Steven Dhoore, ceremoniespreker

Voorganger, ceremoniespreker en rouwbegeleiding

Steven D’hoore is mijn persoonlijke website, waarbij ik mijn ervaringen en expertise deel. Waarbij ik hulp wil bieden in uitwerking en begeleiding voor wie ergens op knooppunten in het leven staat.

Heugelijke momenten te vieren, nieuw leven, een overgang of liefde… Alsook de moeilijke kanten van rouw en verlies, het afscheid nemen.

Persoonlijke plechtigheden uitwerken, verzorgen en voorgaan doe ik van ganser harte, toegewijd, betrokken…

Daarnaast bied ik ook persoonlijke begeleiding op maat.

Elliott, gedragen door liefde en kleur – thuisdoop te Destelbergen

Op een warme, intieme dag mocht ik voorgaan in de doopviering van de kleine Elliott. De viering vond plaats bij hem thuis, in de vertrouwde omgeving waar hij elke dag mag opgroeien, ontdekken en zichzelf zijn. Samen met zijn ouders, familie en meter en peter werd het een bijzonder moment vol liefde, verbondenheid en mooie symbolen.

De viering begon met een welkom door Olivier. Daarna werd de kaars ontstoken: het licht dat Elliott mag begeleiden op zijn levensweg. Ook de kleurrijke gebedskraag kreeg een plaats. De kleuren herinnerden ons eraan dat het leven rijk en veelzijdig is, en dat ieder mens daarin zijn eigen unieke kleur mag laten zien.

Bij het ontsteken van de kleine kaarsjes werd ook even stilgestaan bij de mensen die er die dag niet bij konden zijn. Op die manier waren ook zij, op hun eigen manier, aanwezig in deze bijzondere viering.

Even de tijd nemen voor Elliott

In de tekst Even de tijd… werd Elliott op een warme en liefdevolle manier toegesproken. Hij brengt ondertussen al drie jaar kleur in het leven van zijn gezin, met zijn lach, zijn streken en zijn ondeugende blik. Achter dat speelse schuilt ook een zacht hart, groot genoeg voor heel veel liefde.

Deze dag ging niet over wie Elliott later moet worden. We vierden vooral wie hij vandaag al is: een vrolijke, lieve en nieuwsgierige jongen, helemaal zichzelf en precies daarom zo bijzonder.

Een naam vol liefde

Zijn ouders vertelden hoe dankbaar ze zijn voor hun zoon en hoe zorgvuldig ze zijn naam kozen. Elliott is een naam die bij hem hoort en waarmee hij gekend en geliefd zal worden.

Met zijn enthousiasme en nieuwsgierigheid ontdekt Elliott de wereld om zich heen. Geen knopje blijft onopgemerkt en met zijn grote glimlach trekt hij graag op avontuur. Ook de bijzondere band met zijn grote broer Harold kwam tijdens de naamgeving mooi naar voren. Harold is voor Elliott een voorbeeld, een vriend en soms zelfs een held. De hoop en wens werd uitgesproken dat hun band altijd verder mag groeien.

Zijn ouders beloofden Elliott dat ze er voor hem zullen zijn: om hem te begeleiden, naar hem te luisteren, hem te steunen en vooral heel veel van hem te houden. Ze willen hem de ruimte geven om de wereld te ontdekken, met vallen en opstaan, met verwondering en levenslust.

Ook beloofden ze hem nooit te vergelijken met anderen, maar steeds te blijven kijken naar de unieke jongen die hij is. En waar het leven hem later ook brengt: hun hart zal altijd met hem meegaan.

Geloven in het goede

De tekst Geloven in… werd op een mooie manier gelezen door zijn nichtje Milou-Athina. Woorden over glimlachen, dromen, hopen, overwinnen en geloven in de goedheid van ieder mens brachten een eenvoudige maar krachtige boodschap.

Boven alles klonk de uitnodiging om lief te hebben en intens te leven — een prachtige wens voor Elliott op zijn levensweg.

Een dak boven zijn hoofd

Tijdens de handoplegging werd Elliott symbolisch een dak boven zijn hoofd toegewenst. Een dak staat voor bescherming, geborgenheid en een plek waar je altijd thuis mag komen.

Ook meter Bie en peter Jean-Christophe kregen een bijzondere plaats in de viering. Als meter en peter mogen zij mee zorg dragen voor Elliott, hem nabij zijn en hem ondersteunen tijdens de verschillende stappen die hij in zijn leven zal zetten.

Het water van de doop

Daarna volgde het centrale moment van de viering: de doop. Met water uit de schaal werd Elliott gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die een voorbeeld was en de Geest die leven geeft.

Het water werd zo een teken van nieuw leven, van verbondenheid en van de liefde waarin Elliott mag opgroeien.

Na de doop werd Elliott gezalfd. Voor elk deel van zijn lichaam klonk een mooie wens:

  • met zijn ogen mag hij genieten van al wat mooi is en het goede in mensen blijven zien;

  • met zijn oren mag hij luisteren naar lieve woorden, naar de natuur en naar de verhalen van anderen;

  • met zijn mond mag hij spreken, troosten, bemoedigen en gul lachen;

  • met zijn handen mag hij spelen, knuffelen, geven, delen en mensen omarmen;

  • met zijn voeten mag hij dansen, zijn eigen weg gaan en de wereld een beetje mooier maken.

Elliott kreeg de wens mee om zijn leven een eigen kleur te geven en open te bloeien als een bloemetje in de zon. Met de liefde van zijn gezin en de mensen om hem heen mag hij groeien tot de mens die hij bestemd is te worden.

Gedragen door een kleurrijke gemeenschap

Een bijzonder en ontroerend moment was het dragen van Elliott in het grote, kleurrijke doek. Hij werd letterlijk op handen gedragen door de aanwezigen. Het doek werd zo een prachtig beeld van de gemeenschap rond hem: familie en vrienden die hem willen omringen, beschermen en steunen.

Niemand hoeft zijn levensweg helemaal alleen te gaan. Elliott mag rekenen op mensen die met hem meegaan, hem aanmoedigen en hem telkens opnieuw laten voelen dat hij erbij hoort.

De viering werd afgesloten met een zegen, een vredewens en het ondertekenen van de doopakte. Met muziek op de achtergrond werd het een warme afsluiting van een dag die helemaal in het teken stond van Elliott.

Lieve Elliott,
moge jouw leven gevuld zijn met liefde, vertrouwen, verwondering en geluk. Blijf ontdekken, blijf lachen en blijf helemaal jezelf. Waar jouw weg je ook brengt, weet dat je altijd gedragen wordt door de liefde van de mensen rondom jou.

Welkom, lieve Elliott.

Een dubbele thuisdoop in Deinze — Auguste & Giselle

Zondag 7 juni 2026

Een huiskamer in Deinze, twee kleine mensjes in het middelpunt, en een kring van familie en vrienden die samen kwamen om te zeggen: jullie horen bij ons.

Pieter opende de viering in het Nederlands én het Frans. We ontstaken de grote levenskaars, legden er de kleurrijke gebedskraag omheen, en staken kleine kaarsjes aan voor wie er niet bij kon zijn. Louise, meter van Auguste, las een eerste tekst.

Daarna noemden de ouders hun kinderen bij naam:

Je kreeg je eigen naam om altijd mee te leven. Die gaat nooit bij je vandaan, wordt nooit meer weggegeven. Hij groeit voor altijd met je mee.

Bij de handoplegging vormden de dierbaren letterlijk een dak boven hun hoofd — met de wens die deze familie wil meegeven: respect, oog voor de kleine dingen, en het besef dat familie ertoe doet. Your Song uit Moulin Rouge klonk, en Chaelle las de "Geloven in…"-tekst.

Vier mensen zeiden ja: meter Louise (zus), peter Frank (vriend), meter Chaelle (beste vriendin) en peter Jan — één keer ontmoet, meteen een klik, sindsdien onafscheidelijk. Zo gaat dat soms: de belangrijkste mensen komen ongepland binnen. Samen voor altijd van Marco Borsato zette het in muziek.

