wortels, ruimte om te groeien en takken die naar het licht reiken. Papa Simon las een warme introductie waarin hij het belang van samen opvoeden en het vertrouwen in gemeenschap benadrukte. De setting voelde als één omhelzing: mensen dicht bijeen, kinderen spelend door het gras en zachte muziek in de achtergrond.

We staken een grote levenskaars aan en de kleurrijke gebedskraag bracht extra warmte. Melody las een ontroerend regenbooggedicht — een stille wens vanuit een wolkje — dat liefde en waakzaamheid beloofde. Simon vertelde hoe de naam Téo gevonden werd: een kort, krachtig geluid dat meteen voelde als thuis. De naamgeving werd gevierd met het ontsteken van een doopkaars door Ezra en symbolische handoplegging door ouders en broers — een bezegeling, een dak boven het hoofd.

Muziek gaf kleur aan de momenten: Louis Armstrong’s What A Wonderful World en het vrolijke Ain’t No Mountain High Enough begeleidden het uitwisselen van wensen. De aanwezigen schreven hun hoop en zegeningen op Jenga-blokken; kleine stenen woorden om mee te bouwen aan Téo’s leven. Bij de doop zegenenden we water — een symbool van leven en reiniging — terwijl we baden voor liefde, leiding en de zegen van Vader, Zoon en Geest.

Het zalven door familieleden was zacht en persoonlijk: wensen voor zicht naar het goede, luisterende oren, een warme mond, helpende handen en veilige voetstappen. Elk woord voelde als een handreiking voor de weg die voor Téo ligt. De plechtigheid sloot met een zegen en het ondertekenen van de doopakte, waarna een laatste lied, Cover Me In Sunshine, de hoop op een stralende toekomst uitdrukte.

Wat bleef hangen was niet alleen de rituele vorm, maar vooral de eenvoud en echtheid: een gemeenschap die samen een kind draagt, woorden in stenen legt en beloftes maakt om bij te dragen aan een stevig, liefdevol fundament. Een dag klein van schaal, groot van betekenis — precies wat dit moment verdiende.

🌿 Een viering van liefde, verbondenheid en thuiskomen - Dean & Lauren – 26 juni 2026 | Lozerkasteel, Kruisem

Op een stralende vrijdag in juni gaven Dean en Lauren elkaar het ja-woord in het prachtige Lozerkasteel. Het werd een ceremonie vol warmte, humor en oprechte liefde.

✨ De viering in vogelvlucht

Binnenkomst – Dean met zijn ouders op Elvis Presley (Can't Help Falling in Love), Lauren met haar ouders op A Thousand Years van Joel Grainger. Tijdloos en puur.

Hun verhaal – Het begon in coronatijd. Wandelingen, picknicks, samen naar zee. Lauren was al bij Dean thuis nog voor ze een koppel waren. Vijf jaar later stonden ze hier, klaar voor de rest van hun leven.

Ouders Danny & Peggy – Schetsten Lauren als het nieuwsgierige baby'tje dat al grootkeek, dansend door het leven tot blessures roet in het gooiden, maar altijd sociaal en zorgzaam. En Dean? Een wielrenner – geen voetbalsupporter. "Je hebt een goeie keuze gemaakt."

Ouders Veerle & Alain – De geboorte van Dean begon chaotisch (verkeerd ziekenhuis!), maar Dean bracht structuur in hun leven. "Hij leerde ons met een ruimere blik kijken." Een boom van een vent met een warm hart. Toen Lauren kwam en Dean opeens veel ging wandelen, voelde het meteen goed. "Het mooiste is je kind gelukkig zien."

Lauren's belofte – Over de handschoenen die Dean meebracht op hun eerste date, voor het geval zij er geen had. Dat was hij in een notendop. Ze zei ja tegen hem als man, als beste vriend, tegen alle avonturen. "Je bent mijn veilige haven." Ze sloot af zoals elke avond: "I love you, ik zie je graag en te amo mi amore."

Dean's belofte – "Amai, die is zot – dat is exact wat ik zoek," dacht hij toen Lauren zonder handschoenen kwam bij -5°C. Hij beloofde zijn humor nooit te verlagen (zodat er over 20 jaar nog iemand lacht), af en toe een irritant kindje te zijn, en haar nooit op de tweede plaats te zetten. Zijn slotbelofte: "Ook al ebt de verliefdheid weg, mijn liefde voor jou zal alleen maar groeien."

