Nouds eerste verjaardag: een begin vol zegen

Op zaterdag 5 september 2026 kwamen familie en vrienden samen bij Noud thuis in Oosteeklo. Het werd een bijzondere dag, want naast zijn doopviering mocht Noud ook zijn eerste verjaardag vieren.

Mama heette iedereen welkom en sprak haar dankbaarheid uit voor alle mensen die een belangrijke plaats innemen in Nouds leven. Samen vormden zij een warm en liefdevol netwerk rond dit kleine, vrolijke mannetje.

Tijdens de viering werd de grote levenskaars ontstoken, samen met kleine kaarsjes voor de mensen die er niet bij konden zijn. De kleurrijke gebedskraag en de vele symbolen brachten de wensen en dromen voor Noud mooi samen.

Er werd stilgestaan bij zijn naam. Een naam die God in de palm van zijn hand draagt: als teken dat Noud altijd gezien, geliefd en op handen gedragen wordt. Ook de doopkaars, de handoplegging en de beelden van een dak boven zijn hoofd vertelden over bescherming, vertrouwen en de vele handen die hem zullen helpen groeien.

Met muziek, persoonlijke teksten en warme woorden spraken meter Stephanie en peter Jensen hun beloften uit. Ze beloofden nabij te zijn, mee te lachen, te luisteren, te steunen en samen met Noud mooie herinneringen te maken.

In het water van de doopschaal werden de wensen van de aanwezigen samengebracht. Daarna werd Noud gedoopt in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest. Bij de zalving kreeg hij zegeningen mee voor zijn ogen, oren, mond, handen, voeten en zijn hele lichaam: om te kijken naar het mooie, te luisteren naar anderen, mild te spreken, liefdevol te geven en zijn eigen weg te gaan.

Daarna mocht Noud letterlijk op handen gedragen worden, gewiegd in een groot, kleurrijk doek door de gemeenschap rond hem. Een prachtig beeld van hoe hij doorheen zijn leven gedragen mag worden door liefde, vertrouwen en verbondenheid.

Met een zegen, een vredeswens en het ondertekenen van de doopakte kwam deze warme viering tot een einde. Noud werd niet alleen gedoopt, maar ook omringd door liefde, goede wensen en mensen die hem graag zien.

Een dag vol licht, muziek, mooie woorden en kleine handen die samen een groot verhaal vertellen. Een dag om te koesteren — voor Noud en voor iedereen die hem op zijn levensweg mag vergezellen.

Jouw begin, jouw verhaal: de warme doop van Leonie in Boekhoute

Op zaterdag 5 september 2026 mocht ik als voorganger voorgaan in een bijzonder warme en betekenisvolle doopviering: die van kleine Leonie in Boekhoute. Een dag vol verwondering, liefde en een gezonde dosis gezinsgeluk.

Het verhaal van Leonie begon al een jaar geleden, onder de platanen van een zonovergoten wijndomein in Bordeaux. Daar viel de naam 'Leonie' op een wijnetiket, zomaar op een eenvoudig moment tussen papa, mama en grote zus Vedette. Vandaag werd die naam officieel bezegeld in het bijzijn van al wie haar liefheeft.

Tijdens de viering stond de vrijheid om haar eigen pad te ontdekken centraal. Een pad dat niet altijd recht zal zijn, maar waarop ze altijd gedragen mag weten. Met de handoplegging, de doopbeloften van de ouders en de steun van meter Lies en peter Dimitry werd de toon gezet: vallen en opstaan mag, want de deur thuis staat altijd wagenwijd open.

Mooie symbolen gaven extra kleur aan de viering: kaarsjes voor hen die er niet bij konden zijn, puzzelstukken met wensen van de aanwezigen en de zalving van haar ogen, oren, mond, handen en voeten om vol vertrouwen in het leven te staan. Tot slot werd Leonie letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek, omringd door de warmte van haar gemeenschap.

Lieve Leonie, trek de wereld in, ontdek, straal en bloei open als een bloem in de zon. Je hoeft het nooit alleen te doen.

"Waardevol juweel" — het doopfeest van Julôt in de Sint-Antoniuskapel

Er zijn van die zondagochtenden waarop het licht net iets zachter door de ramen valt. Zondag 30 augustus 2026 was zo'n ochtend. In de Sint-Antoniuskapel in Sint-Maria-Oudenhove kwamen familie en vrienden samen rond een klein mensje met een grote naam: Julôt Jo Philippe De Bruyne.

We openden met woorden die eigenlijk alles al zeiden:

Neem maar de tijd om te groeien, te stralen, om tijdens het ontdekken soms te verdwalen. En weet, dat wij altijd, met jou mee zullen lopen.

Na het kruisteken ontstaken we de grote levenskaars, en daarnaast enkele kleine kaarsjes — voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, maar die in deze kapel wél aanwezig waren. De kleurrijke gebedskraag kreeg zijn plek, als teken van alle verschillende mensen die dit kind mee zullen dragen.

Rebecca las Raad eens hoeveel ik van je hou van Sam McBratney voor. Dat verhaal over liefde die telkens weer nét iets groter blijkt te zijn dan je kunt uitspreken — het paste perfect bij wat er daarna kwam.

Want dan was er de naam. De ouders vertelden het verhaal erachter, en het was een verhaal met humor én diepgang. Voor zijn geboorte heette hij gewoon "Sjarel", een werknaam. Daarna volgde het echte zoekwerk: de ene naam te lang, de andere te kort, sommige gewoon niet mooi genoeg. Uiteindelijk stonden er 117 namen op de beruchte shortlist. En toen de juiste er eindelijk was, werd hij angstvallig geheimgehouden — bijna niet uitgesproken, uit schrik hem te verklappen.

Julôt betekent waardevol juweel. Kostbaar, onbetaalbaar, iemand om zorg voor te dragen. Jo en Philippe, de namen van zijn grootvaders, verbinden hem vanaf dag één met een stuk familiegeschiedenis — met de liefde, kracht en waarden die vóór hem gingen. Zijn naam verbindt verleden en toekomst, en laat hem tegelijk helemaal vrij om zijn eigen weg te vinden.

De doopkaars werd ontstoken. Bij de handoplegging vormden we samen letterlijk een dak boven zijn hoofd, terwijl Stef Bos zong: Dit is wat je weten moet.

Daarna klonken de beloftes. Die van de ouders waren ontroerend concreet: samen met de hondjes, de konijnen en de kippen willen ze Julôt een zorgeloze, warme jeugd geven. Een jeugd waarin hij mag rollen in de modder en met vuile kleren mag thuiskomen. Waarin fouten maken mág, omdat je van proberen leert. Waarin je leert dansen in de regen — en weet dat er na die regen weer zon komt.

"We zullen er altijd voor je zijn. En als we er even niet zijn: we komen altijd terug. Tot vervelends toe."