Toen het water: "Auguste, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft." En dezelfde woorden voor Giselle.

Bij de zalving gingen we het hele kleine lijfje af, met een wens voor elk stukje: een hoofdje vol mooie gedachten, haartjes die vrij mogen waaien, ogen die ondernemend blijven blinken, oren voor muziek en voor wie van je houdt, een mond voor de gulste lach, bezige handjes om te maken en te troosten, voeten om te dansen en te rennen, een hartje met plaats voor anderen, en een eigen willetje als teken van kracht.

Het slotbeeld vergeten we niet snel: Auguste en Giselle op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu mee verantwoordelijk is. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, met Together Again van Janet Jackson.

Auguste en Giselle, welkom. Jullie zijn gedoopt in water en in liefde — en jullie worden gedragen.

Een dag vol liefde, kleur en verbondenheid: de eerste communie van Roos en de doop van Jan thuis in de stal te Lembeke

Op 7 juli 2026 mocht ik in de warme thuisomgeving in Lembeke voorgaan in een heel bijzondere dubbele viering: de eerste communie van Roos en de doop van haar kleine broer Jan.

De viering begon met een hartelijk welkom van de ouders. De levenskaars mocht branden naast de paaskaars: een teken van licht, hoop en verbondenheid. Ook mensen die er niet meer konden bij zijn, werden in ons midden gebracht. Voor hen werd een kaars ontstoken, zodat hun warmte en liefde voelbaar aanwezig bleven.

De namen van Jan en Roos kregen een bijzondere plaats. Jan draagt de naam van zijn opa, een man met een groot en liefdevol hart. In zijn naam klinkt de wens door dat ook Jan mag opgroeien met warmte, zachtheid, kracht en liefde voor de mensen om hem heen. Jan werd getypeerd als een vrolijke spring-in-’t-veld, een echte knuffelbeer met een aanstekelijke lach en een groot hart voor dieren. Dansend, lachend en vol verwondering gaat hij door het leven.

Daarna werd Jan gedoopt. Met water, de doopkaars en de handoplegging werd hij omringd door de liefde van zijn ouders, meter Jolien en peter Orry. Het water werd een teken van leven en nieuw begin. Jan werd welkom geheten in zijn gezin, in de gemeenschap en in de grote kring van mensen die hem met liefde willen omringen.

Ook Roos haar naam vertelde een verhaal. Een roos staat voor kleur, warmte, schoonheid en kracht. Ze bloeit niet ondanks haar doornen, maar mét haar doornen. Dat werd een mooie levensles voor Roos: blijf groeien, blijf dromen en blijf bloeien, ook wanneer het leven soms uitdagingen brengt. Haar zorgzaamheid, openheid en liefde voor haar familie en dieren kwamen sterk naar voren.

Een verhaal over Roos, een oude pony, haar hond en haar poezen bracht haar levensweg op een speelse manier tot leven. Het leven lijkt soms op een parcours met hindernissen, maar met moed, liefde en vertrouwen kan je telkens opnieuw verdergaan. Geluk zit vaak in kleine dingen: een warme knuffel, een dier dat je vertrouwt en de mensen die van je houden.

Tijdens de viering werd ook stilgestaan bij Roos haar eerste communie. Brood en wijn werden tekens van delen, liefde en verbondenheid. Zoals graan kan uitgroeien tot een rijk veld, zo mag ook Roos groeien tot iemand die anderen inspireert en raakt. Het brood herinnerde eraan dat er kracht zit in goedheid en zorg voor elkaar. De wijn werd een teken van vreugde, feest en het samen delen van mooie én moeilijke momenten.

Roos mocht voor het eerst aan de grote tafel plaatsnemen en het levensbrood ontvangen. Daarna werd ook met de aanwezigen gedeeld. Zo werd zichtbaar wat deze dag zo bijzonder maakte: niemand hoeft alleen op weg te gaan. Rond Roos en Jan staat een warme kring van ouders, familie, meter en peter, vrienden en mensen die hen willen aanmoedigen.

De viering werd gedragen door muziek, persoonlijke woorden, wensen en veel liefde. Het was een dag waarop twee kinderen elk op hun eigen manier een belangrijke stap zetten: Jan werd gedoopt en Roos vierde haar eerste communie.

Een dubbele viering vol licht, kleur en tederheid. Een dag om te bewaren in het hart.

Een warm welkom voor Marie — doopviering thuis op 6 juni 2026 te Welle

Op 6 juni 2026 vierden familie en vrienden samen het doopsel van Marie — een intieme, liefdevolle dienst waarin verbondenheid, beloftes en zegen centraal stonden.

Inleiding en welkom De ouders openden de viering met woorden van dank en hoop: blij dat iedereen aanwezig is om dit bijzondere moment mee te maken. Voor hen staat dopen voor liefde, verbondenheid en samen groeien; een bewuste keuze om Marie omringd te zien door mensen die haar willen begeleiden.

Symbolen en licht De voorganger verwelkomde de aanwezigen, maakte het kruisteken en stak de grote levenskaars aan. Er werd verteld over de kleurrijke gebedskraag en kleine kaarsjes werden aangestoken — als teken om even te denken aan mensen die niet aanwezig konden zijn. Zo werd licht en herinnering verbonden met Maria’s nieuwe levenspad.

Naamgeving en betekenis De ouders lichtten de naamkeuze toe: Marie — eenvoudig, zacht en tijdloos, maar ook sterk. Met een speelse anekdote werd de persoonlijkheid van Marie gevierd aan de hand van een acroniem:

  • Moeilijk stil te krijgen

  • Altijd klaar voor avontuur

  • Razendsnel op ontdekking

  • Innemend en ondeugend

  • Een echte spring-in-’t-veld

Muziek en lied Het persoonlijke lied ‘Marina’ (Mateo Simoni), in een huiselijke versie als “Marietje… I love you forever Marie”, klonk als een warm familielied. Later zorgde een akoestische versie van “I Love You Always Forever” (Everly Fair) voor zachte, liefdevolle klanken in de dienst.

Handoplegging en belofte van bescherming De handoplegging symboliseerde een dak boven haar hoofd — een gebaar van bescherming en zorg. Belangrijk werd benadrukt dat Marie altijd omringd zal worden door mensen die voor haar zorgen.

Lezing: Geloven in... Steven las een korte, poëtische tekst over eenvoudige geloofsverwachtingen: geloven in glimlachen, dromen, hoop en de goedheid van mensen — en boven alles: heb lief en leef intens.

Beloftes De ouders spraken hun toezeggingen uit: onvoorwaardelijke liefde, steun in vreugde en moeilijke tijden, een thuis vol warmte en vertrouwen, ruimte om te ontdekken en zichzelf te worden. Meter Veerle en peter Guido beloofden er altijd te zijn om te steunen, te vieren en aan te moedigen.

Doop, zegen en symbolische daad Bij het dopen scheen het water en werd Finn, Marie’s grote broer, betrokken: hij legde als symbool een steentje in de schaal — een teken van liefde en verbondenheid. De voorganger doopte Marie in de naam van Vader, Zoon en Geest en sprak vervolgens een uitgebreide zalving: zegeningen over haar ogen, oren, mond, handen en voeten — elk gericht op genieten, luisteren, troosten, geven en vrijuit gaan in de wereld.

Gemeenschap en dragen Marie werd ook symbolisch gedragen in het kleurrijke doek — een teken dat de gemeenschap haar opvangt en ondersteunt op haar levensweg.

Afsluiting Na het ondertekenen van de doopakte en een laatste zegen en vredewens klonk als afsluitende muziek “Send Me On My Way” (Rusted Root). De viering liet een warme indruk na: een feest van liefde, belofte en hoop voor Marie’s toekomst, gedragen door familie en vrienden.