Ringen – gebracht door petekind Noé.

Getuige Sébastien – Tweelingbroer van Lauren, terugblikkend op 26 jaar samen. Van parkjes in de living tot samen in de klas. Dean werd warm onthaald: "De Fourchette is in aantocht, geniet ervan!" De Patrijskes + bijna-aangetrouwden werden officieel Patrijskes + aangetrouwden.

Getuige Stef – "Patseir" voor één keer opzij. Dean als man met het hart op de juiste plaats, die er was op de moeilijkste momenten. Van logeerpartijtjes tot peter van Noé. "Je maakt Dean gelukkig, en daar ben ik meer getuige van dan enkel vandaag."

Bedanking – Bloemen voor de ouders, met heel veel liefde. Zonder hen stonden ze hier niet.

Muziek – Van Elvis en Tom Jones tot Suzan & Freek en Kygo – een soundtrack die de hele dag droeg.

Dean & Lauren, op jullie geluk, op jullie toekomst, op jullie liefde! 🥂

Vlinders voor Laona — een doopviering thuis in Lochristi

Sommige vieringen vragen geen kerk, geen hoge gewelven en geen orgel. Ze vragen enkel een huis vol mensen die van elkaar houden. Zo eentje was het op zondag 21 juni, toen ik thuis in Lochristi de doop van Laona mocht voorgaan.

We begonnen bij het licht. De grote levenskaars werd ontstoken, en daarnaast mochten de kleine kaarsjes branden voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de viering lag de kleurrijke gebedskraag: zoveel kleuren, zoveel mensen, zoveel manieren om te geloven, te hopen en lief te hebben. Precies dat was de toon van deze dag.

Mama en papa vertelden waarom ze Laona lieten dopen: uit traditie, uit warmte, uit verbondenheid met de familie waarin ze zelf zijn opgegroeid. En tegelijk met de uitdrukkelijke wens dat Laona later haar eigen keuzes mag maken — ook over geloof. Vandaag ging het vooral over liefde en over de mensen die haar graag zien.

Een naam uit Pafos

De mooiste verhalen zitten vaak in de kleinste details. Laona kreeg haar naam nog voor ze op komst was, tijdens de laatste reis met z'n tweeën op Cyprus. Een gezellig restaurantje in Pafos, "Laona" op de gevel, en twee mensen die elkaar meteen aankeken: als het ooit een dochtertje wordt… Zo werd een herinnering aan een reis met twee de naam van een toekomst met drie.

L van liefde. A van avontuur. O van oogappel. N van nieuwsgierig. A van altijd.

Beloftes die blijven

Wat deze viering zo bijzonder maakte, waren de woorden van de mensen rond Laona. Mama beloofde te knuffelen én los te laten wanneer de tijd rijp is, model te zitten voor make-uppartijen en mee thee te drinken op theekransjes. Papa beloofde een superpapa te zijn, bij wie geen vraag te klein en geen probleem te groot is. Meter sprak over het wonder dat Laona is en over alle herinneringen die nog komen. Peter maakte duidelijk dat peter zijn veel meer betekent dan cadeautjes en nieuwjaarsbrieven: het is er zijn, aanmoedigen, meelopen.

Tussendoor kregen alle aanwezigen een vlinder. Een klein symbool van groeien, veranderen en vrij mogen vliegen. Bij de muziek werden ze weer opgehaald en samengebracht rond de doopschaal — een zwerm goede wensen rond één klein meisje.

Water, zalving en een dak boven haar hoofd

Na de handoplegging — een dak boven je hoofd — volgde het water. Laona werd gedoopt, en daarna gezegend van kop tot teen: haar ogen om het goede in mensen te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te geven en te delen, haar voeten om haar eigen weg te gaan en met haar voetstappen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Laona letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu met haar meeloopt. Na de zegen en de vredeswens werd de doopakte ondertekend, en klonk de muziek nog één keer.

Lieve Laona, groei, ontdek, lach en droom. En weet dat wij altijd met jou mee zullen lopen.

Noé gedragen in liefde en vertrouwen

Op zondag 21 juni 2026 mochten we in Sint-Niklaas samen een bijzonder warm en betekenisvol doopmoment vieren: de viering van Noé. Een dienst die niet alleen in het teken stond van een nieuw begin, maar vooral van liefde, verbondenheid, dankbaarheid en hoop.

