Steven Dhoore, ceremoniespreker

Voorganger, ceremoniespreker en rouwbegeleiding

Steven D’hoore is mijn persoonlijke website, waarbij ik mijn ervaringen en expertise deel. Waarbij ik hulp wil bieden in uitwerking en begeleiding voor wie ergens op knooppunten in het leven staat.

Heugelijke momenten te vieren, nieuw leven, een overgang of liefde… Alsook de moeilijke kanten van rouw en verlies, het afscheid nemen.

Persoonlijke plechtigheden uitwerken, verzorgen en voorgaan doe ik van ganser harte, toegewijd, betrokken…

Daarnaast bied ik ook persoonlijke begeleiding op maat.

Twee namen, één licht: de dubbele doop van Lias & Liyana

Op zaterdag 7 november mocht ik in feestzaal 't Zaaltje in Oosterzele voorgaan in een bijzonder mooie viering: de dubbele doop van Lias en Liyana. Het was een doopsel en tegelijk een feest van samenzijn met de mensen die dit gezin graag ziet.

Een warm welkom in kleur en licht

We begonnen met het kruisteken en een woord van welkom. Daarna vertelde ik over de kleurrijke gebedskraag. Elke kleur heeft een eigen betekenis, net zoals elk mens zijn eigen kleur meebrengt in het leven. We staken de grote levenskaars aan als teken van het leven dat we die dag vierden. De kleine kaarsjes waren voor de mensen die er niet bij konden zijn, maar die we toch dicht bij ons wilden houden.

Twee namen die bij elkaar passen

Daarna nam mama het woord om te vertellen hoe ze de namen van haar kinderen kozen. Ze kozen op gevoel, en de namen moesten bij elkaar passen. Daarom beginnen ze allebei met "Li". Uit duizend namen bleven er twee over: Lias en Liyana. Het zijn namen waarmee zij bedoeld worden en niemand anders, en die ze zelf inhoud zullen geven. "Jullie moeten ons niet worden, jullie moeten jezelf worden," klonk het. Ze mogen uitgroeien tot hun eigen wonder.

Lias en Liyana kregen samen één doopkaars, als teken van het licht dat ze met elkaar delen.

Een dak boven je hoofd

Bij de handoplegging vormden we samen een dak boven hun hoofd. Dat dak staat voor wat echt telt: elkaar steunen en respecteren, met alles wat iemand is. Ook met de ups en de downs. Iedereen mag er zijn, en we zorgen goed voor elkaar. Daarna klonk Niemand zo trots als wij, en die titel paste perfect bij het moment.

Samen lazen we een geloofsbelijdenis die over het leven zelf gaat. Ze gaat over geloof in de lach van een kind, in elke nieuwe lente, en in de kracht van kleine beetjes die samen een verschil maken.

Beloftes vol liefde

"Als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam." Met die woorden begon de belofte van de ouders. Ze beloofden er te zijn als hun kinderen blij zijn, als ze verdrietig zijn en als ze zich onzeker voelen. In alles en altijd.

Ook de meters en peters hadden hun woorden met veel zorg gekozen.

Voor Lias vertelde meter Melody zijn verhaal van in het begin. Hij kwam een maand vroeger dan gepland en er volgden spannende weken. Maar er waren ook de gezellige momenten in meters schelpenbad en het slaapliedje van nonkel Matteo dat hem rustig maakte. Ze beloofde dat hij altijd bij haar terechtkan. Peter Arko wenste hem een leven waarin hij zichzelf kan zijn en zijn dromen kan volgen. Peter Kiefer gaf eerlijk toe dat hij niet altijd het juiste antwoord zal hebben, maar beloofde wel dat hij altijd zal luisteren en hem zal aanmoedigen.

Voor Liyana zorgde meter Kimberly voor een lach en een traan. Ze stelde zichzelf voor als levenslange "partner in crime": kapster, make-upartieste, geheime snoepjesleverancier en vooral een heel grote supporter. "Ik heb geen ja gezegd op de vraag, ik heb ja gezegd tegen jou." Meter Erika beloofde dat ze altijd aan Liyana's zijde zal staan. Meter Lenkabeloofde te lachen, te spelen, te relativeren en een beetje te verwennen. "Maar groei niet te snel, blijf nog maar even mijn kleine meid."

Na Samen voor altijd gingen we naar het hart van de viering.

Gedoopt, gezalfd en gedragen

Met water uit de schaal doopte ik Lias en Liyana in de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons een voorbeeld gaf en de Geest die leven geeft.