Kort samengevat: de doop van Marie was een tedere, rijke viering vol symboliek, persoonlijke beloftes en muzikale momenten — een liefdevol begin van haar levensweg in de kring van mensen die haar liefhebben.

Een huis vol liefde: Mathis viert zijn vormsel en plechtige communie thuis te Adegem

Op 6 juni 2026 kwamen familie en vrienden samen in Adegem voor een heel bijzondere viering: het vormsel en de plechtige communie van Mathis. Het werd een warme en persoonlijke dag, waarin geloof, verbondenheid en liefde centraal stonden.

Vanaf het begin was duidelijk hoeveel mensen Mathis omringen en hoeveel hij voor hen betekent. Zijn naam, die “geschenk van God” betekent, kreeg tijdens de viering een bijzondere betekenis. Mathis werd voorgesteld als een jongen met een groot hart: meelevend, assertief, temperamentvol, humoristisch, intelligent en sociaal. Eigenschappen die samen een prachtig beeld vormen van wie hij vandaag is.

Dieren vormden een rode draad doorheen de viering. Al van jongs af aan heeft Mathis een bijzondere band met dieren. Bij hen vindt hij rust, vertrouwen en verbondenheid, vaak zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Ook het beeld van een huis kreeg een belangrijke plaats. Mathis’ leven werd voorgesteld als een warm huis, gebouwd op een stevige fundering van liefde en gedragen door familie, vrienden en iedereen die mee aan zijn toekomst bouwt.

Een bijzonder moment was de herinnering aan oma’tje, die voor Mathis zoveel betekende. Als cement tussen de bouwstenen hield zij mee alles samen. Hoewel ze er niet meer bij kan zijn, kreeg ze een mooie plaats in de viering en in het hart van iedereen. Haar liefde en warmte blijven deel uitmaken van Mathis’ verhaal.

Tijdens het vormsel ontving Mathis de zegen en het zegel van de Heilige Geest. Daarna volgde het moment van brood en wijn, symbolen van leven, vreugde, liefde en delen. Mathis mocht voor het eerst bewust mee aan de grote tafel zitten en samen met de aanwezigen het levensbrood delen. Het werd een ontroerend teken van verbondenheid.

Familieleden en vrienden spraken Mathis warme woorden toe. Zijn mama en Steven wensten hem toe dat hij dicht bij zichzelf zou blijven, zijn zachte en gevoelige hart zou koesteren en altijd mensen en dieren om zich heen zou vinden bij wie hij zich thuis voelt. Ook broer Lewis, meter, peter en meter Patricia deelden hun liefde, trots en mooiste wensen voor de toekomst.

De wensen die de aanwezigen op pinguïns schreven, vormden een mooie verwijzing naar Mathis’ doopviering. Zo kwamen herinneringen van vroeger en dromen voor later samen in één bijzonder geheel.

Het werd een viering vol muziek, verhalen, symbolen, warme woorden en mooie herinneringen. Een dag waarop Mathis niet alleen zijn geloof verder mocht ontdekken, maar ook mocht ervaren hoeveel liefde, steun en vertrouwen hem omringen.

Mathis, jouw huis is nog lang niet af. Er komen nog kamers, ramen, deuren en nieuwe bouwstenen bij. Maar één ding staat vast: je hoeft nooit alleen te bouwen. Rondom jou staat een warme kring van mensen die in jou geloven en met heel hun hart van je houden.

Van harte proficiat, Mathis!

Eleanor gedoopt — één jaar na haar grote broer, op precies dezelfde dag! Zondag 31 mei 2026 thuis te Zottegem

Sommige data blijven voor altijd bijzonder. Voor dit gezin is 31 mei er zo eentje geworden: vorig jaar werd Liam er gedoopt, en vandaag, exact één jaar later, mochten we samen het doopsel van zijn kleine zus Eleanor vieren. Twee kinderen, één datum, één verhaal dat verder groeit.

Welkom in warmte en licht

De viering begon met een warm welkom aan familie en vrienden, een kruisteken en het ontsteken van de grote levenskaars. Rond de kleurrijke gebedskraag werden ook kleine kaarsjes aangestoken — een stil moment voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, maar die in gedachten heel dichtbij waren.

Een gedicht zette meteen de toon:

Zo klein, zo lief, zo puur en zacht, een kindje waar zoveel liefde in lacht.

Op de tonen van Dochters van Marco Borsato werd duidelijk waarom dit gezin koos voor een doopsel: niet louter als traditie, maar als een moment van liefde, verbondenheid en vertrouwen. Een symbolisch begin van Eleanors eigen levensweg, omringd door mensen die altijd voor haar zullen klaarstaan.

"Vanaf het moment dat jij er was"

Een van de mooiste momenten kwam van de kleinste stem in huis. Namens Liam lazen mama en papa voor hoe het voelt om grote broer te zijn: samen groeien, spelen en ontdekken, handjes vasthouden als het even eng is, en dicht bij elkaar blijven staan. "Vandaag is het jouw dag, kleine zus — maar stiekem ben ik ook heel trots op ons twee."

Wat een naam vertelt

Eleanor betekent God is mijn licht — een fakkel. De ouders gaven aan elke letter een eigen wens mee:

Letter

Betekenis

E

Engel — haar beschermengel

L

Licht — dat zij brengt in het leven van anderen

E

Eerbied — respect en liefde voor anderen

A

Altijd geliefd — onvoorwaardelijk

N

Nieuwsgierig — willen ontdekken

O

Ochtendgloren — het eerste licht van de dag

R

Reflectie — nadenken en spiegelen

Een naam met karakter en warmte, die vanaf het allereerste moment dat ze hem uitspraken helemaal juist voelde.

Beloftes, water en zegen

Na de doopkaars en de handoplegging — een dak boven je hoofd — klonk Mijn kleine wonder van Djkevje, gevolgd door de geloofstekst over de liefde als bron die ons doet leven.

Toen kwamen de beloftes. Mama en papa beloofden liefde zonder voorwaarden, een veilige thuis en trotse steun bij elke stap. Meter Regine wenste Eleanor een leven vol zachtheid en moed, en de zekerheid dat ze precies goed is zoals ze is. Peter Pascal beloofde haar te begeleiden en te steunen: "Eleanor, je kan altijd op mij rekenen."

Het water werd gezegend met een persoonlijk symbool — een vlinder waarop de gasten hun wens konden schrijven. Daarna werd Eleanor gedoopt en gezalfd: haar oogjes om het licht te zien, haar oortjes om te luisteren, haar mondje om te troosten en te lachen, haar handjes om te geven, haar voetjes om met vallen en opstaan haar eigen weg te gaan.

Gedragen door iedereen

Als slot werd Eleanor letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek — gedragen door de gemeenschap die haar vanaf vandaag mee zal helpen groeien. Na de zegen en vredewens werd de doopakte ondertekend, terwijl You Are Enough van Sleeping At Last de laatste woorden gaf die eigenlijk alles samenvatten.

Eleanor, je bent genoeg. Precies zoals je bent.

Owen, een veelkleurige stap op weg – Groeiviering in zaal ’t hoefijzer te Woubrechtegem

Op zondag 31 mei 2026 mochten we in feestzaal ’t Hoefijzer in Woubrechtegem samen met Owen en zijn familie een bijzondere groeiviering beleven.

De viering begon met de klanken van Circle of Life, een passende keuze voor een dag waarop het leven, groeien en nieuwe stappen zetten centraal stonden. De levenskaars en de paaskaars werden ontstoken als teken van warmte, verbondenheid en licht. Ook de veelkleurige kraag en het hart kregen een bijzondere betekenis: ze verwezen naar de liefdevolle en kleurrijke toekomst die Owen tegemoet mag gaan.

Owen betekent ‘jonge krijger’. Die naam kreeg tijdens de viering extra diepgang. Niet als iemand die moet strijden tegen anderen, maar als een jongen die met moed, liefde en vertrouwen zijn eigen weg mag gaan.

