Samen één: Huwelijk Niky & Jonas — 20 juni 2026, Bassevelde

Op 20 juni 2026 mocht ik in Bassevelde voorgaan in het huwelijk van Niky en Jonas. Geen viering "voor de schone schijn", maar één die van begin tot einde ging over wat het écht is: verbondenheid. Met elkaar, met hun jongens Remi en Cériel, met de mensen die hen dragen — en met wie er niet meer bij kon zijn.

Binnenkomen op A Thousand Years

Jonas kwam naar voor aan de arm van zijn mama, Martine. Daarna de bloemenmeisjes, Ellie en Cleo, die de weg vrij strooiden. En toen Niky — niet alleen, maar samen met Remi en Cériel. Een gezin dat samen de zaal binnenwandelde, precies zoals ze ook samen door het leven gaan.

Eén kaars, vele vlammetjes

Bij het onthaal ontstaken we de grote kaars: dezelfde kaars die brandt bij elke viering waarin ik en mijn collega's mogen voorgaan. De kaars van het leven en de liefde, die dit koppel verbindt met alle mensen die vóór hen ja zeiden en hun kinderen lieten dopen. Daarnaast staken we kleine kaarsjes aan voor wie er niet, of niet meer, bij kon zijn. Het werd stil in de zaal. Zo hoort dat.

Wie zij zijn, verteld door wie hen het best kent

Wat deze viering zo rijk maakte, waren de stemmen rond het bruidspaar.

Martine, de mama van Jonas, opende. Een harde werker, rechtuit, haar wil is wet — en tegelijk de nona bij wie iedereen altijd terechtkan. Zij en Jonas zijn twee handen op één buik, en ze sloot ook Niky helemaal in haar hart.

Mare, de jongste zus, kreeg met een knipoog het label "het kakkersnestje" mee. Maar wie goed keek, zag vooral een jonge madam die vandaag al zoveel zorg opneemt voor Remi en Cériel. Veel meer dan een tante. Ook een padelvriendin en een klankbord voor Niky.

Pomelien, stiefzus en getuige, nam ons mee naar twee meisjes van acht die samen opgroeiden, elkaar in de puberteit compleet kwijtraakten — "als zij zwart zei, zei ik wit" — en elkaar daarna voorgoed terugvonden. Haar mooiste zin ging over het vertrouwen tussen Niky en Jonas:

"Met Jojo komt alles goed."

Nathan, getuige van Jonas en waterpolovriend, bracht de zaal aan het lachen én stilvallen:

"Alles wat kapot is, dat kan Jonas maken. Alles wat kan groeien, dat zal Jonas planten."

Om er meteen aan toe te voegen dat Jonas niet perfect is — de man die jarenlang de planning deed op het werk, maar in het dagelijkse leven een ramp is in plannen. Precies daar, zei hij, komt Niky binnen met structuur en reflectie.

Bo, beste vriendin sinds het middelbaar en pas zelf mama geworden van Élouise (met Niky als meter), vertelde over eindeloze ritten in dat oude polootje, macaroni uit de microgolf en een vriendschap die altijd haar weg terugvindt. Bijzonder detail: hun mama's zijn óók beste vriendinnen, en Bo groeide op met Jonas als een grote broer avant la lettre.

Simon, vriend sinds de wieg, ploegmaat en collega, sloot het rijtje. Dertig jaar vriendschap, twintig jaar samen in de eerste ploeg, en vandaag een sterk duo op het werk.

"Je bent voor mij een betrouwbaar baken van rust."

"'K ben zo trots op ons"

Voor de huwelijkssluiting las Remi, zes jaar, het gedicht Het leven, samen. Een wilde bras met een klein hartje, die met vaste stem voorlas:

Ma zie ons nu eens, we doen het toch maar — en we doen het verdomme goed ook.

Ik denk dat er op dat moment weinig droge ogen waren.

Het ja-woord en de beloftes

Drie vragen, drie keer een volmondig "ja, dat zijn we". Ook op de vraag of ze als papa en mama het spoor willen trekken voor Remi en Cériel.

Daarna volgden de geloften. Niky nam ons mee van die eerste waterpolomatch in het najaar van 2018 (ze kwam supporteren voor een ándere speler), via oudejaarsavond en die eerste date in de Zandvleuge waar ze om twee uur 's nachts met een koplamp op de dieren gingen bekijken, tot vandaag:

"Jonas, als jij thuiskomt, ben ik pas echt thuis."

Jonas antwoordde met een reeks beloftes die kort en helder waren — geen belofte dat alles perfect zal zijn, wél dat ze er nooit alleen voor zal staan. Zijn slot:

"Van alle beslissingen die ik ooit heb genomen, ben jij zonder twijfel de mooiste en de beste van allemaal."

De ringen werden binnengebracht door Remi. Toen de kus. En toen applaus.

De huwelijkskaars

Marieke, Niky's steun en toeverlaat en haar reismaatje, las de tekst bij de huwelijkskaars. Over een vlammetje dat een baken mag zijn, een verre vuurtoren waarnaar het altijd goed is terug te keren — en dat vooral nooit mag doven.

En dan: de flowerboys

Na het ondertekenen bedankten Niky en Jonas iedereen die tijd vrijmaakte, babysits regelde en zich optutte om hier te kunnen zijn. Hun inner circle, zoals ze het zelf noemden.

En omdat een goede viering ook mag eindigen met een lach, werden ze naar buiten begeleid door de enige echte flowerboys: Tuur en Jean, twee waterpolomaten. Lavendel vloog door de lucht, gegooid door de gasten zelf, en het glas ging omhoog.

Niky en Jonas, dank jullie wel om mij deze dag te laten meemaken. Blijf vooral doen wat jullie zo goed doen: samen. Niet standaard, soms chaotisch en af en toe een beetje te laat — maar altijd oprecht.