Ook meters Esther en Céline spraken hun engagement uit, begeleid door You'll Be in My Heart van Phil Collins.

Voor het dopen zelf zegenden we het water op een bijzondere manier: iedereen had een wens voor Julôt op een kaartje geschreven. Zo werd het water niet zomaar water, maar gedragen door de goede wensen van heel deze gemeenschap.

"Julôt, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Bij de zalving noemden we hem stukje bij beetje helemaal: zijn ogen om het goede in mensen te zien, zijn oren om te luisteren naar wie hem nodig heeft, zijn mond voor lieve woorden en een gulle lach, zijn handen om te geven en te delen, zijn voeten om zijn eigen weg te gaan en met zijn voetsporen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Julôt écht op handen gedragen: in een groot kleurrijk doek, gedragen door de gemeenschap die hem omringt. Mooier kun je het niet uitbeelden — dit kind staat er niet alleen voor.

Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, en stapten we naar buiten op de tonen van De maane van Biezebaaze.

Julôt, bloei open als een bloemetje in de zon. Geef je leven je eigen kleur. Wij lopen met je mee.

Een zachte strijder, gedragen door liefde: het warme thuisdoopsel van Lou

Het zijn vaak de ogenschijnlijk kleine dingen die het leven zijn ware betekenis geven. Op zondag 30 augustus mocht ik als voorganger getuige zijn van zo’n bijzonder moment: het doopfeest van de kleine Lou, gevierd in de warme intimiteit van zijn eigen thuis in Lochristi.

We begonnen de viering met het aansteken van de grote levenskaars en kleinere lichtjes voor wie er niet fysiek bij kon zijn, omringd door een kleurrijke gebedskraag. Mama Isaura las een teder gedicht over het planten van zaadjes en het achterlaten van een lach en mooie herinneringen. Daarna vertelde papa Arne over de naam van hun zoon: Lou, wat oorspronkelijk "beroemde strijder" betekent. Geen strijder van conflict, maar een zachtmoedige strijder die durft op te komen voor het goede, die niet opgeeft en de wereld mooier maakt met een glimlach.

Samen met meter Lotte en peter Brecht werd de doopkaars met haar drie lonten ontstoken. Na de handoplegging, een warm dak van geborgenheid boven Lou’s hoofd, en het hoopvolle gedicht ‘Geloven in...’, klonken de beloftes van ouders, meter en peter, begeleid door de vertrouwde tonen van Phil Collins.

Het doopmoment zelf werd extra bijzonder: in de doopschaal dreven zachte, gele rozenblaadjes. Na de doop volgde de zalving van Lou’s zintuigen — zijn ogen, oren, mond, handjes en voetjes — als wens dat hij zijn eigen weg mag gaan, mag genieten en de wereld kleur mag geven. Tot slot werd Lou letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek, symbool voor de familie en vrienden die altijd om hem heen zullen staan. Met de ondertekening van de doopakte en een opgewekte zegen sloten we een onvergetelijke, liefdevolle viering af.

Lieve Lou, blijf die zachte, moedige strijder. Welkom in het leven!

Een kleurrijke brug naar de toekomst: de dubbele doop van Clarisse en Edgard

Op zaterdag 22 augustus 2026 kwamen familie en vrienden samen in Hansbeke voor een warme en bijzondere dubbele doopviering bij Clarisse en Edgard thuis. Te midden van vertrouwde gezichten, liefdevolle woorden en mooie muziek werden beide kinderen omringd door de mensen die hen op hun levensweg willen begeleiden.

De viering begon met het beeld van twee kleine handjes, veilig geborgen in een grote hand. Handjes die vandaag nog klein en teer zijn, maar later hun eigen weg zullen vinden: om te helpen, te troosten, te geven, te delen en misschien ooit een eigen kind te koesteren.

Met het ontsteken van de grote levenskaars en de kleine kaarsjes werd ook stilgestaan bij wie er niet bij kon zijn: pepe Marcel, nonkel René, Benoit, Francine en Robert. Hun aanwezigheid kreeg een plaats in het hart van deze dag.

Het verhaal van de oude bruggenbouwer gaf de viering een bijzondere betekenis. Een brug bouwen van nu naar de toekomst, van de ene mens naar de andere, van donker naar licht en van verdriet naar vreugde. De kleurrijke regenboog werd zo een prachtig symbool voor het leven dat Clarisse en Edgard tegemoet gaan.

Ook hun namen kregen een persoonlijke en liefdevolle betekenis. Clarisse draagt de naam van haar overgrootmoeder en wordt steeds meer zichzelf: culinair, lief, intelligent, empathisch en vol aanstekelijke energie. Edgard kreeg zijn naam vanuit een lang gekoesterde wens en toont zich als een guitige, aanhankelijke deugniet, dolblij en eigenwijs — de beste vriend van zijn grote zus.

Tijdens de symbolische handelingen werden Clarisse en Edgard gedragen door hun peter en kregen ze een gegraveerd armbandje omgedaan door hun meter. Die gebaren drukten uit wat hen omringt: verbondenheid, bescherming en de belofte dat ze nooit alleen door het leven hoeven te gaan.

Rond de doopschaal werden foto’s gelegd waarop familie en vrienden persoonlijke wensen voor beide kinderen schreven. Zo werd het water als het ware gezegend met alle liefde, hoop en goede woorden die tijdens de viering werden uitgesproken.

Clarisse en Edgard werden gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die een voorbeeld was en de Geest die leven geeft. Bij de zalving kregen hun ogen, oren, mond, handen en voeten een mooie levensopdracht mee: kijken naar het goede, luisteren naar anderen, spreken met liefde, zorgzaam handelen en hun eigen weg gaan.

De beloftes van hun ouders, meter en peter maakten duidelijk dat er rond Clarisse en Edgard een warme gemeenschap staat. Een gemeenschap waarin eerlijkheid, waardering, loyaliteit, vriendschap en respect belangrijk zijn. Een thuis waar de deur altijd openstaat — in mooie én moeilijke momenten.

Als afsluiting werden de kinderen letterlijk op handen gedragen, veilig in een groot kleurrijk doek. Daarna deelden broer en zus een ontroerend moment op het gras, een beeld dat ongetwijfeld een dierbare herinnering zal blijven.

Het was een viering vol kleur, muziek, warmte en verbondenheid. Een dag waarop Clarisse en Edgard welkom werden geheten in het leven en omringd werden door liefde die met hen mag meegroeien.

Lieve Clarisse en Edgard, geef jullie leven een eigen kleur. Bloei open als bloemen in de zon en weet dat jullie altijd gedragen worden door de liefde van velen.