In het verhaal van de zeven kleuren brachten ouders, meter, metie, opa’s, meme, nana en nono elk een ballon met een eigen boodschap. Blauw vertelde over vrijheid en ruimte om te groeien. Oranje bracht warmte, wit verwees naar liefde en goedheid, groen naar hoop en nieuwe groei. Geel bracht vrolijkheid, paars gaf ruimte aan verdriet en rood sprak over liefde en zorg voor elkaar. Samen vormden de kleuren een prachtig palet van wensen voor Owen.

Ook de mensen die er niet meer konden bij zijn, kregen een plaats in de viering. Een kaars werd ontstoken als teken dat liefde blijft voortleven en dat herinneringen mensen met elkaar verbonden houden.

Daarna mocht Owen zelf tonen wie hij is en wat hem bijzonder maakt. Familie en vrienden spraken warme woorden uit. Zijn metie vertelde hoe bijzonder het was om ooit gevraagd te worden om zijn metie te zijn. Zijn meter wenste hem een mooie toekomst toe en beloofde dat hij altijd bij haar terechtkan. Het waren woorden vol genegenheid, vertrouwen en liefde.

Een huis werd het beeld voor een warme thuis: een plek waar je jezelf mag zijn, waar mensen je dragen en waar liefde houvast geeft. Tijdens de handoplegging vormden Owen, zijn ouders, meter en peter een kring van verbondenheid. Een mooi moment van nabijheid en vertrouwen.

Ook het brood en de wijn kregen een diepe betekenis. Brood wordt gemaakt van vele ingrediënten, net zoals een leven wordt opgebouwd uit mensen, kansen, keuzes en ervaringen. Gist doet het deeg rijzen en geeft het lucht. Zo mag ook Owen het leven ervaren: met ruimte, lichtheid en de steun van de vele mensen die met hem meegaan.

In het breken en delen van het brood klonk de uitnodiging om het goede te zoeken en met anderen te delen. De wijn of het druivensap verwees naar vreugde, maar ook naar het samen dragen van moeilijke momenten. Niemand hoeft alleen door het leven te gaan.

Na het Onze Vader en de vredeswens brak het grote moment aan. Owen ontving zijn eerste communie en mocht daarna ook zelf brood delen met de aanwezigen. Zo werd hij niet alleen gevierd, maar kreeg hij ook een actieve plaats aan de tafel van verbondenheid, geloof en gemeenschap.

Muziek begeleidde de verschillende momenten: van 10.000 luchtballonnen en Dit is wat mijn mama zei tot Kleine jongen en Big Guy. Elk lied gaf een eigen kleur aan deze warme dag.

Owen, moge jouw levensweg even kleurrijk worden als de zeven ballonnen. Moge je mensen ontmoeten die in jou geloven, mag je steeds een thuis vinden bij wie van je houdt en mag jij op jouw beurt warmte, vrede en liefde doorgeven.

Van harte proficiat met deze mooie groeiviering!

Een naam vol betekenis – Doop Marcel bij grootouders te Merelbeke

Op zaterdag 30 mei 2026 hebben we samen een heel bijzonder moment mogen beleven: de doop van kleine Marcel. Wat een warme, betrokken en hoopvolle viering was het — een moment waarin liefde, gezin en geloof hand in hand gingen om een nieuw leven te omringen met beloftes en zegen.

Een warme start De dienst begon met een ontroerende welkomswoord van de ouders. Met zachte woorden en veel liefde werd Marcel binnen gedragen in een kring van mensen die hem willen beschermen en koesteren. De kern van hun boodschap was helder: dopen is voor hen een nieuw begin, een teken van liefde en verbondenheid — een manier om Marcel te laten voelen dat hij nooit alleen staat.

Licht en symbool De voorganger stak de grote levenskaars aan en vroeg iedereen even aandachtig te denken aan de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, waarbij kleine kaarsjes werden aangestoken. Het kruisteken en het benoemen van de kleurrijke gebedskraag gaven extra betekenis: symbolen van geloof en verbondenheid die Marcel vandaag meegekregen heeft. De sfeer was eenvoudig, respectvol en hoopvol.

Klein wonder Tijdens de viering werd het gedicht “Klein wonder” gelezen — woorden die precies verwoorden wat zo velen voelden: verwondering om dit prille leven, en een wens dat liefde en licht Marcel zullen dragen. Het raakte iedereen en legde de zachte toon voor de rest van de dienst.

Naam en betekenis De ouders vertelden waarom ze voor de naam Marcel kozen. Marcel, “kleine krijger” — een naam die zachtheid en karakter combineert. Met de letters van zijn naam schilderden ze een toekomstwens:

  • M — Moedig

  • A — Aanhankelijk

  • R — Rechtvaardig

  • C — Creatief

  • E — Eerlijk

  • L — Liefdevol

Ze vertelden hoe de naam vanaf het eerste moment juist voelde: warm, tijdloos en vol betekenis. De wens was duidelijk: dat Marcel mag groeien in zachtheid, vertrouwen en verwondering.

Handoplegging en belofte Er was een symbolische handoplegging — een “dak boven je hoofd” — en woorden over de verwachtingen en waarden die Marcel meegeeft: eerlijkheid, respect, rechtvaardigheid en ruimte voor eigenheid. Die combinatie van grenzen en liefde gaf de belofte van een veilig thuis.

Gemeenschapsmomenten en kleine gebaren Tussen de liturgische onderdelen door klonken muziekstukken en werd er iets speels en persoonlijk gedeeld: pinguïns werden uitgedeeld en mensen kregen balpennen om hun wensen voor Marcel op te schrijven. Kleine, tastbare gebaren die laten zien dat zijn gemeenschap nú al met hem mee groeit.

Geloofswoorden en beloftes “Wij geloven in…” — een liefdevolle geloofsverklaring werd voorgelezen, waarin vertrouwen in liefde, elkaar dragen in moeilijke tijden, en het recht om geliefd te zijn centraal stonden.

De beloftes waren ontroerend concreet:

  • Ouders beloofden Marcel een thuis vol warmte en veiligheid, troost bij verdriet en ruimte om zichzelf te zijn.

  • Meter Freija sprak woorden die later herinneringen voor Marcel zullen worden: over de warmte van vandaag, de beloften en de trots om mee zorg te dragen.

  • De grootouders gaven hun zegen: wensen voor gezondheid, warmte en een plek waar hij zichzelf kan zijn.

Dopen en zegen Bij de doop zelf werd het water gezegend — met kleine pinguïns rond de doopschaal als persoonlijk, speels element — en sprak de voorganger de woorden: “Marcel, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft.” Daarna volgde het zalven en de zegen: wensen dat hij vertrouwen, liefde en licht mag vinden, ook in moeilijke tijden.

Gedragen door de gemeenschap Een bijzonder ontroerend beeld was het dragen van Marcel in het grote, kleurrijke doek — letterlijk en figuurlijk gedragen worden door de mensen om hem heen. Dit symboliseerde de belofte van de hele gemeenschap: samen opvoeden, samen zorgen, samen liefhebben.

Afsluiting De dienst eindigde met een korte zegen en vredewens: moge Marcel opgroeien in vrede, omringd door liefdevolle mensen, kracht vinden in moeilijke momenten en vreugde in de kleine dingen. Daarna volgde het ondertekenen van de doopakte en nog een laatste muziekstuk om het feest af te sluiten.

Nawoord Wat die middag bleef hangen, is de eenvoud en oprechtheid van alle woorden en symbolen. Geen poespas, maar veel warmte: beloften die een leven lang echo zullen geven. Voor Marcel begint vandaag een levenslang netwerk van liefde — van ouders, meter en peter, grootouders, familie en vrienden. Dat is het mooiste wat je een kind kunt meegeven.

Marcel, welkom — je bent geliefd, en je mag altijd terugvallen op deze kring van mensen die vandaag om je heen stonden.

