Vlinders voor Laona — een doopviering thuis in Lochristi

Sommige vieringen vragen geen kerk, geen hoge gewelven en geen orgel. Ze vragen enkel een huis vol mensen die van elkaar houden. Zo eentje was het op zondag 21 juni, toen ik thuis in Lochristi de doop van Laona mocht voorgaan.

We begonnen bij het licht. De grote levenskaars werd ontstoken, en daarnaast mochten de kleine kaarsjes branden voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de viering lag de kleurrijke gebedskraag: zoveel kleuren, zoveel mensen, zoveel manieren om te geloven, te hopen en lief te hebben. Precies dat was de toon van deze dag.

Mama en papa vertelden waarom ze Laona lieten dopen: uit traditie, uit warmte, uit verbondenheid met de familie waarin ze zelf zijn opgegroeid. En tegelijk met de uitdrukkelijke wens dat Laona later haar eigen keuzes mag maken — ook over geloof. Vandaag ging het vooral over liefde en over de mensen die haar graag zien.

Een naam uit Pafos

De mooiste verhalen zitten vaak in de kleinste details. Laona kreeg haar naam nog voor ze op komst was, tijdens de laatste reis met z'n tweeën op Cyprus. Een gezellig restaurantje in Pafos, "Laona" op de gevel, en twee mensen die elkaar meteen aankeken: als het ooit een dochtertje wordt… Zo werd een herinnering aan een reis met twee de naam van een toekomst met drie.

L van liefde. A van avontuur. O van oogappel. N van nieuwsgierig. A van altijd.

Beloftes die blijven

Wat deze viering zo bijzonder maakte, waren de woorden van de mensen rond Laona. Mama beloofde te knuffelen én los te laten wanneer de tijd rijp is, model te zitten voor make-uppartijen en mee thee te drinken op theekransjes. Papa beloofde een superpapa te zijn, bij wie geen vraag te klein en geen probleem te groot is. Meter sprak over het wonder dat Laona is en over alle herinneringen die nog komen. Peter maakte duidelijk dat peter zijn veel meer betekent dan cadeautjes en nieuwjaarsbrieven: het is er zijn, aanmoedigen, meelopen.

Tussendoor kregen alle aanwezigen een vlinder. Een klein symbool van groeien, veranderen en vrij mogen vliegen. Bij de muziek werden ze weer opgehaald en samengebracht rond de doopschaal — een zwerm goede wensen rond één klein meisje.

Water, zalving en een dak boven haar hoofd

Na de handoplegging — een dak boven je hoofd — volgde het water. Laona werd gedoopt, en daarna gezegend van kop tot teen: haar ogen om het goede in mensen te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te geven en te delen, haar voeten om haar eigen weg te gaan en met haar voetstappen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Laona letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu met haar meeloopt. Na de zegen en de vredeswens werd de doopakte ondertekend, en klonk de muziek nog één keer.

Lieve Laona, groei, ontdek, lach en droom. En weet dat wij altijd met jou mee zullen lopen.