De viering werd geopend met een ontroerende verwelkoming door de ouders, die hun liefde voor Noé in woorden gaven die recht uit het hart kwamen. Hun kind is voor hen een licht, een bron van vreugde en tederheid, een kleine meid die hun leven elke dag mooier maakt. Het was mooi om te voelen hoe sterk hun wens leeft om Noé te laten opgroeien in rust, veiligheid en geborgenheid, met alle ruimte om later zelf haar weg te kiezen.

Daarna stonden we stil bij de betekenis van dopen. Voor de ouders was dit geen vanzelfsprekende traditie, maar een bewuste keuze die voortkomt uit hun eigen achtergrond en uit hun verlangen om Noé mee te geven wat voor hen kostbaar is: een warme basis, een geestelijk thuis en de vrijheid om later zelf te ontdekken wat haar hart wil. Dopen werd zo een teken van liefde, vertrouwen en openheid naar de toekomst.

Een bijzonder mooi moment was de naamgeving. De naam Noé kwam voor de ouders meteen als vanzelf naar boven. Noé betekent rust en troost, en precies dat wensen ze haar toe: een leven waarin ze mag schuilen, ademen en op verhaal komen na drukke dagen of moeilijke momenten. Een naam die niet alleen klinkt als een gebed, maar ook als een zegen.

Tijdens de viering werden verschillende symbolische tekenen zichtbaar gemaakt. Het ontsteken van de kaars, het noemen van de namen van geliefden die er niet bij konden zijn, het beeld van een dak boven het hoofd, de beloftes van ouders, meter en peter, en natuurlijk het doopmoment zelf: het waren allemaal tekenen van een diepe verbondenheid. Noé werd niet enkel gedoopt, maar ook gedragen in liefde door haar familie en door de gemeenschap rond haar.

De zalving gaf de viering nog een extra laag van tederheid en betekenis. Ogen, oren, mond, handen en voeten werden gezegend: om te zien wat goed is, te luisteren naar het hart, woorden van leven te spreken, handen te hebben die delen en voeten die met vertrouwen hun weg zoeken. Het was een mooi en poëtisch gebed over groeien als mens, met openheid voor het goede en respect voor wat kwetsbaar is.

Ook de symboliek van het dragen in het kleurrijke doek raakte velen. Noé werd letterlijk en figuurlijk opgenomen in een groter geheel: een gemeenschap die haar omringt, draagt en verwelkomt. Het gaf de viering een warme, menselijke dimensie die nog lang zal nazinderen.

We sloten af met een zegen en een vredewens, als een zachte uitnodiging om Noé’s leven verder te begeleiden met liefde, geduld en vertrouwen. Een doopviering die niet luid hoefde te zijn om diep te raken. Eenvoudig, gedragen, vol betekenis — en vooral vol liefde voor Noé.

Samen één: Huwelijk Niky & Jonas — 20 juni 2026, Bassevelde

Op 20 juni 2026 mocht ik in Bassevelde voorgaan in het huwelijk van Niky en Jonas. Geen viering "voor de schone schijn", maar één die van begin tot einde ging over wat het écht is: verbondenheid. Met elkaar, met hun jongens Remi en Cériel, met de mensen die hen dragen — en met wie er niet meer bij kon zijn.

Binnenkomen op A Thousand Years

Jonas kwam naar voor aan de arm van zijn mama, Martine. Daarna de bloemenmeisjes, Ellie en Cleo, die de weg vrij strooiden. En toen Niky — niet alleen, maar samen met Remi en Cériel. Een gezin dat samen de zaal binnenwandelde, precies zoals ze ook samen door het leven gaan.

Eén kaars, vele vlammetjes

Bij het onthaal ontstaken we de grote kaars: dezelfde kaars die brandt bij elke viering waarin ik en mijn collega's mogen voorgaan. De kaars van het leven en de liefde, die dit koppel verbindt met alle mensen die vóór hen ja zeiden en hun kinderen lieten dopen. Daarnaast staken we kleine kaarsjes aan voor wie er niet, of niet meer, bij kon zijn. Het werd stil in de zaal. Zo hoort dat.

Wie zij zijn, verteld door wie hen het best kent

Wat deze viering zo rijk maakte, waren de stemmen rond het bruidspaar.