Gedragen worden — de doop van Jules in Poesele

Soms is een doopviering meer dan een ritueel. Dat was zondag 24 mei zo'n zondag, toen ik in Poesele mocht voorgaan in de doop van Jules, het zoontje van Kevin en Naomi.

Op de klanken van Stevie Wonder namen familie en vrienden hun plaats in. Kevin en Naomi verwelkomden hun gasten zelf — en ze deden dat met woorden die de toon zetten voor heel de viering: "We staan hier niet alleen voor een ritueel, maar voor een moment van bewust stilstaan. Dit leven is kostbaar." Geen grote beloftes over hoe het leven zal lopen, wel de heel eenvoudige toezegging dat Jules er nooit alleen voor staat.

Rond de grote levenskaars ontstaken we kleine lichtjes voor wie er niet meer bij kon zijn — Moeke en Bompa, Pepe Marcel, Bobonne Jacqueline. Zo'n moment maakt zichtbaar wat een doop eigenlijk doet: het zet een kind in een verhaal dat veel ouder is dan hijzelf.

Bijzonder mooi vond ik het verhaal achter de naam. Kevin en Naomi hadden lang getwijfeld, hadden zelfs een andere naam in gedachten, en kozen pas op het laatste moment voor Jules. Geen seconde spijt van gehad, vertelden ze. Intussen is hij bijna acht maanden, en is er geen andere naam meer denkbaar. Omdat kiezen tussen al zijn mooie eigenschappen onmogelijk bleek, brachten ze die samen in een woordenwolk. Terwijl iedereen die stond te lezen klonk Beautiful Boy — en werd het heel stil en heel warm tegelijk.

Bij de handoplegging ging het over een dak boven je hoofd: een warm nest, een veilige haven, een deur die altijd openstaat. Youri las een tekst over geloven in jezelf en in je dromen. De meters Chloë en Chelsy spraken hun eigen beloftes uit, in hun eigen woorden.

Het hart van de viering was het water. We zegenden het met kruiden en bloemen — lavendel voor rust en bescherming, rozemarijn voor kracht, kamille voor geborgenheid, rozenblaadjes voor liefde. En toen kwam iedereen in de kerk één voor één een rozenblaadje in de doopvont leggen, met Stand by Me op de achtergrond. Een schaal water die langzaam een bloemenzee werd. Ik heb zelden zo letterlijk gezien wat "een gemeenschap die zich rond een kind schaart" betekent.

Bij de zalving noemden we Jules helemaal bij naam: zijn hoofdje vol ideeën, zijn haartjes die vrij mogen waaien, zijn ogen die ondernemend mogen blijven blinken, zijn bezige handjes, zijn voeten die hem ooit zullen laten dansen en rennen. En ook — misschien wel het mooiste — zijn eigen willetje. Teken van zijn eigenheid, teken van zijn kracht.

Tot slot werd Jules op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Gedragen door zijn mensen. Mooier kun je het niet uitbeelden. Terwijl de doopakte werd ondertekend, stroomde Lovely Day van Bill Withers de kerk uit. Dat was het ook.

Lieve Kevin en Naomi, dank om mij deel te laten zijn van deze dag. En lieve Jules: groei maar rustig, op jouw tempo. Er staan heel wat mensen klaar om je te dragen.

🚗✨ Sem is vertrokken!— een lentedienst vol motorkracht en vlindervleugels in zaal Lodewijk Landsdijke te Bassevelde

Zondag 24 mei mocht ik voorgaan in de mooie plechtige communieviering van Sem, in zaal Lodewijk in Landsdijke te Bassevelde. Een viering die van het eerste tot het laatste moment de kleur en de klank van Sem zelf had: warm, eerlijk, met veel humor en tegelijk verrassend diep.

Op de tonen van Drive van Ed Sheeran zette Sem zelf de deur open. Zijn welkomstwoord raakte meteen de kern: "Ik vlieg al een beetje uit, net als een vlinder. Maar om een sterke vlinder te worden, heb ik sterke vleugels nodig." Hij sprak over God die zorgt voor een sterke wind onder zijn vleugels, en over Jezus die ons leert steeds het goede te doen. Mooier kan een viering niet beginnen.

Naast de levenskaars die mocht branden zoals de paaskaars, en de veelkleurige kraag met het hart die ik als voorganger telkens aantrek — een veelkleurige toekomst vol liefde wensen we hem toe — ontstaken we ook een kaarsje voor de mensen die we hier missen. Wie er niet meer bij kan zijn, mag toch zijn warmte in ons midden achterlaten.

De auto als levensverhaal

Het hart van deze viering was Sems eigen auto: een wagen beplakt met foto's uit zijn leven, waarbij elk onderdeel een stukje van zijn verhaal vertelde.

  • De achteruitkijkspiegels toonden de weg die hij al aflegde: de scheiding van zijn ouders, een verhuis, een nieuwe school, twee samengestelde gezinnen. En toch koos Sem er bewust voor om vooral het goede te benoemen: al die nieuwe vrienden en mensen die hij daardoor heeft leren kennen.

  • De wielen wijzen naar waar hij naartoe wil: een job waarin hij echt de handen uit de mouwen kan steken.

  • De koplampen staan op de toekomst gericht — volgend jaar het PTI, waar hij mag uitproberen welke richting hem past. Iets waar hij enorm naar uitkijkt.

  • De motor is zijn eigen kracht: doorzetten, ook als het even niet lukt.

  • Het stuur zijn de mensen die meebegeleiden: papa — "mijn beste vriend, de beste papa die ik me kon wensen" —, Melissa, peter Robin en meter Sara, vake en moeke, oma trein.

  • En eerlijk als hij is, sprak Sem ook over zijn remmen: de angst voor commentaar van mensen die hij graag ziet, de angst om iemand te kwetsen zonder het te willen, de angst om zijn familie later te missen.

Na Life is a Highway van Rascal Flatts las mama Melissa haar tekst Groot worden, met die ene regel die als een anker bleef hangen: "Op dat moment hoop ik dat je in je hart weet dat wij er altijd voor je zullen zijn."

Nieuwe kansen, wensen en vuurkracht

Bij het moment van de nieuwe kansen stonden we stil bij fouten mogen maken, eruit leren en beter willen doen. Sem schreef zijn eigen woorden op een papiertje — niet om voor te lezen, maar om zand erover te doen. Fouten mogen verdwijnen.

Meter Sara bracht een wens die de hele zaal deed lachen én stil worden: over "energy saving mode", over "life is too short to skip dessert", over durven springen ook als je liever nog één filmpje kijkt. En over die ene belofte die blijft: "Je bent altijd welkom. Zonder uitleg, zonder voorwaarden. Gewoon… altijd." Compleet met een verrassing: twee dagen glamping, hoogteparcours en death rides in Adventure Valley Durbuy. Peter Robin hield het kort en krachtig: "Wat ben ik daar verdorie trots op. Weet dat petie er altijd zal zijn voor je. Proficiat, knul."

Met de handoplegging door peter, meter en ouders werd Sem gedragen door de mensen die zijn thuis zijn. Daarna volgde de zalving: "Sem, ontvang het zegel van de heilige Geest, de gave Gods." Om die vuurkracht mocht hij zelf licht ontsteken — de grote kaars, zijn koplamp die aangaat. Born to be Wild deed de rest.

Brood en wijn: breken en delen

Bij brood en wijn stonden we stil bij het graan dat van één zaadje een heel veld wordt, en bij de gist die het deeg doet rijzen en lucht brengt. Twee mooie wensen voor Sem: dat hij vruchtbaar door het leven mag gaan en mensen mag dragen zoals hij nu nog even gedragen wordt, en dat het leven hem niet al te zwaar mag vallen. Na het Onze Vader droeg Sem de vrede rond — met een kus, een knuffel, een warm gebaar. En bij de communie mocht hij zelf breken en delen met iedereen die dat wenste.

Wat blijft na zo'n viering? Het beeld van een jongen die eerlijk durft te vertellen waar zijn remmen zitten én zijn motor draait. Sem, je vleugels zijn sterker dan je denkt. Enjoy the ride.