Een warm welkom voor Otilie te Destelbergen

Op zaterdag 22 augustus 2026 mocht ik in Destelbergen voorgaan in de doopviering van de kleine Otilie. Samen met haar ouders, grote zus Maëlle, familie en vrienden werd het een warme en liefdevolle viering, helemaal gedragen door verbondenheid.

De muziek De levenscyclus van B.B. Queen verwelkomde de aanwezigen. Daarna sprak mama prachtige woorden over hun gezin: over de dankbaarheid voor hun twee dochters, over de liefde die hen verbindt en over de bijzondere plaats die Otilie vanaf haar eerste dag inneemt. “Jij maakt ons gezinnetje compleet.”

Bij het ontsteken van de levenskaarsen werd stilgestaan bij de mensen die er vandaag niet bij konden zijn. Hun liefde en herinnering kregen een plaats in deze viering. De kleurrijke gebedskraag verwees naar de vele mensen en momenten die Otilies leven mee kleur zullen geven.

In de naamgeving klonk de mooie wens dat Otilie mag opgroeien in liefde. Haar naam zal voor altijd met haar meegroeien en haar herinneren aan wie ze is: uniek, kostbaar en helemaal zichzelf.

Ook de teksten over geluk, dromen, hoop en liefde brachten een warme boodschap. Vooral de woorden “Heb lief en leef intens” vormden een mooie leidraad voor haar verdere leven.

De ouders vertelden ontroerend over hun kleine meisje, dat zo onverwacht snel ter wereld kwam en sindsdien hun gezin compleet maakt. Ze spraken hun dankbaarheid uit voor hun twee dochters en beloofden er altijd voor hen te zijn. Ook peter Jens en meters Amber en Nan werden met mooie woorden in de kijker gezet. Zij zijn niet alleen vrienden en familie, maar ook mensen die Otilie met liefde zullen omringen en haar door het leven zullen begeleiden.

Tijdens het doopmoment werd Otilie met water gezegend en opgenomen in de grote gemeenschap van mensen die van haar houden. In de symbolische zalving werd voor elk deel van haar lichaam een wens uitgesproken: dat haar hoofd gevuld mag zijn met mooie gedachten, haar ogen open mogen kijken naar de wereld, haar handen mogen helpen en troosten, haar voeten haar naar mooie plaatsen mogen brengen en haar hart groot genoeg mag zijn voor anderen.

Als een kostbaar geschenk werd Otilie daarna op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Een prachtig beeld van de liefdevolle gemeenschap die haar omringt en haar zal dragen wanneer dat nodig is.

Met een zegen, een vredewens en het ondertekenen van de doopakte werd deze bijzondere dag afgesloten. De muziek Dochters van Marco Borsato begeleidde het gezin naar een toekomst vol liefde, vertrouwen en mooie avonturen.

Welkom, lieve Otilie. Moge jouw leven kleurrijk, warm en rijk aan liefde zijn.

Als liefde leven wordt: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breivelde te Zottegem

Op zondag 16 augustus 2026 mocht ik voorgaan in een viering die van het eerste tot het laatste moment doordrongen was van warmte: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breilvelde te Zottegem. Een dubbel feest, want diezelfde dag vierde dit kleine meisje haar eerste verjaardag.

De viering opende met All That Really Matters, hetzelfde lied dat vorig jaar klonk tijdens de gender reveal, toen Maëlys nog veilig in de buik van haar mama woonde. Wie er toen bij was, herkende het meteen. Dezelfde muziek, een andere betekenis — en toch weer diezelfde kern: samen zijn is wat telt.

Bij het ontsteken van de grote levenskaars vertelde ik over de kleurrijke gebedskraag, en met de kleine kaarsjes dachten we even aan de mensen die er niet bij konden zijn. Aanwezig in gedachten, aanwezig in licht.

Daarna namen de ouders zelf het woord. Als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam — en die naam werd hardop uitgesproken. Maëlys. Een naam die al gefluisterd werd voordat ze er was, in de groeiende buik van haar mama, in de fantasieën van haar papa over op wie ze zou lijken. Een naam die haar uniek maakt en die ze haar hele leven zal dragen.

Bij de doopkaars stonden we stil bij het licht: laat er licht zijn. De wens dat Maëlys haar weg mag gaan in het licht, in het voetspoor van goede mensen die haar voorgaan. De handoplegging werd een dak boven haar hoofd — met de eenvoudige, kostbare waarden die haar ouders haar willen meegeven: respect, dankbaarheid, vriendelijkheid, een goedendag en een dank je wel voor iedereen.

Een van de vrolijkste momenten was de voorlezing uit Vos en Haas, waarin Vos, Uil en Ever zich hardop afvragen waarom er nu eigenlijk water over je hoofd gaat, en of zeep niet beter zou zijn. Tot Haas het mooi samenvat: een zegen is een vitamientje voor je ziel. Er werd gelachen, en tegelijk was in één kinderzin uitgelegd waar het over ging.

Op de klanken van Dochters van Marco Borsato kreeg iedere aanwezige een vlinder met kleine stukjes, om er een wens op te schrijven: geluk, trouw, liefde, moed. Al die kleine stukjes samen mogen Maëlys helpen opgroeien tot de grote, volwassen mens die ze zal worden.

Dan kwamen de beloftes. Haar papa beloofde haar te beschermen, aan te moedigen en haar te leren dat fouten maken mag — dat opstaan na een tegenslag je sterker maakt. Haar mama vertelde open over het begin dat niet liep zoals gedroomd: onderzoeken, ziekenhuisbezoeken, dagen van machteloos hopen. En over hoe dit kleine vechtertje met haar glimlach telkens opnieuw haar kracht toonde. "Echte kracht betekent niet dat je nooit valt, maar dat je telkens weer rechtstaat. En dat heb jij mij nu al geleerd." Er werden tranen weggeveegd, in de hele zaal.

Ook meter Arlette en peter Danny spraken hun belofte uit — de peter met een glimlach en de eerlijke bekentenis dat hij haar waarschijnlijk te veel gaat verwennen, maar vooral: dat hij heel trots op haar zal zijn.

En toen was het moment er. Met water in de schaal, gezegend met de vlinder, doopte ik Maëlys in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest. Bij de zalving noemden we haar ogen om het goede te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te delen en te omhelzen, haar voeten om te dansen en haar eigen weg te gaan.

Geef je leven een eigen kleur, bloei open als een bloemetje in de zon.

Tot slot werd Maëlys letterlijk op handen gedragen, in het grote kleurrijke doek, door de hele gemeenschap rondom haar. Een beeld dat alles zei wat er nog gezegd moest worden. Na de zegen, de vredewens en het ondertekenen van de doopakte klonk nog een laatste keer Samen voor altijd.

Lieve Maëlys, je bent gedragen. Vandaag, en alle dagen die komen.