Martine, de mama van Jonas, opende. Een harde werker, rechtuit, haar wil is wet — en tegelijk de nona bij wie iedereen altijd terechtkan. Zij en Jonas zijn twee handen op één buik, en ze sloot ook Niky helemaal in haar hart.

Mare, de jongste zus, kreeg met een knipoog het label "het kakkersnestje" mee. Maar wie goed keek, zag vooral een jonge madam die vandaag al zoveel zorg opneemt voor Remi en Cériel. Veel meer dan een tante. Ook een padelvriendin en een klankbord voor Niky.

Pomelien, stiefzus en getuige, nam ons mee naar twee meisjes van acht die samen opgroeiden, elkaar in de puberteit compleet kwijtraakten — "als zij zwart zei, zei ik wit" — en elkaar daarna voorgoed terugvonden. Haar mooiste zin ging over het vertrouwen tussen Niky en Jonas:

"Met Jojo komt alles goed."

Nathan, getuige van Jonas en waterpolovriend, bracht de zaal aan het lachen én stilvallen:

"Alles wat kapot is, dat kan Jonas maken. Alles wat kan groeien, dat zal Jonas planten."

Om er meteen aan toe te voegen dat Jonas niet perfect is — de man die jarenlang de planning deed op het werk, maar in het dagelijkse leven een ramp is in plannen. Precies daar, zei hij, komt Niky binnen met structuur en reflectie.

Bo, beste vriendin sinds het middelbaar en pas zelf mama geworden van Élouise (met Niky als meter), vertelde over eindeloze ritten in dat oude polootje, macaroni uit de microgolf en een vriendschap die altijd haar weg terugvindt. Bijzonder detail: hun mama's zijn óók beste vriendinnen, en Bo groeide op met Jonas als een grote broer avant la lettre.

Simon, vriend sinds de wieg, ploegmaat en collega, sloot het rijtje. Dertig jaar vriendschap, twintig jaar samen in de eerste ploeg, en vandaag een sterk duo op het werk.

"Je bent voor mij een betrouwbaar baken van rust."

"'K ben zo trots op ons"

Voor de huwelijkssluiting las Remi, zes jaar, het gedicht Het leven, samen. Een wilde bras met een klein hartje, die met vaste stem voorlas:

Ma zie ons nu eens, we doen het toch maar — en we doen het verdomme goed ook.

Ik denk dat er op dat moment weinig droge ogen waren.

Het ja-woord en de beloftes

Drie vragen, drie keer een volmondig "ja, dat zijn we". Ook op de vraag of ze als papa en mama het spoor willen trekken voor Remi en Cériel.

Daarna volgden de geloften. Niky nam ons mee van die eerste waterpolomatch in het najaar van 2018 (ze kwam supporteren voor een ándere speler), via oudejaarsavond en die eerste date in de Zandvleuge waar ze om twee uur 's nachts met een koplamp op de dieren gingen bekijken, tot vandaag:

"Jonas, als jij thuiskomt, ben ik pas echt thuis."

Jonas antwoordde met een reeks beloftes die kort en helder waren — geen belofte dat alles perfect zal zijn, wél dat ze er nooit alleen voor zal staan. Zijn slot:

"Van alle beslissingen die ik ooit heb genomen, ben jij zonder twijfel de mooiste en de beste van allemaal."

De ringen werden binnengebracht door Remi. Toen de kus. En toen applaus.

De huwelijkskaars

Marieke, Niky's steun en toeverlaat en haar reismaatje, las de tekst bij de huwelijkskaars. Over een vlammetje dat een baken mag zijn, een verre vuurtoren waarnaar het altijd goed is terug te keren — en dat vooral nooit mag doven.

En dan: de flowerboys

Na het ondertekenen bedankten Niky en Jonas iedereen die tijd vrijmaakte, babysits regelde en zich optutte om hier te kunnen zijn. Hun inner circle, zoals ze het zelf noemden.

En omdat een goede viering ook mag eindigen met een lach, werden ze naar buiten begeleid door de enige echte flowerboys: Tuur en Jean, twee waterpolomaten. Lavendel vloog door de lucht, gegooid door de gasten zelf, en het glas ging omhoog.