Bij de zalving zegende ik hun ogen, zodat ze de schoonheid van de wereld mogen zien en ook zien wanneer iemand hen nodig heeft. Ik zegende hun oren om te luisteren naar hun hart, hun mond om te troosten en de dingen bij hun naam te noemen, en hun handen om te geven en te delen. Tot slot zegende ik hun voeten, zodat ze hun eigen weg mogen gaan, soms huppelend en soms spartelend.

Daarna droegen we Lias en Liyana samen in een groot, kleurrijk doek. Zo werd zichtbaar dat ze gedragen worden door een hele gemeenschap van mensen die van hen houden.

Met de zegen, de vredewens en de ondertekening van de doopakte sloten we af. Never Grow Up klonk als laatste nummer, en eigenlijk wenste iedereen dat stiekem een beetje.

Lias en Liyana, dank jullie wel dat ik dit mooie moment met jullie en jullie familie mocht vieren. Dat jullie licht nog lang mag stralen.

Samen groeien: Hanna en Niels beloofden elkaar een leven vol liefde en avontuur

Op zaterdag 31 oktober 2026 kwamen familie en vrienden samen in Maelstede in Kuurne voor het huwelijk van Hanna en Niels. Het werd een warme viering rond één betekenisvol thema: samen groeien. Want hun verhaal gaat niet alleen over de liefde waarmee het ooit begon, maar ook over alles wat ze sindsdien samen hebben opgebouwd — en over de weg die nog voor hen ligt.

De muziek bracht meteen de sfeer van hun leven samen: van All My Life tot You’re the Inspiration. Eerst stapten Niels en zijn mama Veronique naar voren; daarna volgde Hanna, aan de arm van haar papa Johan. Hun dochters Millie en Elle waren er natuurlijk ook bij: als dierbare getuigen van de liefde die Hanna en Niels al zoveel jaren delen.

Jutta, Hanna’s zus, las een tekst voor over het huwelijk als avontuur. Een avontuur waarin je voor elkaar klaarstaat, met open handen en een open hart. Waarin je samen één bent, maar ook ruimte laat om jezelf te zijn. Soms raak je onderweg even de weg kwijt, maar je hoeft die nooit alleen terug te vinden. Het was een mooie verwoording van wat die dag centraal stond: blijven kiezen voor elkaar en elkaar de ruimte geven om te groeien.

Ook de moeders namen iedereen mee op reis — terug naar de kindertijd van Hanna en Niels, lang voordat hun wegen elkaar kruisten. Hun verhalen zaten vol herkenbare herinneringen, liefdevolle trots en kleine anekdotes. Ze vertelden over twee eigenzinnige kinderen die ieder op hun manier hun weg zochten, groeiden en uiteindelijk bij elkaar thuiskwamen. Een ontmoeting die, zoals Hanna’s mama vertelde, voelde als liefde op het eerste gezicht.

Doorheen de viering werd duidelijk hoe sterk Hanna en Niels omringd zijn. Vrienden vertelden over jarenlange vriendschappen, gedeelde avonturen, gezinnen die met elkaar meegroeien en de vanzelfsprekendheid waarmee ze er voor elkaar zijn. Niet alleen familie door bloed, maar ook familie die je onderweg kiest — mensen bij wie je thuis bent.

En dan was er natuurlijk hun eigen verhaal. In hun geloften blikten Hanna en Niels terug op hun jonge jaren, de herinneringen die ze samen maakten en het gezin dat ze opbouwden. Met humor, tederheid en ontroerende woorden beloofden ze elkaar opnieuw hun liefde en trouw. Niet omdat het leven altijd zonder hobbels verloopt, maar omdat ze er samen doorheen willen. De ringen werden tastbare tekens van die belofte: ik kies vandaag opnieuw voor jou.

Ook de toekomst kreeg een vrolijke plek in de viering. Vrienden fantaseerden over alles wat nog zou kunnen komen: drukke agenda’s, creatieve plannen, basketbal, de meisjes die hun eigen dromen najagen — en vooral nog heel wat pretparkbezoeken. Want achtbanen en avonturen horen duidelijk bij Hanna en Niels. Hun leven kent hoogtepunten en onverwachte bochten, maar hun boodschap was helder: ze stappen samen in.

Bij het aansteken van de huwelijkskaars kwamen twee vlammen samen tot één licht. Een passend beeld voor hun liefde: gevoed door alles wat achter hen ligt en stralend op alles wat nog volgt. De wens voor Hanna en Niels was dan ook eenvoudig en groots tegelijk: blijf elkaar vinden, steunen en laten groeien — op elke bocht van jullie gezamenlijke reis.

Een kleurrijke start, gedragen door liefde

Op zondag 25 oktober 2026 kwamen familie en dierbaren in Merelbeke samen om de doop van Renaud te vieren. Een bijzondere dag, precies één dag voor zijn eerste verjaardag: op 26 oktober was het een jaar geleden dat hij, veel te vroeg, hun leven op zijn kop zette. Sindsdien kregen mama en papa er een liefde bij die nauwelijks in woorden te vatten is.