Een warme kring van liefde voor Émile: een doopviering vol betekenis in Bassevelde

Op zondag 9 augustus mocht ik als voorganger een bijzonder hartverwarmende doopdienst leiden in Bassevelde. Familie en vrienden kwamen samen rondom de wieg van de kleine Émile, zoon van Jessie en Kevin en het trotse kleine broertje van Maëlle.

Vanaf het eerste moment werd voelbaar hoe welkom dit mannetje is. Bij de grote levenskaars dachten we dankbaar aan iedereen die er vandaag was, maar ook aan hen die we moeten missen, zoals oma Rita. De grote zus opende met woorden die meteen raakten: liefde tot aan de sterren en weer terug.

Een doop is een feest van verbondenheid, en dat werd prachtig zichtbaar gemaakt. De aanwezige kinderen brachten letter voor letter zijn naam naar voren: van de E van Enthousiast tot de E van Een prachtig kindje. Émile draagt niet alleen een naam die levenslust en kracht betekent, maar eert daarmee ook zijn overgrootvader—een traditie die met trots van generatie op generatie wordt doorgegeven.

De beloftes van papa Kevin en mama Jessie getuigden van onvoorwaardelijke steun, een veilige haven en trots. Ook de twee meters, die elkaar ontmoetten aan de schoolpoort en uitgroeiden tot hechte vriendinnen, spraken hun diepe engagement uit: open armen, tijd en een luisterend oor voor Émile.

Tijdens het doopmoment legden de kindjes elk een puzzelstukje op zijn plaats met een eigen wens. Stukje voor stukje werd de foto van Émile zichtbaar: een ontroerend symbool dat ieder kind gevormd en gedragen wordt door de liefde van de mensen rondom hem. Na de zalving en de zegen werd hij letterlijk omringd en gedragen in een groot kleurrijk doek—klaar om met vallen en opstaan zijn eigen sporen in de wereld achter te laten.

Lieve Émile, groei maar, ontdek en bloei open als een bloem in de zon. Je bent omringd door liefde.

"Cilou, bloei open als een bloemetje in de zon" — een doopviering vol kleur in Lokeren

Er zijn dagen die je niet vergeet. Zondag 9 augustus was zo'n dag, in de tuin van een warme thuis in Lokeren, waar familie en vrienden samenkwamen rond de kleine Cilou — bijna negen maanden oud en al helemaal eigenaar van ieders hart.

De viering begon zoals ze hoorde te beginnen: met licht. Een grote levenskaars voor Cilou, en daarrond kleine kaarsjes voor de mensen die er in gedachten bij waren, maar niet fysiek aanwezig konden zijn. Een stil moment dat een viering meteen echt maakt. Daarbij hoorde ook de kleurrijke gebedskraag — geen toevallige keuze, want kleur was de rode draad van deze dag.

Mama en papa spraken Cilou's naam uit met trots. Geen naam die in een woordenboek staat uitgelegd, maar een naam die vanaf het eerste moment goed voelde en zijn betekenis kreeg van het kind zelf. "Draag je naam met trots, en vul hem elke dag een beetje meer met jouw eigen verhaal." Mooier kan je het nauwelijks zeggen.

Tussen de teksten over ontdekken met nieuwsgierige ogen en geloven in je eigen verborgen kwaliteiten, klonk de muziek die deze viering haar ziel gaf: Dochters van Marco Borsato, Count on Me voor de meters Lien en Sofie, en tot slot Een nieuw begin. Bij de handoplegging — een dak boven je hoofd — stonden eerlijkheid, engagement en een warm nest centraal. Zoek de uitdaging op, doe wat je graag doet, maar weet dat je altijd mag thuiskomen.

En dan het water. Cilou werd gedoopt in de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons voorbeeld werd en de Geest die leven geeft. Bij het zalven werd elk stukje van haar kleine lichaam gezegend met een wens: ogen om het goede in mensen te zien, oren om te luisteren naar wie haar nodig heeft, een mond voor lieve woordjes en een gulle lach, handen om te delen en te omhelzen, voeten om te dansen en haar eigen weg te gaan.

Het slotbeeld blijft het mooiste: Cilou, op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Letterlijk gedragen door de gemeenschap die rond haar staat. Beloftes van mama en papa, van de meters, en een zegen voor de weg vooruit.

Lieve Cilou, geef je leven een eigen kleur. Er zijn heel veel mensen die met je meekijken.

Een klein beertje met een groot hart – de doop van Mathis in zaal ‘Den Boerentoog’ te Lokeren

Zaterdag 1 augustus veranderde zaal "Den Boerentoog" in Lokeren in een stukje Honderd Bunderbos. Slingers, honingpotjes en een warme, kleurrijke sfeer: alles stond klaar om de doop van Mathis te vieren. Het thema was, zoals mama het zelf verwoordde, een mooi compromis tussen haar Disney-hart en Joëls trouw aan KV Mechelen. Winnie the Pooh won — en dat bleek een gouden keuze. Want een beer met een klein verstand maar een héél groot hart, dat is misschien wel de mooiste levensles die er is.

De viering opende met muziek over de kringloop van het leven, gevolgd door het welkomstwoord van de ouders. Daarna ontstaken we de grote levenskaars en enkele kleine kaarsjes, voor wie er in gedachten bij was maar niet fysiek aanwezig kon zijn. De kleurrijke gebedskraag verbond iedereen in de zaal met elkaar.

Het openingsverhaal nam ons mee naar het begin: een wens om mama en papa te worden. Een wens die groeide met geduld, met twijfels, maar altijd met hoop. Zoals in het bos komt niet alles meteen, maar wel alles op zijn tijd. En toen kwam Mathis — heel klein, maar meteen zo groots.

Bijzonder mooi was de naamgeving, waarbij elke letter van zijn naam een wens werd: Moedig, Avontuurlijk, Teder, Hartelijk, In vertrouwen en Sterk. Daarna volgden de doopkaars en de handoplegging, letterlijk een dak boven zijn hoofd.

Na de klanken van Deel van ons wij van Maarten Cox klonk de tekst "Geloven in…", die eindigde met de zin die de hele zaal samen uitsprak: "Mathis, wij geloven in jou." Kippenvel.

Dan kwamen de beloftes. Mama beloofde troost, een warme thuis en — met een knipoog — de was en de plas. Papa beloofde aanmoediging, vertrouwen, en de belangrijkste zin uit het leven: "Vraag dat maar aan mama." Meters Marie-Jean en Annick spraken hartverwarmende woorden uit over uitstapjes, luisterende oren en een liefde die blijft. Ook Marie en Emiel beloofden echte vriendjes te zijn, en er was een ontroerend moment voor de sterretjes in de hemel, die er in stilte toch bij waren. Bij You'll Be in My Heart van Phil Collins bleef geen oog droog.