Niky en Jonas, dank jullie wel om mij deze dag te laten meemaken. Blijf vooral doen wat jullie zo goed doen: samen. Niet standaard, soms chaotisch en af en toe een beetje te laat — maar altijd oprecht.

Cézanne gedoopt – Een klein meesterwerk, omringd door liefde, kleur en een gezonde dosis lawaai

Op zondag 14 juni 2026 kwamen familie en vrienden samen in feestzaal De Klokke te Baaigem voor de doop van Cézanne. Een bijzondere viering, niet alleen voor haar, maar ook voor iedereen die haar liefheeft.

Papa opende met een warme glimlach en een knipoog naar het verleden: precies twee jaar geleden stonden ze hier ook, voor grote zus Babette, die haar eigen doop grotendeels wegsliep. De lat lag hoog voor Cézanne, maar ze maakte er haar eigen feest van.

Na een hartelijke verwelkoming door de voorganger en het ontsteken van de doopkaars, werd het verhaal 'De Haas & De Vos' voorgelezen. Een speels bosverhaal waarin water, een zegen en een 'vitamientje voor de ziel' centraal stonden – tot groot plezier van jong en oud.

De grote ontroering kwam bij de naamgeving. Cézanne – geboren op 10 april 2026 – kreeg een naam die klinkt als een kunstwerk. Mama vertelde hoe Babette al kleur gaf aan hun leven, en hoe Cézanne het ontbrekende puzzelstukje is. Samen vormen ze nu het allermooiste palet.

Er werden beloftes uitgesproken. Papa beloofde een trouwe bodyguard te zijn, een schouder in moeilijke tijden, en een thuis vol geborgenheid. Mama beloofde magie, dromen en een hand om vast te houden. Meter Orphelia en peter Jochem spraken hun warme woorden, en grote zus Babette – de absolute ster van de middag – beloofde haar zusje te leren vliegen, indiaantje te spelen en haar te beschermen in het donker.

Na de muziek van Stef Bos en Trinity volgde het doopritueel. Het water werd gezegend, en iedereen schreef een wens voor Cézanne op een madeliefje. De zalving gebeurde niet alleen door de voorganger, maar ook door Babette – een eigenwijs, teder moment. Elk lichaamsdeel werd gezegend: het hoofdje vol dromen, de oogjes die de wereld moeten zien, de handjes om te bouwen en te knuffelen, de voetjes om te dansen en te huppelen, en het hartje als kompas door het leven.

Cézanne werd gedragen in een groot, kleurrijk doek – symbool van de gemeenschap die haar omringt.

Steven sloot af met een wijs verhaal over groeien: geduldig, bedachtzaam, en uiteindelijk vliegen als de mooiste vlinder. Mama en papa nodigden iedereen uit voor het echte werk: spelen voor de kinderen, aperitief voor de volwassenen, en goed eten voor iedereen.

Het was een dag vol tranen, lachbuien, warme woorden en onvergetelijke momenten. Welkom, kleine Cézanne. Mag je groeien in kleur, liefde en avontuur.

Welkom in het nest, kleine Flo: Een hartverwarmende tuindoop in Buggenhout

Op zondag 14 juni 2026 scheen de zon niet alleen aan de hemel, maar vooral in de harten van de familie van de kleine Flo. Thuis in de vertrouwde tuin in Buggenhout kwamen geliefden samen voor een heel bijzondere mijlpaal: de doopviering van Flo. Als voorganger was het een voorrecht om deze warme, persoonlijke ceremonie te mogen begeleiden en Flo te verwelkomen in de gemeenschap.

Het nest en de symboliek van de gans

Vanaf het eerste moment werd duidelijk hoeveel zorg en liefde er in deze viering was gestoken. Op het geboortekaartje van Flo staat een afbeelding van een gansje — een prachtig symbool voor trouw aan dierbaren, waakzaamheid, zorgzaamheid en samenwerking. Als trekvogel staat de gans bovendien symbool voor de grote reis van het leven.

Om Flo een geborgen start te geven, werd er in de tuin een symbolisch nest gecreëerd. Zus Lea legde er liefdevol een eitje in als teken van haar bescherming en het samen op weg zijn. Ondertussen versierden neefjes en nichtjes Mon, Lou en Lea met veel enthousiasme de letters van Flo’s naam.