De aftrap van een prachtig levensverhaal: de lenteviering van Olliver in zaal ‘Smoufelbeekhoeve’ te Donk

Op 24 mei mocht ik als voorganger aanwezig zijn bij een bijzonder en betekenisvol moment: de lenteviering van Olliver in de sfeervolle zaal Smoufelbeekhoeve te Donk. Gehuld in de veelkleurige kraag – symbool voor een rijke toekomst vol liefde – ontstaken we de levenskaars. Een moment van dankbaarheid, maar ook van verbondenheid met de dierbaren die we vandaag moesten missen.

Centraal in de viering stond het verhaal van Olliver en zijn ‘grote match’. Waar hij in het water zwemt met de rust en kracht van een dolfijn, ontdekte hij op het voetbalveld de magie van samenwerken. Het leven is immers geen solosport; het is een teamspel waarin je passes geeft, samen juicht en waarin vallen niet erg is, zolang je maar weer opstaat. Olliver leerde dat je op het veld én in het leven het hardst straalt door gewoon jezelf te zijn: pienter, eerlijk en doortastend.

Prachtige wensen van vrienden Esther, Steven, Mathis en Lewis vulden de zaal met warmte: wensen over vriendschap, nieuwsgierigheid en het durven dromen. Tijdens het breken en delen van het brood en de wijn werd de symboliek van gemeenschap tastbaar. Zoals een graankorrel uitgroeit tot een veld vol koren en gist lucht brengt in het deeg, zo wensen we Olliver een vruchtbaar leven toe waarin lichtheid en vreugde de boventoon voeren.

Het meest ontroerende moment kwam misschien wel van mama Iris. Met woorden recht uit het hart sprak zij over vrijheid, onvoorwaardelijke steun en de warmte van thuis: "Je hoeft nooit perfect te zijn. Je hoeft alleen maar jezelf te blijven."

Onder de zachte klanken van Coldplay sloten we een viering af die recht naar het hart ging. Olliver, met zo’n warm team van supporters langs de zijlijn van jouw leven, kan jouw levensmatch alleen maar een schitterend succes worden. De aftrap is gegeven!

Een reis van verbondenheid – Viering Eerste Communie in Evergem

Op een stralende dag in mei kwamen Semme, Cyrille, Juline en Magnus aanfietsen bij Sint-Fransiscus in Evergem. Met hun valiesjes in de hand trapten ze niet alleen naar de kerk, maar ook naar een nieuw hoofdstuk in hun geloofsreis. De viering van 24 mei 2026 stond in het teken van groei, vriendschap en verbondenheid – een feest dat iedere aanwezige raakte.

De kinderen stapten één voor één naar voren en stelden zich voor. “Het kriebelt in onze buik,” zei Semme, “want het is een spannend moment.” Magnus vulde aan: “Samen met alle kinderen tonen we dat we goede vrienden van Jezus willen zijn.” Die vriendschap werd het rode draadje van de viering. In een ontroerend groeimoment vertelden de kinderen wanneer ze géén vriend door dik en dun zijn: als ze niet dankbaar zijn, niet delen, niet luisteren… Het lied “Soms maakte ik een fout” klonk zacht en oprecht, waarna vergeving en een nieuw begin centraal stonden.

Meter en peter hadden wensen op postkaarten geschreven, die ze hardop voorlazen en in het koffertje van hun petekind stopten. Samen met de kinderen baden we voor wie een knuffel mist, voor ouders in moeilijkheden, voor mensen in oorlog – elke intentie kreeg “een dikke zoen” van alle kinderen.

De tafel van de Heer werd samen klaargemaakt. Juline bracht bloemen “omdat er zoveel mooie dingen in de wereld zijn”. Semme stak een kaarsje aan “om een lichtje voor elkaar te zijn”. Magnus bracht brood “want wij zijn broodnodig voor elkaar”. En Cyrille bracht wijn “zoals wij Jezus nodig hebben om te groeien”. Tijdens het Emmausverhaal gingen de kinderen met hun koffertje tussen de aanwezigen, symbolisch op weg met iedereen.

Na het Onze Vader en de vredeswens volgde het hoogtepunt: de communie. Elk kind brak en deelde het brood binnen het gezin, terwijl instrumentale muziek de ruimte vulde. Ouders spraken een dankwoord uit en iedereen kreeg een postkaart mee – een belofte om later nog eens terug te denken aan deze dag.

De viering sloot feestelijk af met het vrolijke “Alle kleuren” van K3, waarop de kinderen dansten en de postkaarten uitdeelden. Met de woorden van Gers Pardoels “Bagagedrager” nog in de oren, fietste ieder naar huis – mét een koffer vol herinneringen, verbondenheid en geloof.

• Titel: Ballonnen vol liefde: 3-voudige doopviering van Amélie, Lucie & Romain in Hoeve D’Eede te Zuienkerke

Op zaterdag 23 mei 2026 verzamelden familie en vrienden zich in de charmante Hoeve D’Eede te Zuienkerke om samen een bijzonder en warm moment te vieren: de doop van drie kinderen die elkaar in liefde en verbondenheid omhelzen — Amélie, Lucie en Romain. Onder zachte klanken van Ludovico Einaudi’s Primavera en omringd door zonlicht en groene weilanden, klonk er die dag een meelevend “welkom” dat nog lang in ieders hart zal blijven nazinderen.

Een viering van verbondenheid De inleiding, uitgesproken door Sophie, herinnerde ons eraan dat de doop veel meer is dan een ritueel: het is een moment om stil te staan bij liefde, vertrouwen en de gemeenschap die kinderen helpt opgroeien. Er waren mensen die fysiek aanwezig waren en anderen die in gedachten werden meegedragen — allemaal dragen ze bij aan het netwerk van zorg rondom deze drie kleintjes.

Symbolen en rituelen vol warmte De dienst verweefde eenvoudige, krachtige symbolen met persoonlijke woorden:

  • Kaarsen en kruiswoord — licht en zegen voor de weg die voor hen ligt.

  • Een kleurrijke gebedskraag en meerdere ballonnen in verschillende kleuren — ieder met een zachte, duidelijke boodschap: zorgzaam zijn (rood), vreugde brengen (geel), thuis en bescherming (oranje), hoop en groei (groen), vrijheid en blijheid (blauw) en troost in verdriet (paars).

  • De levenskaars en kleine kaarsjes herinnerden aan wie er niet bij kon zijn maar wél deel is van hun leven en herinnering.

Persoonlijke naamgeving en lieve verwijzingen Ouders gaven liefdevol de namen door: Amélie — het poppetje en zorgzame grote zus; Lucie — het vrolijke en eigenzinnige molletje; Romain — het rustige jongste telgje. Elk kind kreeg zo meteen hun plaats en karakter in het gezin toegedicht, met warmte en humor.

Licht, water en zegen De doopkaars en het water in de schaal stonden centraal toen de voorganger de doopvolle woorden uitsprak: “Ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was, en in de naam van de Geest die leven geeft.” De eenvoudige handeling leverde een krachtig moment van zegen en welkom in het leven van deze drie kinderen.

Zalving en wensen voor het leven Met zachte, beeldrijke teksten werden Amélie, Lucie en Romain gezalfd — wensen voor gedachten, ogen die de wereld kunnen zien, oren voor muziek en liefde, handen om te knutselen en te troosten, voeten die hen naar hun bestemming brengen, en een hart dat groot genoeg is voor anderen. Er klonk telkens de wens dat hun eigen wil en karakter hen richting en liefde mogen geven.

Belofte en gemeenschap Ouders maakten concrete beloften: zorg, bescherming, loslaten wanneer nodig, luisteren en troosten. Meter en peter — Britt, Geert, Fe, Christophe, Valentine en Dries — namen hun plaats in als dierbaren die deze beloften ondersteunen. Tijdens het ritueel hielden de kinderen kleine steentjes; ze werden even verwarmd in handen en vervolgens in water gelegd — een symbolische handeling om liefde en aandacht te bewaren.

