Van rups tot vlinder: Luna's eerste communie in Moerbeke-Waas
Op zondag 19 juli 2026 mocht ik thuis in Moerbeke-Waas voorgaan in de eerste communieviering van Luna. Een viering in de tuin van het eigen huis, omringd door familie en vrienden — precies daar waar een verhaal van liefde en thuiskomen hoort te beginnen.
De klanken van Samen voor altijd van Marco Borsato openden de namiddag, en het was Luna zelf die iedereen verwelkomde. Met een stralend gezicht en haar eigen woorden: "Eindelijk is het nu zover, deze dag wordt voor ons heel speciaal." Zo'n welkom uit de mond van een bijna zevenjarige zet meteen de juiste toon.
De levenskaars mocht branden, en als voorganger trok ik zoals altijd de veelkleurige kraag met het hart aan — een wens voor een kleurrijke toekomst, gedragen door liefde. Maar deze viering was óók een moment van verbondenheid met wie er niet meer bij kon zijn. Drie kaarsjes voor de overleden grootouders, en één heel bijzonder kaarsje voor Lux, Luna's broertje, die van bovenaf zeker meefeestte met zijn grote zus.
Mama Tina gaf betekenis aan de naam: Lief, Uniek, Nieuwsgierig en Attent. Wie Luna kent, weet dat die vier letters geen toeval zijn. Papa Matthias las het gedicht Van rups tot vlinder — over groot worden, "maar minder vanzelf dan de rest", en over hoe een lach, een knik of een lieve blik al wonderen doet.
Bij Worden wat je wil van Kinderen voor Kinderen ontstond misschien wel het mooiste moment van de viering. Luna vertelde haar eigen verhaal aan de hand van een collage: foto's van al haar verjaardagen, haar geboortefotoshoot, haar doop, de geboorte van haar broers. En daarnaast haar lievelingskleuren, haar hobby's en alle beroepen die ze later wil uitoefenen. Foto per foto hing ze zelf op het grote blad. Zo werd zichtbaar wie ze is — en wie ze mag worden.
De wensen van ouders, omi en opi, meme en pepe raakten iedereen. Over een grote zus die soms al een beetje mamaatje wil zijn voor Lucero, over het schrijfkampioentje, over verhaaltjes vertellen en hand in hand in slaap vallen. "I love you to the moon and back", schreef meme. Bij een meisje dat Luna heet, klinkt dat wel heel letterlijk.
Na de handoplegging door ouders, meter en peter namen we licht van de doopkaars mee naar Luna's communiekaars. Licht dat groeit, precies zoals zij groeit.
Bij brood en wijn stonden we stil bij de eenvoudige ingrediënten: het graan dat van één zaadje een heel veld wordt, en de gist die lucht en lichtheid in het deeg brengt. Twee wensen in één teken — dat Luna vruchtbaar door het leven mag gaan, en dat het leven haar nooit te zwaar mag vallen. Daarna brak en deelde ze het brood met ieder die naar voren wilde komen, en gaf ze de vrede door met kussen en knuffels.
Luna sloot zelf af met een dankwoord, kort en oprecht. Van rups tot vlinder: de vleugels zijn er. Nu mag ze vliegen.
Proficiat, Luna.
En dank aan Tina en Matthias voor het mooie vertrouwen.
