Thuisdoop van Coline — Oosterzele, zaterdag 13 juni 2026

Een naam, gefluisterd en gevierd

Er zijn dagen die je later niet meer helemaal kunt navertellen, maar wel blijft voelen. Zaterdag 13 juni 2026 was zo'n dag. In een huis in Oosterzele, tussen familie en vrienden, werd Coline gedoopt — omringd door mensen die vooral één ding kwamen zeggen: je bent welkom.

Marie en Dimitri kozen bewust. Niet omdat het zo hoort, wel omdat dopen voor hen een eerste stap is naar het horen bij een groep waartoe zij ook behoren, omdat ze dat stukje verhaal en cultuur willen doorgeven, en omdat Coline haar grootvader zal kennen als "Opa hemel" — een naam die pas betekenis krijgt als je hem ergens kunt thuisbrengen.

Uitkijken naar wie je bent

Marie zette de toon: "Vanaf jouw prille bestaan keek ik uit naar jou. En ook vandaag is het nog uitkijken naar wie jij bent en nog zal worden." Daarna klonk het welkomstgedichtje: er zullen handen zijn die je dragen, en armen waar je veilig bent.

De grote levenskaars werd ontstoken, met daarrond kleine kaarsjes voor wie er niet bij kon zijn — in het bijzonder voor Opa hemel, de papa van Marie.

Een naam om zelf in te vullen

Dimitri en Marie spraken haar naam hardop uit: Coline, uit duizenden gekozen, voor het eerst gefluisterd net na haar geboorte. "Je moet ons niet worden, je zal jezelf worden."

Bij de handoplegging klonk het beeld van een dak boven het hoofd, een warm nest, en de wens om telkens opnieuw te kiezen voor het goede — met het gebed van Franciscus van Assisi om sereniteit, moed en wijsheid. Ondertussen speelde "Mooi" van Marco Borsato.

Beloftes zonder pretentie

"We hebben niet alle wijsheid in pacht." Wat de ouders wél beloofden: luisteren, geduld opbrengen, proberen te begrijpen ook wanneer ze even niet dezelfde taal spreken, en Coline steunen zodat ze wordt wie ze zélf wil zijn. Meter Annabelle en peter Geraard spraken hun eigen engagement uit, gevolgd door "I Knew I Loved You".

Het water en de wensen

Rond de doopschaal lagen foto's van alle genodigden, met op de achterzijde een wens of waarde voor Coline. Zo werd het water omringd door de goede woorden van iedereen die van haar houdt.

"Coline, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Gezegend van kop tot teen

Bij de zalving kreeg elke zegen een tegenbeweging die hem dieper maakte:

• Ogen — dat ze het mooie ziet, maar ook het duister kent, want je ziet pas sterren als het donker wordt.

• Oren — dat ze luistert naar mensen, maar ook de stilte omarmt, want je hoort pas als het stil is.

• Mond — dat ze lacht en troost, maar ook kan zwijgen, want spreken wordt pas echt als je ook zwijgen kan.

• Handen — dat ze geeft en deelt, maar ook openstaat om te ontvangen.

• Voeten — dat ze haar eigen weg gaat, maar ook stilstaat om anderen mee te laten gaan.

Op handen gedragen

Het slotbeeld zei alles: Coline werd letterlijk op handen gedragen in een groot kleurrijk doek. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, terwijl "Somewhere Over the Rainbow" de kamer vulde.

Coline, je hoort erbij. En je staat er nooit alleen voor.