Een klein beertje met een groot hart – de doop van Mathis in zaal ‘Den Boerentoog’ te Lokeren

Zaterdag 1 augustus veranderde zaal "Den Boerentoog" in Lokeren in een stukje Honderd Bunderbos. Slingers, honingpotjes en een warme, kleurrijke sfeer: alles stond klaar om de doop van Mathis te vieren. Het thema was, zoals mama het zelf verwoordde, een mooi compromis tussen haar Disney-hart en Joëls trouw aan KV Mechelen. Winnie the Pooh won — en dat bleek een gouden keuze. Want een beer met een klein verstand maar een héél groot hart, dat is misschien wel de mooiste levensles die er is.

De viering opende met muziek over de kringloop van het leven, gevolgd door het welkomstwoord van de ouders. Daarna ontstaken we de grote levenskaars en enkele kleine kaarsjes, voor wie er in gedachten bij was maar niet fysiek aanwezig kon zijn. De kleurrijke gebedskraag verbond iedereen in de zaal met elkaar.

Het openingsverhaal nam ons mee naar het begin: een wens om mama en papa te worden. Een wens die groeide met geduld, met twijfels, maar altijd met hoop. Zoals in het bos komt niet alles meteen, maar wel alles op zijn tijd. En toen kwam Mathis — heel klein, maar meteen zo groots.

Bijzonder mooi was de naamgeving, waarbij elke letter van zijn naam een wens werd: Moedig, Avontuurlijk, Teder, Hartelijk, In vertrouwen en Sterk. Daarna volgden de doopkaars en de handoplegging, letterlijk een dak boven zijn hoofd.

Na de klanken van Deel van ons wij van Maarten Cox klonk de tekst "Geloven in…", die eindigde met de zin die de hele zaal samen uitsprak: "Mathis, wij geloven in jou." Kippenvel.

Dan kwamen de beloftes. Mama beloofde troost, een warme thuis en — met een knipoog — de was en de plas. Papa beloofde aanmoediging, vertrouwen, en de belangrijkste zin uit het leven: "Vraag dat maar aan mama." Meters Marie-Jean en Annick spraken hartverwarmende woorden uit over uitstapjes, luisterende oren en een liefde die blijft. Ook Marie en Emiel beloofden echte vriendjes te zijn, en er was een ontroerend moment voor de sterretjes in de hemel, die er in stilte toch bij waren. Bij You'll Be in My Heart van Phil Collins bleef geen oog droog.

Bij het doopmoment kozen we voor het beeld van een boom: stevige wortels, een stam die groeit en takken die zich uitstrekken naar alles wat nog komt. Iedereen hing een blaadje met een wens in de boom van Mathis. Daarna volgde de doop met water, en de zalving van zijn oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes — elk met een eigen wens voor het leven.

Als slot werd Mathis op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de hele gemeenschap. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend en klonk Kleine superster van Jan Smit.

Zoals Pooh het zegt: "Hoe gelukkig ben ik dat ik iets heb dat afscheid zo moeilijk maakt." Vandaag was er geen afscheid. Vandaag begon het pas.