Bij het doopmoment kozen we voor het beeld van een boom: stevige wortels, een stam die groeit en takken die zich uitstrekken naar alles wat nog komt. Iedereen hing een blaadje met een wens in de boom van Mathis. Daarna volgde de doop met water, en de zalving van zijn oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes — elk met een eigen wens voor het leven.

Als slot werd Mathis op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de hele gemeenschap. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend en klonk Kleine superster van Jan Smit.

Zoals Pooh het zegt: "Hoe gelukkig ben ik dat ik iets heb dat afscheid zo moeilijk maakt." Vandaag was er geen afscheid. Vandaag begon het pas.

Cilou, een leven vol licht en liefde – Thuisdoop te Deinze

Op vrijdag 31 juli 2026 mocht ik bij Cilou thuis in Deinze voorgaan in een warme en betekenisvolle doopviering. Familie en vrienden kwamen samen om haar welkom te heten, haar naam te vieren en stil te staan bij de liefde waarmee zij omringd wordt.

Yarne verwelkomde de aanwezigen met mooie woorden. De doop werd niet alleen een ritueel, maar vooral een moment van verbondenheid: samen aanwezig zijn voor Cilou, en beloven om haar levensweg mee te kleuren met liefde, vertrouwen, warmte en zorg.

Bij het ontsteken van de grote levenskaars werd ook ruimte gemaakt voor de mensen die er niet bij konden zijn. De kleine kaarsjes herinnerden eraan dat liefde verder reikt dan aanwezigheid. In het licht van de kaarsen kreeg Cilou een plek binnen een groter verhaal van verbondenheid.

Haar ouders, Sharron en Yarne, vertelden over de keuze voor haar bijzondere naam. Cilou staat voor licht, zachtheid en geliefd zijn. In haar naam klinken ook kracht en vrijheid, bloei en schoonheid door. Een prachtige betekenis voor een meisje dat vandaag haar eigen plaats mocht innemen binnen haar familie en haar gemeenschap.

De woorden die haar ouders tot haar richtten, waren ontroerend. Ze beloofden haar een thuis te geven waar ze altijd welkom is, een veilige plek waar ze zichzelf mag zijn. Ze beloofden er te zijn in momenten van geluk én verdriet, haar aan te moedigen, te troosten en steeds opnieuw te laten voelen hoe bijzonder en waardevol ze is.

Ook haar meter en peter spraken een liefdevolle belofte uit. Ze vertelden over Cilou als een klein zonnetje, met een stralende lach en nieuwsgierige blauwe ogen. Ze beloofden met haar mee te lachen, te spelen, herinneringen te maken en naast haar te staan wanneer het leven wat moeilijker wordt.

Tijdens de doop werd water een teken van nieuw leven, liefde en zegen. Cilou werd gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die ons voorgaat en de Geest die leven geeft. In de daaropvolgende zalving werd voor elk deel van haar lichaam een mooie wens uitgesproken: gedachten vol dromen, ogen met een open blik, oren die liefdevolle stemmen horen, handen die kunnen helpen en troosten, voeten die haar naar haar eigen bestemming brengen en een hart met ruimte voor anderen.

Een bijzonder moment was ook het dragen van Cilou in het grote, kleurrijke doek. Op handen gedragen worden: het werd een krachtig beeld van de belofte die op deze dag werd uitgesproken. Cilou hoeft haar weg nooit alleen te gaan. Rond haar staan mensen die haar zullen dragen, begeleiden, aanmoedigen en liefhebben.

Met muziek, wensen, gebed en een zegen werd deze mooie dag afgesloten. De doop van Cilou was een viering van haar leven, haar naam en haar toekomst. Een dag waarop heel duidelijk werd: als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam.

Cilou.

✨ Een wonder van tederheid: thuisdoop in Sleidinge ✨

Op een prachtige zomerdag mocht ik in Sleidinge te gast zijn in de warme geborgenheid van een thuis. Tussen de mensen die elkaar het meest dierbaar zijn, kwamen we samen voor een bijzonder moment: de doop van kleine Marie, verweven met een extra doopviering voor haar grote broer Jef.

Een kindje verwelkomen is een wonder van tederheid. De toon werd meteen gezet met het ontsteken van de grote levenskaars en de kleine kaarsjes waarmee we stil stonden bij hen die er fysiek niet bij konden zijn. Bijzonder mooi was het moment waarop de doopkaarsen van Marie en Jef samen werden aangestoken aan Jef zijn eigen doopkaars: een prachtig symbool van licht dat wordt doorgegeven en broederlijke verbondenheid.

Ouders Justien en Simon spraken met trots over de naam van hun dochter. Marie, vernoemd naar meme Marie-José, staat voor zorgzaamheid, schoonheid en liefde. Met ontroerende woorden beloofden de ouders om er altijd voor haar te zijn en haar met een open hart te laten opgroeien tot haar eigen unieke zelf.

Ook meter Caroline en peter Marc deelden hun warmste wensen. Waar meter Caroline sprak over geduldig groeien als een rups om later als de mooiste vlinder uit te vliegen, noemde peter Marc zijn kleindochter het trotse “goud aan zijn regenboog”. Terwijl de muziek van A Letter to My Daughter en Little Blessing weerklonk, vulden familieleden lieve wensen en waarden in op kaartjes en strikjes, die een liefdevolle krans rond de doopschaal vormden.

Tijdens het doopritueel zegenden we niet alleen het water, maar ook Marie zelf: haar oogjes voor het licht, haar oortjes voor verhalen van hoop, haar mondje voor liefdevolle woorden, haar handjes om te koesteren en haar voetjes om haar eigen weg in deze wereld te dansen.

Als sluitstuk werd Marie letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek — omringd door het vertrouwen en de warmte van iedereen die van haar houdt. Het ondertekenen van de doopakte en de feestelijke noten van You to Me Are Everything sloten dit onvergetelijke, intieme thuisfeest af.

Als voorganger kijk ik met heel veel dankbaarheid terug op deze viering. Lieve Marie en Jef, moge jullie leven net zo stralend, warm en kleurrijk zijn als deze dag!

Alice, jouw eigen wonder – een doopviering vol licht in zaal Landouwe te Pittem

Op zondag 12 juli 2026 mocht ik in Landouwe (Pittem) de doopviering van kleine Alice voorgaan. Terwijl de gasten binnenkwamen, klonk zachtjes Als ze lacht van Yevgueni op de achtergrond — en eigenlijk zei dat liedje al meteen alles wat er die dag te vertellen viel.

"Onze stille wens was een diep verlangen naar die kleine mens." Zo begon deze viering. Negen maanden wachten, en dan… mooier dan gedacht. Alice, van oorsprong uit liefde, gekoesterd en verwacht, had die wens volbracht.