Een betekenisvolle naam en een bijzonder viergeslacht

Toen ouders Tess en Lucas de naamgeving toelichtten, werd de diepere betekenis pas echt voelbaar. FLO staat voor bloeien, de lente en groei. Daarnaast draagt Flo de naam van een bijzonder viergeslacht, met overgrootmoeder en meter Francine aan het hoofd, en eert haar naam de herinnering en aanwezigheid van opa Flor, meter Tinneke, peter Leon, peter Albien en oma Maria.

Haar ouders gaven de drie letters bovendien een persoonlijke wens mee:

  • F voor Fierheid en kiezen voor Fair zijn.

  • L voor alle Liefde die ze mag uitstralen, maar ook van Lolbroekje en Leergierig in het leven staan.

  • O voor Ondernemend, Oprecht en Open staan voor anderen.

Liefdevolle doopbeloften en warme pluimen

De doopbeloften brachten ontroering bij alle aanwezigen. Ouders Tess en Lucas beloofden Flo een thuis vol liefde en bescherming, terwijl peters Guy en Geert hun hart lieten spreken. Opa en peter Guy omschreef Flo prachtig als "het goud aan mijn regenboog", en peter Geert verwelkomde haar als "ons laatste gansje dat de familierij sluit".

Een van de meest serene momenten was de handoplegging en de zegen van de overgrootouders, gevolgd door het ritueel met de pluimen. Iedere aanwezige hield een zachte veer vast, gaf er een stille wens en warmte aan mee, waarna de kinderen de pluimen verzamelden. Steven legde ze in het doopwater, zodat al die liefdevolle wensen Flo letterlijk omringden tijdens haar doopsel.

Zalving van de zintuigen en feestelijke toost

Na het dopen met levend water voldeed een prachtig ritueel: de zalving van de zintuigen door de ouders, grootouders en meters. Van haar oogjes (om een regenboog aan kleuren te zien) en mondje (om lieve dingen te zeggen en te lachen) tot haar handjes en voeten (om haar eigen pad te kiezen). Vervolgens staken Tess en Lucas de doopkaars aan als symbool voor warmte, licht en levensvreugde.

Na het vrolijke verhaaltje van Gonnie en Gijsje, voorgelezen door de kinderen, klonk een feestelijk Hip hip hoera! en werd er op het leven van Flo getoost op de vrolijke tonen van Herman van Veen.

Een intieme tuindoop als deze herinnert ons eraan waar het in het leven écht om draait: liefde, verbondenheid en een warm nest om in op te groeien. Welkom in het leven, kleine Flo!

Wanneer twee wegen één worden — trouw Alexander & Camille in Hof ter Rode Poorte te Kruisem

Op 13 juni 2026 vierden Alexander en Camille hun liefde in het schilderachtige Hof ter Rode Poorte in Kruisem. Omringd door familie en vrienden, met hun zoontje Clément als stralend middelpunt, gaven ze elkaar het ja-woord in een warme, persoonlijke ceremonie vol symboliek en humor.

De intrede zette meteen de toon: Alexander kwam binnen aan de arm van zijn moeder, gevolgd door de kindjes — onder wie Clément en Noëlinne — en tenslotte Camille aan de arm van haar vader. A Thousand Years begeleidde dit ontroerende begin. Marjan, Alexander’s moeder, las het beeldrijke verhaal van de zaden — een subtiele herinnering dat liefde groeit als je erin blijft zaaien. De voorganger verbond het koppel met traditie en verbondenheid, en stak symbolisch de levenskaars aan.

Valentine las een prachtige beschouwing over de puzzel van het leven: twee stukjes die elkaar vinden en samen stukje bij beetje een rijker geheel vormen — precies hoe Alexander en Camille hun relatie opbouwen. Er volgde een vrolijke interactieve quiz geleid door Benoit, die de zaal aan het lachen bracht en het paar en hun gasten nog dichter samenbracht.

De beloften van het paar waren eenvoudig en oprecht. Camille prees Alexanders warmte en vaderschap, Alexander herinnerde aan de toevallige ontmoeting die hun verhaal in gang zette en beloofde er altijd voor hen te zijn. Ringen en de eerste kussen bezegelden hun ja-woord; later werd de huwelijkskaars gezegend als herinnering aan deze dag. Muziekevenementen — You Are The Reason en Can't Help Falling in Love — gaven elke stap extra emotie.