Muziek die het hart raakt Tussendoor vulde muziek de ruimte: van het zachte Einaudi tot Pink’s Cover Me in Sunshine en Yiruma’s River Flows in You — liedjes die speelsheid, rust en tederheid afwisselden.

Eindwoord vol onvoorwaardelijke liefde Sophie sloot met een ontroerende tekst: een persoonlijke belijdenis van liefde in al haar vormen — wanneer de kinderen luisteren, als ze stout zijn, als ze zichzelf zijn of even wegdrijven. “Ik hou van jullie alle vier, voor eeuwig en altijd,” klonk het — een passende afsluiting van een dag die draaide om houden en dragen.

Een gemeenschap die draagt Het beeld van Romain op handen gedragen in het kleurrijke doek symboliseerde de belofte die iedereen die dag gaf: deze kinderen zullen worden gedragen door een gemeenschap vol warmte, zorg en vreugde. De dienst eindigde met een vredeswens, ondertekening van de doopakte en vrolijke klanken van “I Feel It in My Fingers”.

Dankbaarheid Dank aan de ouders, meters en peters, de voorganger en aan iedereen die aanwezig was of in gedachten deelnam. Samen maakten jullie van 23 mei 2026 een dag vol licht, liefde en belofte — een begin vol goede wensen voor Amélie, Lucie en Romain, die dit leven samen mogen delen en kleuren.

Blijf dromen en groeien: Het hartverwarmende feest van Wolf

Op 23 mei 2026 kwamen familie en vrienden samen in zaal Skure Stasegem in Harelbeke voor een heel bijzonder moment: het groeifeest van Wolf. Twaalf jaar worden is een betekenisvolle mijlpaal. Je staat precies op de drempel tussen kind en tiener, tussen spelen en ontdekken wie je wil worden. Het centrale thema van de dienst was dan ook niet voor niets 'groeien'.

Als voorganger mocht ik de ceremonie openen met een veelkleurige stola — een symbool voor de kleurrijke toekomst die we Wolf toewensen. We begonnen met een moment van verbondenheid en staken een kaarsje aan voor dierbaren die er niet meer bij konden zijn, maar wier warmte voelbaar aanwezig bleef. Op de tafels vertelden foto's van Wolfs babyjaren tot nu het verhaal van zijn reis.

Een van de meest emotionele momenten was de toespraak van Wolfs mama. Ze sprak met enorm veel trots over zijn vrolijke karakter, zijn veerkracht en zijn rol als grote broer voor James en Lior. "Je bent meer dan goed genoeg, precies zoals je nu bent," gaf ze hem liefdevol mee. Ook de bijdragen van Mémé Kiki en Pépé Mich onderstreepten hoe diep geworteld Wolf is binnen zijn familie.

Groei vraagt tijd, geduld en vertrouwen. Om dat kracht bij te zetten, voerden we een prachtig ritueel uit: vooraan stonden kleine witte potjes met Wolfs naam. Terwijl de klanken van Bruno Mars' Count On Me klonken, mocht iedereen zaadjes planten. Zo helpt iedereen op een symbolische manier mee om Wolf op zijn eigen tempo te laten bloeien. Daarnaast hingen alle gasten hun persoonlijke wensen op aan de levensboom.

Na een zegenende handoplegging door de ouders, meter en peter, sloten we de dienst af met de zonnige muziek van Xavier Rudd (Follow the Sun). Wolf gaat zijn toekomst tegemoet omringd door liefde, zonlicht en water — klaar om verder te groeien op zijn eigen unieke manier.

Samen op weg: een kleurrijke viering vol dromen, liefde en verbondenheid in de Bijenkorf te Assenede

Op 23 mei 2026 mochten we in De Bijenkorf in Assenede samen vieren met een bijzondere groep communicanten en kinderen die hun groeiviering beleefden. Het werd een warme en symbolische dienst, opgebouwd rond de levenscyclus uit De Leeuwenkoning en drie krachtige beelden: een luchtballon, een camera en een wereldbol.

Met de luchtballon gingen de kinderen op reis door hun dromen. Ze leerden dat hoger kijken ook betekent dat je soms bang mag zijn en om hulp mag vragen. Dapper zijn is immers niet dat je alles alleen kunt, maar dat je samen verder durft te gaan.

Met de camera keken ze aandachtig naar de wereld om hen heen. Naar kleine dingen die groot kunnen worden: een glimlach, een vriend, een helpende hand. Tijdens dit moment ontstond een warme verbondenheid, toen de kinderen een kaarsje mochten ontsteken als teken van licht, liefde en een thuis waar mensen voor elkaar zorgen.

Ook brood en wijn kregen een bijzondere betekenis. Brood, ontstaan uit vele ingrediënten, werd een beeld van groeien, kracht en vruchtbaar in het leven staan. De wijn verwees naar vreugde: een vreugde die sterker wordt wanneer je ze met anderen deelt. In het breken en delen van het brood klonk de uitnodiging om steeds het goede en de liefde na te streven.

De wereldbol herinnerde ons eraan dat de wereld groot is, maar dat niemand er alleen voor hoeft te staan. Overal zijn mensen, overal kunnen vriendschappen ontstaan. “Het mooiste woord is: samen” werd dan ook de kern van deze viering.

We vierden de Eerste Communie van Jasmijn, Marcel, Anna, Tibo, Loïc, Louise, Lars, Lena, Lewis, Odette en Kamiel. Julia, Janne, Vik, Lucas, Jytze en Elyana beleefden hun groeiviering.

Met open ogen, grote dromen en elkaar aan hun zijde gingen zij verder op weg. Vandaag, en alle dagen.

🌿 Licht, Liefde & Leven: Een dubbele viering in Vrasene - Doop van Ella & Eerste Communie van Elia — 17 mei 2026

Op een stralende lentedag kwamen familie en vrienden samen in Vrasene voor een bijzonder dubbele viering: de doop van kleine Ella en de eerste communie van haar broer Elia. Het werd een warme, intieme dienst vol persoonlijke woorden, mooie rituelen en oprechte emotie.

De viering opende met het ontsteken van de grote levenskaars, omringd door een kleurrijke gebedskraag. Kleine kaarsjes werden aangestoken voor wie er niet bij kon zijn, maar in gedachten heel dichtbij bleven.

Bij de naamgeving vertelden mama en papa hoe de naam Ella — die licht, fakkel en blijdschap betekent — haar als gegoten past. Ze noemden haar hun licht na een donkere tijd en roemden haar pittige, stralende karakter.

Na de handoplegging en een muzikaal intermezzo met Every Breath You Take klonk een mooie geloofstekst over vertrouwen in jezelf, in je dromen en in de toekomst — een boodschap voor Ella, maar ook voor ieder van ons.

Elia mocht zijn eerste communie herbeleven met een zelfgebakken hartvormig brood, symbool van breken en delen. Daarna volgden de beloftes, stuk voor stuk pareltjes: mama en papa die beloofden altijd van haar te houden precies zoals ze is; meter Chloë met een ontroerend en humorvol verhaal over hun allereerste herinnering samen; en peter Pedro die in een paar rake woorden beloofde er altijd te zullen zijn.

Onder het muzikale Isn't She Lovely ging de doop verder met water, een polaroid vol wensen en een prachtig zegengebed. Elk lichaamsdeel van Ella werd gezegend: haar oogjes om licht te zien, haar oortjes om te luisteren, haar mondje om lief te zijn, haar handjes om te omhelzen en haar voetjes om haar eigen weg te gaan.

Als kers op de taart werd Ella op handen gedragen in een groot kleurrijk doek — een beeld van gemeenschap en verbondenheid. De dienst sloten we af met de ondertekening van de doopakte en Cover Me In Sunshine, een warme soundtrack bij een onvergetelijke dag.