Een naam die van niemand anders is

Uit duizenden namen werd er één weerhouden. Alice — afkomstig uit het Engels, met de betekenis 'van adel' en een geschiedenis die eeuwen teruggaat. Maar de mooiste betekenis is die welke Alice er zelf aan zal geven. Want zoals we die zondag hardop zeiden: je moet hun niet worden, je moet jezelf worden. Uitgroeien op je eigen manier, met je eigen mogelijkheden, om te worden waarheen je wijst: je eigen wonder.

Drie ouders, drie teksten, één thuis

Bijzonder aan deze viering was dat de drie ouders elk een eigen tekstje hadden voorbereid en voorlazen — verspreid over de viering, als een rode draad van woorden rond dit kind. Meter Fanny en peter Aäron hielden hun teksten geheim tot het laatste moment: verrassingen die het hart raakten.

De grote levenskaars werd ontstoken en aan de doopkaars doorgegeven. Kleine kaarsjes brandden voor de mensen die er niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de kleurrijke gebedskraag klonk de belofte van de ouders:

"We beloven je een thuis vol liefde, warmte en geborgenheid. Een plek waar je jezelf mag zijn, waar je mag groeien, ontdekken en dromen."

Zegenen van kop tot voeten

Bij het water — gezegend met een eigen symbolische handeling — werd Alice gedoopt. Daarna volgde de zalving: haar ogen, om het mooie en het goede in mensen te zien, maar ook om het duister te kennen, want je ziet maar sterren als het donker wordt. Haar oren, om te luisteren én de stilte te kennen. Haar mond, om te lachen en te troosten. Haar handen, om te geven, te delen en te ontvangen. Haar voeten, om te dansen en met vallen en opstaan haar eigen weg te gaan.

De aanwezigen schreven hun wensen op kleine hartjes. En dan het moment dat velen zich zullen blijven herinneren: Alice werd letterlijk op handen gedragen, in een groot kleurrijk doek, doorheen de hele gemeenschap. Gedragen worden — het beeld zei meer dan woorden.

Met Growing Up Raising You, Samen voor altijd en tot slot Count on Me als afsluiter, werd de doopakte ondertekend en de zegen en vredewens meegegeven.

Lieve Alice, dank dat ik dit mocht voorgaan. Groei uit tot wie jij bent — je bent onvoorwaardelijk geliefd, elke dag opnieuw.

Een nieuw leven, gedragen door liefde — Thuis doop van Lima te Gent

Op zondag 5 juli 2026 mochten we in Gent vieren dat Lima welkom wordt gedragen in een kring van liefde en aandacht. Ouders Olivia en Nicolas openden de viering met een warme uitleg waarom zij wilden laten dopen: niet uit traditie alleen, maar om waarden mee te geven — liefde, verbondenheid, nieuw leven en groei, hoop, geloof en vertrouwen, vergeving, zorg en dankbaarheid. Die woorden gaven meteen richting aan alles wat volgde.

We staken een grote levenskaars aan en kleine kaarsjes om ook degenen te herinneren die niet fysiek aanwezig konden zijn. Vanuit de hemel keken de overgrootouders mee: Rosette, Jozef, Omer, Rosa, Madeleine, Oscar, Antoinette en Etienne — hun namen werden liefdevol herdacht door mamie Lucrèce. De gebedskraag en het kruisteken vormden het kleurrijke kader van de viering, en een gedicht bracht een stilte waarin iedereen zich verbonden voelde.

Bij de naamgeving gafen de ouders de achtergrond van “Lima” — een naam die zowel klank als betekenis draagt: van Quechua “spreker”, over de beschermende drempelgodin Limen, tot de vrolijke knipoog naar de limoenboom uit hun tuin in Calpe. Het gedicht over de naam vatte het samen: een naam die geboren werd uit verlangen en die Lima haar hele leven zal begeleiden.

Tijdens de handoplegging en het symbolische dak boven haar hoofd straalde de belofte van zorg en aanwezigheid. In het voorgelezen geloofswoord klonk vertrouwen in de toekomst en eenvoudiger menselijke waarden: in de lach van een kind, in de goedheid van mensen, in de kleine beginmomenten die het leven vormen.

De beloften van mama en papa waren hartroerend concreet: liefde, tijd, spel en troost — maar ook ruimte om zelf te ontdekken. Meter Viviana en peter Bram sloten zich aan bij die belofte van gemeenschap en steun. De doop zelf werd gevierd met gezegend water, woorden van zegen in de naam van Vader, Zoon en Geest, en een intieme zalving van oogjes, oortjes, mondjes, handjes en voetjes — elk gebed een wens dat Lima zien, luisteren, spreken, geven en stappen zal leren in wijsheid en liefde.

Als slot werd Lima gedragen in het kleurrijke doek: symbolisch gedragen door de gemeenschap die haar wil omringen en steunen. Met ondertekening van de doopakte en gemeenschappelijke liederen verlieten we de viering, verrijkt door eenvoud, verbondenheid en de belofte van een leven dat in liefde kan groeien.

Het was een zachte, hoopvolle dag: een doop die niet alleen een ritueel was, maar een concreet begin van een levensweg, gedragen door familie, herinneringen en waarden.

Een stralend begin voor Elina – Thuisdoop te Ertvelde

Op 5 juli 2026 mocht ik in Ertvelde voorgaan in de warme en persoonlijke doopviering van Elina. Thuis, omringd door haar ouders, meter, familie en vrienden, werd haar geboorte gevierd als een wonder: nieuw leven dat gegeven én ontvangen wordt.

Elina kreeg haar naam met veel liefde. Een naam die verwijst naar licht, een fakkel en een zonnestraal. Haar ouders spraken uit dat zij niet hoeft te worden wie anderen van haar verwachten, maar mag uitgroeien tot zichzelf, met haar eigen mogelijkheden, dromen en kleuren.

Tijdens de viering werd de grote levenskaars ontstoken. Kleine kaarsjes herinnerden aan de mensen die er niet bij konden zijn, maar toch deel uitmaakten van dit bijzondere moment. Ook de kleurrijke gebedskraag kreeg een plaats: als teken van verbondenheid, gedragen door vele gebeden, wensen en goede gedachten.

Muziek bracht extra warmte in de viering. Ik heb een vriend van Maya de Bij en Samen voor altijd van Marco Borsato klonken als een muzikale omarming rond Elina. De ouders en meters spraken prachtige beloften uit: er zijn in vreugde en verdriet, luisteren, beschermen, samen ontdekken en liefdevol nabij blijven.

Daarna werd Elina gedoopt met water dat door symbolische wensen en bloemen uit de tuin een bijzondere betekenis kreeg. In de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons voorging en de Geest die leven geeft, werd zij welkom geheten in een leven vol mogelijkheden.

Met geurige olie werden haar oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes gezegend. Moge Elina de schoonheid van het leven zien, luisteren naar haar hart, woorden van troost spreken, liefdevol omgaan met anderen en haar eigen weg zoeken — soms huppelend, soms spartelend, maar steeds gedragen door liefde.