Getuigen, familie en vrienden deelden persoonlijke woorden: van liefdesverklaring tot lachwekkende anekdotes. Er was dank aan ouders voor liefde en opvoeding, en een zegenwens voor geluk vandaag en altijd. Zo gingen de gasten vol warmte en feeststemming richting receptie, met het gevoel dat twee levens niet alleen verbonden zijn, maar dat ze samen iets groters bouwen.

Kort: een intieme, liefdevolle dag vol aandacht voor kleine rituelen, persoonlijke woorden en veel warmte — een startpunt voor een nieuwe, gezamenlijke puzzel vol mooie stukjes.

Thuisdoop van Coline — Oosterzele, zaterdag 13 juni 2026

Een naam, gefluisterd en gevierd

Er zijn dagen die je later niet meer helemaal kunt navertellen, maar wel blijft voelen. Zaterdag 13 juni 2026 was zo'n dag. In een huis in Oosterzele, tussen familie en vrienden, werd Coline gedoopt — omringd door mensen die vooral één ding kwamen zeggen: je bent welkom.

Marie en Dimitri kozen bewust. Niet omdat het zo hoort, wel omdat dopen voor hen een eerste stap is naar het horen bij een groep waartoe zij ook behoren, omdat ze dat stukje verhaal en cultuur willen doorgeven, en omdat Coline haar grootvader zal kennen als "Opa hemel" — een naam die pas betekenis krijgt als je hem ergens kunt thuisbrengen.

Uitkijken naar wie je bent

Marie zette de toon: "Vanaf jouw prille bestaan keek ik uit naar jou. En ook vandaag is het nog uitkijken naar wie jij bent en nog zal worden." Daarna klonk het welkomstgedichtje: er zullen handen zijn die je dragen, en armen waar je veilig bent.

De grote levenskaars werd ontstoken, met daarrond kleine kaarsjes voor wie er niet bij kon zijn — in het bijzonder voor Opa hemel, de papa van Marie.

Een naam om zelf in te vullen

Dimitri en Marie spraken haar naam hardop uit: Coline, uit duizenden gekozen, voor het eerst gefluisterd net na haar geboorte. "Je moet ons niet worden, je zal jezelf worden."

Bij de handoplegging klonk het beeld van een dak boven het hoofd, een warm nest, en de wens om telkens opnieuw te kiezen voor het goede — met het gebed van Franciscus van Assisi om sereniteit, moed en wijsheid. Ondertussen speelde "Mooi" van Marco Borsato.

Beloftes zonder pretentie

"We hebben niet alle wijsheid in pacht." Wat de ouders wél beloofden: luisteren, geduld opbrengen, proberen te begrijpen ook wanneer ze even niet dezelfde taal spreken, en Coline steunen zodat ze wordt wie ze zélf wil zijn. Meter Annabelle en peter Geraard spraken hun eigen engagement uit, gevolgd door "I Knew I Loved You".

Het water en de wensen

Rond de doopschaal lagen foto's van alle genodigden, met op de achterzijde een wens of waarde voor Coline. Zo werd het water omringd door de goede woorden van iedereen die van haar houdt.

"Coline, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Gezegend van kop tot teen

Bij de zalving kreeg elke zegen een tegenbeweging die hem dieper maakte:

  • Ogen — dat ze het mooie ziet, maar ook het duister kent, want je ziet pas sterren als het donker wordt.

  • Oren — dat ze luistert naar mensen, maar ook de stilte omarmt, want je hoort pas als het stil is.

  • Mond — dat ze lacht en troost, maar ook kan zwijgen, want spreken wordt pas echt als je ook zwijgen kan.

  • Handen — dat ze geeft en deelt, maar ook openstaat om te ontvangen.

  • Voeten — dat ze haar eigen weg gaat, maar ook stilstaat om anderen mee te laten gaan.

Op handen gedragen

Het slotbeeld zei alles: Coline werd letterlijk op handen gedragen in een groot kleurrijk doek. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, terwijl "Somewhere Over the Rainbow" de kamer vulde.

Coline, je hoort erbij. En je staat er nooit alleen voor.

Steven D’hoore
Waterviolier 1, 9031 Drongen (Baarle)
+32 497 71 29 73

GDPR en algemene voorwaarden

© Alle teksen en foto’s op deze website zijn beschermd en vormen eigendom van Steven D’hoore BV.