In de verwelkoming klonk meteen waar deze viering om draaide: Renaud omringen met mensen die hem graag zien en er voor hem willen zijn — op de mooie dagen én wanneer het leven moeilijker wordt. De grote levenskaars werd ontstoken; kleine kaarsjes brachten ook een warm gebaar voor wie er niet bij kon zijn. De kleurrijke gebedskraag en de kaarsen vormden samen een teken van verbondenheid en hoop.

Ook Renauds naam kreeg een bijzondere plek. De letters werden verbonden met waarden om mee op weg te gaan: respect, eerlijkheid, nieuwsgierigheid, avontuur, uniek zijn en dapperheid. Een naam groeit met je mee, klonk het, en wordt telkens opnieuw gevuld met alles wat je beleeft en wie je wordt.

Bij de handoplegging stond een dak boven je hoofd symbool voor een veilige plek om te groeien: een open thuis, waar vragen welkom zijn en waar geloof kracht mag geven om samen de weg te zoeken. Respect voor elkaar en een open houding — zodat iedereen welkom is, wie of waar die ook is — vormden daarbij een belangrijke grondtoon.

De muziek en de woorden van familie maakten die belofte tastbaar. Mama en papa beloofden Renaud zorg, tijd, troost en een thuis waar hij zichzelf mag zijn. Ze willen hem ruimte geven om de wereld te ontdekken en zijn eigen weg te vinden, met de zekerheid dat hij er nooit alleen voor staat. Hun wens was eenvoudig en groots tegelijk: dat hij niet perfect hoeft te zijn, maar gewoon zichzelf mag blijven. Want als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam: Renaud.

Ook zijn meters spraken hun liefde uit. Ze beloofden naast hem te staan, hem op te vangen en aan te moedigen — en hem tegelijk los te laten wanneer hij zijn eigen weg gaat. Een warme kring van mensen, klaar om hem te dragen terwijl hij groeit.

Met water, puzzelstukken en een zegen werd Renaud gedoopt in de naam van Liefde, van het voorbeeld dat ons wordt gegeven en van de Geest die leven geeft. In de zalving klonk een wens voor al wat hem helpt mens te worden: ogen om het mooie te zien, oren om echt te luisteren, woorden om te troosten, handen om te geven en voeten om zijn eigen pad te bewandelen.

Als teken van die verbondenheid werd Renaud samen gedragen in een groot, kleurrijk doek. Een prachtig beeld voor de belofte die doorheen de hele viering klonk: je mag groeien, vallen en opstaan, dromen en je eigen kleur geven aan het leven — omringd door mensen die van je houden.

Een wondertje omringd door liefde: de doop van Ilyo in ‘De Loze Boer’ te Lochristi

Op zondag 11 oktober 2026 mocht ik voorgaan in de doopviering van Ilyo, in De Lozen Boer in Lochristi. Samen met zijn ouders, grote zussen, familie en vrienden vierden we zijn komst en verwelkomden we hem in hun warme kring.

De viering stond in het teken van liefde, geborgenheid en dromen. Zijn ouders vertelden hoe dankbaar en gelukkig ze zijn met hun zoon. Ilyo is voor hen een wondertje, een geschenk dat hun leven heeft gevuld met nieuw geluk. Met zijn naam gaven ze hem een eerste, blijvend geschenk — gekozen door mama, papa en zijn zussen, en voortaan met liefde uitgesproken door iedereen die hem dierbaar is.

Ook zijn grote zussen en meters, Ilany en Nyana, beloofden er voor hem te zijn. De ene met woorden vol zorg, steun en mooie herinneringen in het vooruitzicht; de andere met de belofte van plezier, avontuur en natuurlijk een beetje kattenkwaad. Samen met alle aanwezigen lieten zij voelen: Ilyo mag op ons rekenen.

Bij de doop, de zalving en de zegen klonk de wens dat hij zijn eigen weg mag vinden: met vertrouwen in zichzelf, ruimte om te dromen en mensen om zich heen die hem dragen. De kaars, het water en de uitgestrekte handen maakten die verbondenheid zichtbaar. Muziek als Miracle en Nu dat jij er bent gaf de viering extra warmte.

Een bijzondere dag, vol liefdevolle woorden en beloftes — en het begin van een levenslange uitnodiging om te groeien, te dromen en jezelf te zijn.

Lucie, een lichtje gedoopt in kasteel Breivelde te Zottegem

Op zaterdag 10 oktober 2026 mocht ik in de prachtige setting van kasteel Breivelde te Zottegem een bijzondere doopviering voorgaan. Het was de doop van Lucie, een meisje dat haar naam alle eer aandoet: Lucie, van het Latijnse ‘lux’ – licht. En licht bracht ze die dag, in elke glimlach, elke dansbeweging bij de muziek en elke stralende blik.