Een ontroerend moment was het dragen van Elina in het grote, kleurrijke doek. Familie en vrienden droegen haar letterlijk op handen: een prachtig beeld van de gemeenschap die haar omringt en haar door het leven heen nabij wil blijven.

Moge Elina groeien als een bloemetje in de zon, haar eigen kleur ontdekken en met haar stralende glimlach veel licht brengen. Haar doopviering was een liefdevol begin, vol verbondenheid, belofte en hoop.

Lowik — een nieuw begin, een warm welkom

In zaal Tempelhof te Lovendegem werd samen gevierd hoe een klein leven groot geluk brengt. De ouders ontvouwden hun verhaal: een onverwachte verrassing die het gezin compleet maakte, precies toen de sleutel van een nieuw huis werd overhandigd — alsof het toeval geschreven stond. Broer had het al voorspeld: “hij komt hier wonen met zijn broer.” En zo gebeurde het.

We begonnen in vrede: een kruisteken, het ontsteken van de grote levenskaars en het aansteken van kleine kaarsjes ter herinnering aan wie vandaag niet aanwezig kon zijn. De kraag — kleurrijk en vol betekenis — werd toegelicht, terwijl de kerkklanken zachtjes de ruimte vulden.

De naam Lowik droeg meteen een lach en bewondering. “Beroemde strijder” heet hij, en dat bleek geen loze woorden. Vanaf zijn allereerste moment reageerde hij met een levenslust die iedereen wakker schudde: een waar teken van karakter en doorzettingsvermogen. Ouders en aanwezigen hoorden en zagen de belofte van een kleine held — één die strijdt voor wat hij wil en tegelijk harten verovert.

De doopviering was een samenspel van woorden, muziek en aanraking. Omi las een persoonlijk geloofsgetuigenis over leven, liefde, vrijheid en respect. De meter en peter spraken mooie, wijze wensen uit: humor, moed, fairplay, verdraagzaamheid, trots met nederigheid, en een hart dat geeft. Ouders beloofden onvoorwaardelijke nabijheid — er zijn in vreugde en verdriet, troosten, beschermen en groeien samen.

Symboliek kreeg vorm in de handoplegging (een dak boven je hoofd), de zegen van water en de salvende woorden voor elk deel van Lowiks kleine lichaam — van hoofd tot voeten, van oren tot hart — als zegeningen voor denken, voelen, bewegen en liefhebben. Even bijzonder was het moment waarop Lowik op handen gedragen werd in het grote kleurrijke doek: een zichtbare belofte van gemeenschap en gedragen worden.

Muziek gaf glans aan de viering — van “Meer dan een wonder” tot K3 en Metejoor, en afsluitend Selah Sue — en bracht emotie in melodie. De doopakte werd ondertekend; het leven kreeg een naam en de naam werd omringd door zegen en belofte.

Vandaag hebben we niet alleen een naam gedoopt, we hebben harten geopend. Lowik werd welkom geheten — in huis, in familie, in vriendschap en in geloof. Moge hij groeien met moed, liefde en nieuwsgierigheid, gedragen door de warmte van allen die er zijn. Welkom, kleine strijder. We zijn blij dat je er bent.

Een veilige haven voor twee broers: De dubbele doop van Flor en Remi

Op 28 juni 2026 kwamen familie en vrienden in Dendermonde samen voor een bijzonder moment: de dubbele doop van Flor en Remi. Als voorganger is het telkens weer een voorrecht om een gezin te begeleiden bij zo’n betekenisvolle mijlpaal.

De toon werd meteen gezet met de vertrouwde klanken van "Diep in de zee" en het aansteken van de kaarsen. Met de grote levenskaars en de kleine kaarsjes voor de dierbaren die er niet bij konden zijn, ontstond er een warme, verbonden sfeer.

Een naam om in te groeien Prachtig was het moment waarop de ouders vertelden over de keuzes voor de namen. Flor – die in het begin liefdevol "kruimeltje" werd genoemd – en Remi kregen beiden een naam mee die echt bij hen past. Niet om een kopie van hun ouders te worden, maar om helemaal zichzelf te mogen zijn en hun eigen talenten te ontdekken.

Navigeren naar rustig vaarwater Het thema van de reis op zee kwam op een eerlijke en kwetsbare manier terug in de beloftes van de ouders. Ze spraken open over de stormen die hun boot heeft doorstaan en hoe ze samen koers hebben gehouden. Hun thuis beloofden ze als een permanente veilige haven aan te bieden: een plek waar Flor en Remi altijd mogen schuilen, tot rust kunnen komen en onvoorwaardelijke liefde vinden.

Symboliek en gedragen worden Met symbolische handelingen zoals bootjes op het doopwater, het zegenen van de zintuigen (handen, voeten, ogen, oren en mond) en het dragen in de kleurrijke doek, werd de steun van de hele gemeenschap voelbaar. Samen met de meters en peters staan deze twee jongens er nooit alleen voor.

Het was een ontroerende viering vol hoop, kracht en verbinding. Een prachtige start van een levenslange reis voor Flor en Remi.

Wortels en zon — de naamgeving van Téo in het groen – Thuisdoop te Destelbergen

Vandaag verzamelden we ons in een intieme kring tussen de bomen om een nieuw leven welkom te heten: kleine Téo. Niet in een kerkzaal, maar in de natuur — een plek die symbool stond voor wat we hem wensen: diepe wortels, ruimte om te groeien en takken die naar het licht reiken. Papa Simon las een warme introductie waarin hij het belang van samen opvoeden en het vertrouwen in gemeenschap benadrukte. De setting voelde als één omhelzing: mensen dicht bijeen, kinderen spelend door het gras en zachte muziek in de achtergrond.

We staken een grote levenskaars aan en de kleurrijke gebedskraag bracht extra warmte. Melody las een ontroerend regenbooggedicht — een stille wens vanuit een wolkje — dat liefde en waakzaamheid beloofde. Simon vertelde hoe de naam Téo gevonden werd: een kort, krachtig geluid dat meteen voelde als thuis. De naamgeving werd gevierd met het ontsteken van een doopkaars door Ezra en symbolische handoplegging door ouders en broers — een bezegeling, een dak boven het hoofd.

Muziek gaf kleur aan de momenten: Louis Armstrong’s What A Wonderful World en het vrolijke Ain’t No Mountain High Enough begeleidden het uitwisselen van wensen. De aanwezigen schreven hun hoop en zegeningen op Jenga-blokken; kleine stenen woorden om mee te bouwen aan Téo’s leven. Bij de doop zegenenden we water — een symbool van leven en reiniging — terwijl we baden voor liefde, leiding en de zegen van Vader, Zoon en Geest.