Kortom: een viering waarin liefde, licht en leven centraal stonden. Voor Ella, voor Elia, en voor iedereen die erbij mocht zijn. 🌟

Samen scoren: de communieviering van Bastien in de Maurushoeve

Er zijn van die dagen waarop alles klopt. 17 mei 2026 was er zo eentje. In de Maurushoeve in Lievegem klonk de intro van Sirius — de tune van de Chicago Bulls — en vanaf die eerste noot wist iedereen: vandaag draait het om Bastien, en vandaag draait het om zijn team.

Want dat was het thema van deze viering: basket. Geen toevallige keuze voor een jongen die het liefst met een bal in de handen door het leven gaat. Maar het werd veel meer dan sport. Een basketploeg, dat is samen spelen en samen delen. Dat is niemand buitenspel zetten. Dat is fouten mogen maken, vallen en weer rechtstaan, omdat er altijd iemand langs de kant staat die roept: ga door, je kan dit.

Bastien verwelkomde zijn gasten zelf, en hij deed dat met een beeld dat bleef hangen. Hij voelde zich, zei hij, als een basketballer die voor het eerst écht mag meespelen. Geoefend had hij al genoeg — dribbelen, passen — maar om goed te spelen heb je een team nodig. Mama en papa, oma's en opa's, vrienden en familie: allemaal stonden ze die dag langs zijn lijn.

Een levenskaars, een veelkleurige kraag

De levenskaars brandde, naast de paaskaars, in een traditie die al generaties meegaat. Als voorganger draag ik bij elke viering diezelfde kraag met de vele kleuren en het hart erop — een stille wens voor een veelkleurige toekomst, gedragen door liefde. En er was ook ruimte voor wie er niet meer bij kon zijn. Een kaarsje, een moment stilte, en de warmte van wie we missen even hier in ons midden.

B-A-S-T-I-E-N

Het mooiste moment kwam van de ouders. Zij namen de letters van zijn naam en maakten er een portret van. Het buitenkind dat altijd behulpzaam is. De animo die hij meebrengt, waardoor het thuis nooit stil is. Sociaal, sportief en spontaan — of het nu basket is bij de club, voetbal in de tuin, of een wedstrijdje wie het snelst de trap op raakt. De teamplayer, maar ook die volmondige "neen!" die meestal gevolgd wordt door een zachte "sorry". Het grenzeloze inbeeldingsvermogen in zijn zelfgebouwde kamp. De energie, de stralende lach én de oprechte traan. En tot slot de nieuwsgierigheid, die hem stiekem naar de koelkast doet gluren — en de ontelbare verloren handschoenen en drinkbussen op school.

Daarna klonk Raad eens hoeveel ik van je hou, dat verhaal van Hazeltje en Grote Haas dat elke ouder in de zaal even stil maakt. Tot aan de maan. En terug.

Wensen, handen en gedeeld brood

Op de tonen van Hall of Fame schreven de gasten hun wensen neer: welke superkracht ze Bastien gunnen, waarin hij een kampioen is, welke coach-tip ze hem meegeven. Meter, peter en ouders legden hun handen op zijn schouders. Er werd een kaars ontstoken voor een warme thuis, en bij Altijd van Gert Verhulst, Jan Smit en James Cooke werden de wensen opgehaald.

En dan brood en wijn. Graan dat van één zaadje uitgroeit tot een heel veld — de hoop dat Bastien vruchtbaar door het leven mag gaan, mensen mag dragen zoals hij nu nog gedragen wordt. Gist dat het deeg doet rijzen — de wens dat het leven hem niet te zwaar valt. Bastien deelde het brood zelf rond, gaf de vrede door met een kus en een knuffel, en samen dronken we van de vreugde.

Op de laatste noten van Space Jam liep de viering ten einde. Bastien, je ploeg staat klaar. Speel het spel met heel je hart.

Samen Wortelen, Samen Groeien: Een Bijzondere Viering van Liefde en Vriendschap

k voorgaan in een hele speciale viering waarin liefde, familie en een hechte vriendschap van meer dan 35 jaar centraal stonden. In het groen van de tuin kwamen we samen om zeven kinderen in het licht te zetten: de dopen van kleine Lucieen Edith, de eerste communie van Charlie, en het vormsel van Julius, Jeanne, Olivia en Hervé.

Een dag vol symboliek, muziek, mooie woorden en vooral een diepe onderlinge verbondenheid.

Het Symbool van de Boom: Diep Gevestigd, Vrij om te Vliegen

Centraal in de tuin én in het midden van onze cirkel stond een prachtige boom opgesteld. Lucas, Ben en Victor leidden het thema prachtig in: net zoals een boom begint bij een klein zaadje en steunt op onzichtbare, diepe wortels, zo rust deze hele gemeenschap op een fundament van trouw en vriendschap.

De takken van de boom bogen zich uit over de toekomst van de kinderen. Tijdens de viering kreeg elk kind een eigen plekje in de boom:

  • Vogeltjes werden opgehangen als teken van vrijheid, lichtheid en een eigen vlucht.

  • Vogelhuisjes werden gevuld met mooie eigenschappen en kernwoorden, als herinnering dat er altijd een plek is om veilig te rusten en thuis te komen.

Licht, Herinnering en Nieuw Leven (De Dopen)

Voordat we naar de toekomst keken, stonden we stil bij wie we missen. Remi en Jef staken een zelfversierde kaars aan om de warmte van overleden geliefden voelbaar te maken in ons midden.

Daarna was het moment voor nieuw leven:

  • Lucie (“het stralende licht”), een vrolijk zonnetje met grenzeloze energie, werd omringd door liefdevolle woorden van haar ouders en haar meter Annie. 

  • Edith (“gezegende strijdster”), vol overgave, vrolijkheid en levenslust, werd zij aan zij met haar vriendinnetje Lucie gedoopt, toegesproken door haar ouders en haar meter Flo.

Twee kleine meisjes, hand in hand aan het begin van een heel mooi levenspad.

Karakter, Wensen en Verbinding (Vormsel & Eerste Communie)

Een van de mooiste momenten van de dienst was de manier waarop de jongeren elkaar beschreven. Geen standaardteksten, maar oprechte kernwoorden die in de vogelhuisjes van de boom werden gestoken:

  • Hervé werd geprezen om zijn duidelijke, eerlijke en verbindende energie.

  • Olivia bracht warmte, spontaniteit, enthousiasme en haar fijne gevoel voor humor.

  • Jeanne straalde als een creatieve, moedige en veerkrachtige 'Jeanne zonder vrees'.

  • Julius viel op door zijn sociale, grappige, sportieve en attente karakter.

Meter Liesbeth sprak prachtige wensen uit voor de 6-jarige Charlie, onze enthousiaste deugniet die klaar is om de wereld verder te ontdekken. Ook de peters en meters van de vormelingen gaven hun peetkinderen wijze, liefdevolle woorden mee voor de toekomst.

Breken, Delen en Feest

Brood en druivensap vormden het tastbare teken van samen zijn. Zoals graan groeit tot brood en gist het laat rijzen, zo wensen we de kinderen een luchtig, vruchtbaar en krachtig leven toe. Na het doopsel en de zalving ging het brood rond: de kinderen deelden het uit aan iedereen die aanwezig was. Een prachtig gebaar van verbinden en zorg dragen voor elkaar.

Remi en Jef verwoordden het in hun dankwoord heel treffend: "Iedereen is anders, maar net dat maakt het leven zo mooi. We hopen dat iedereen vandaag iets meeneemt dat blijft groeien, net als onze boom."

Met het vrolijke Happy als slotakkoord sloten we een onvergetelijke dienst af. Een dag met diepe wortels en een open hemel voor de toekomst!

Steven D’hoore
Waterviolier 1, 9031 Drongen (Baarle)
+32 497 71 29 73

GDPR en algemene voorwaarden

© Alle teksen en foto’s op deze website zijn beschermd en vormen eigendom van Steven D’hoore BV.