Het zalven door familieleden was zacht en persoonlijk: wensen voor zicht naar het goede, luisterende oren, een warme mond, helpende handen en veilige voetstappen. Elk woord voelde als een handreiking voor de weg die voor Téo ligt. De plechtigheid sloot met een zegen en het ondertekenen van de doopakte, waarna een laatste lied, Cover Me In Sunshine, de hoop op een stralende toekomst uitdrukte.

Wat bleef hangen was niet alleen de rituele vorm, maar vooral de eenvoud en echtheid: een gemeenschap die samen een kind draagt, woorden in stenen legt en beloftes maakt om bij te dragen aan een stevig, liefdevol fundament. Een dag klein van schaal, groot van betekenis — precies wat dit moment verdiende.

Vlinders voor Laona — een doopviering thuis in Lochristi

Sommige vieringen vragen geen kerk, geen hoge gewelven en geen orgel. Ze vragen enkel een huis vol mensen die van elkaar houden. Zo eentje was het op zondag 21 juni, toen ik thuis in Lochristi de doop van Laona mocht voorgaan.

We begonnen bij het licht. De grote levenskaars werd ontstoken, en daarnaast mochten de kleine kaarsjes branden voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de viering lag de kleurrijke gebedskraag: zoveel kleuren, zoveel mensen, zoveel manieren om te geloven, te hopen en lief te hebben. Precies dat was de toon van deze dag.

Mama en papa vertelden waarom ze Laona lieten dopen: uit traditie, uit warmte, uit verbondenheid met de familie waarin ze zelf zijn opgegroeid. En tegelijk met de uitdrukkelijke wens dat Laona later haar eigen keuzes mag maken — ook over geloof. Vandaag ging het vooral over liefde en over de mensen die haar graag zien.

Een naam uit Pafos

De mooiste verhalen zitten vaak in de kleinste details. Laona kreeg haar naam nog voor ze op komst was, tijdens de laatste reis met z'n tweeën op Cyprus. Een gezellig restaurantje in Pafos, "Laona" op de gevel, en twee mensen die elkaar meteen aankeken: als het ooit een dochtertje wordt… Zo werd een herinnering aan een reis met twee de naam van een toekomst met drie.

L van liefde. A van avontuur. O van oogappel. N van nieuwsgierig. A van altijd.

Beloftes die blijven

Wat deze viering zo bijzonder maakte, waren de woorden van de mensen rond Laona. Mama beloofde te knuffelen én los te laten wanneer de tijd rijp is, model te zitten voor make-uppartijen en mee thee te drinken op theekransjes. Papa beloofde een superpapa te zijn, bij wie geen vraag te klein en geen probleem te groot is. Meter sprak over het wonder dat Laona is en over alle herinneringen die nog komen. Peter maakte duidelijk dat peter zijn veel meer betekent dan cadeautjes en nieuwjaarsbrieven: het is er zijn, aanmoedigen, meelopen.

Tussendoor kregen alle aanwezigen een vlinder. Een klein symbool van groeien, veranderen en vrij mogen vliegen. Bij de muziek werden ze weer opgehaald en samengebracht rond de doopschaal — een zwerm goede wensen rond één klein meisje.

Water, zalving en een dak boven haar hoofd

Na de handoplegging — een dak boven je hoofd — volgde het water. Laona werd gedoopt, en daarna gezegend van kop tot teen: haar ogen om het goede in mensen te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te geven en te delen, haar voeten om haar eigen weg te gaan en met haar voetstappen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Laona letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu met haar meeloopt. Na de zegen en de vredeswens werd de doopakte ondertekend, en klonk de muziek nog één keer.

Lieve Laona, groei, ontdek, lach en droom. En weet dat wij altijd met jou mee zullen lopen.

Noé gedragen in liefde en vertrouwen

Op zondag 21 juni 2026 mochten we in Sint-Niklaas samen een bijzonder warm en betekenisvol doopmoment vieren: de viering van Noé. Een dienst die niet alleen in het teken stond van een nieuw begin, maar vooral van liefde, verbondenheid, dankbaarheid en hoop.

De viering werd geopend met een ontroerende verwelkoming door de ouders, die hun liefde voor Noé in woorden gaven die recht uit het hart kwamen. Hun kind is voor hen een licht, een bron van vreugde en tederheid, een kleine meid die hun leven elke dag mooier maakt. Het was mooi om te voelen hoe sterk hun wens leeft om Noé te laten opgroeien in rust, veiligheid en geborgenheid, met alle ruimte om later zelf haar weg te kiezen.

Daarna stonden we stil bij de betekenis van dopen. Voor de ouders was dit geen vanzelfsprekende traditie, maar een bewuste keuze die voortkomt uit hun eigen achtergrond en uit hun verlangen om Noé mee te geven wat voor hen kostbaar is: een warme basis, een geestelijk thuis en de vrijheid om later zelf te ontdekken wat haar hart wil. Dopen werd zo een teken van liefde, vertrouwen en openheid naar de toekomst.

Een bijzonder mooi moment was de naamgeving. De naam Noé kwam voor de ouders meteen als vanzelf naar boven. Noé betekent rust en troost, en precies dat wensen ze haar toe: een leven waarin ze mag schuilen, ademen en op verhaal komen na drukke dagen of moeilijke momenten. Een naam die niet alleen klinkt als een gebed, maar ook als een zegen.

Tijdens de viering werden verschillende symbolische tekenen zichtbaar gemaakt. Het ontsteken van de kaars, het noemen van de namen van geliefden die er niet bij konden zijn, het beeld van een dak boven het hoofd, de beloftes van ouders, meter en peter, en natuurlijk het doopmoment zelf: het waren allemaal tekenen van een diepe verbondenheid. Noé werd niet enkel gedoopt, maar ook gedragen in liefde door haar familie en door de gemeenschap rond haar.

De zalving gaf de viering nog een extra laag van tederheid en betekenis. Ogen, oren, mond, handen en voeten werden gezegend: om te zien wat goed is, te luisteren naar het hart, woorden van leven te spreken, handen te hebben die delen en voeten die met vertrouwen hun weg zoeken. Het was een mooi en poëtisch gebed over groeien als mens, met openheid voor het goede en respect voor wat kwetsbaar is.

Ook de symboliek van het dragen in het kleurrijke doek raakte velen. Noé werd letterlijk en figuurlijk opgenomen in een groter geheel: een gemeenschap die haar omringt, draagt en verwelkomt. Het gaf de viering een warme, menselijke dimensie die nog lang zal nazinderen.

We sloten af met een zegen en een vredewens, als een zachte uitnodiging om Noé’s leven verder te begeleiden met liefde, geduld en vertrouwen. Een doopviering die niet luid hoefde te zijn om diep te raken. Eenvoudig, gedragen, vol betekenis — en vooral vol liefde voor Noé.