De viering begon met het ontsteken van de kaars, een symbool van het licht dat Lucie al sinds haar geboorte in haar gezin brengt. Tijdens de naamgeving vertelden haar ouders hoe de naam niet alleen uit een mooi lied (Lucie van Pascal Obispo) kwam, maar vooral paste bij het vrolijke, levenslustige karakter van hun dochter. Lucie is hun lichtje, en dat werd zichtbaar en voelbaar voor iedereen.

Daarna volgden momenten van handoplegging – een dak boven haar hoofd – en persoonlijke wensen van ouders, grootouders en familie. In meerdere talen klonken de woorden: geloof in jezelf, in je dromen, in de kracht die in je leeft. De beloftes van de ouders werden live ondersteund met het lied “Voor haar” van Gene Thomas, gebracht door papa en mama als hun diepste wens voor Lucie.

Het hoogtepunt was de doop zelf. Met gezegend water en een zegen voor ieder deel van haar lichaam – ogen om het goede te zien, oren om te luisteren, mond om liefdevol te spreken, handen om te geven en voeten om haar eigen weg te gaan – werd Lucie omringd door liefde en gemeenschap. Tenslotte werd ze letterlijk gedragen, gewikkeld in een kleurrijk doek, als teken dat ze nooit alleen zal zijn.

Het was een viering vol kleur, muziek en emotie, een dag waarop niet alleen Lucie gedoopt werd, maar ook iedere aanwezige herinnerd werd aan het licht dat ieder mens kan zijn. Lucie, moge je blijven stralen!

Río, als een rivier die zijn eigen weg zoekt

Een doopviering aan huis in Zwalm, zondag 4 oktober 2026

Elke dag worden er overal ter wereld kinderen geboren. We staan er nauwelijks bij stil, tot het in je eigen gezin gebeurt. Dan staat de wereld heel even stil. Zo voelde het ook op zondag 4 oktober in Zwalm. We kwamen er samen om Río te verwelkomen. Hij is het tweede kindje van Jolien en Jonas en het kleine broertje van Ruìz.

Voor dit gezin was het niet de eerste viering. Eerst was er een huwelijk, daarna een eerste telg. Nu was er een tweede kleine jongen die iedereen samenbracht.

Een kaars met een hart

Zoals in elke viering die ik mag leiden, stak ik de levenskaars aan met het hart en de woorden "heb lief". In die twee woorden zit eigenlijk het hele grote verhaal waarin we dopen. De liefde liep als een rode draad door de voormiddag.

Daarna werd het stil. De kinderen bliezen bellen voor wie ons voorgingen: de mensen die onze wortels vormen en die door zo'n moment dichtbij blijven. Daarop volgde het tedere Raad eens hoeveel ik van je hou: "helemaal tot aan de maan… en terug."

Een naam die stroomt

Jolien en Jonas vertelden over zijn naam. Río betekent rivier en staat voor water, natuur en beweging. Net als bij zijn grote broer heeft de naam een Spaans tintje. Zijn tweede naam is Luc, naar de papa van Jolien. Luc kon er niet meer bij zijn, maar hij waakt als een ster over het gezin. Zo draagt Río altijd een stukje van zijn opa met zich mee.

Río's doopkaars werd ontstoken aan de grote kaars van het Leven. Daarna hielden ouders, meter en peters de handen boven zijn hoofd: een dak boven je hoofd, een thuis waar de deur wagenwijd openstaat.

Amigo's voor het leven

Op het geboortekaartje kregen meter Bo en peters Gunther en Ignace een mooie titel: amigo's voor het leven. Dat namen ze ter harte.

  • Bo nam Río al mee op muzikale reizen voor hij geboren was. Ze beloofde een vertrouwenspersoon te zijn, al hoort haar overbezorgde "pas op!" er wel bij.

  • Gunther heette hem welkom in een familie die hard werkt, maar minstens even goed weet hoe je samen van het leven geniet.

  • Ignace zag het leven als een huis om te bouwen. De fundering is gelegd, en vergeet vooral geen raampjes om even te genieten van het uitzicht. Wel met een knipoog: "handig is deze peter helaas niet!"

De ouders spraken over hun "familie pinguïns". De weg naar Río had meer bochten dan gehoopt, maar elke wachtende dag bleek het meer dan waard.

Water, stenen en wensen

Op de tonen van Nuvole Bianche schreven de aanwezigen wensen op puzzelstukjes. Ondertussen warmden ze de natuurstenen van Jolien's oma op met hun handen, net zoals bij de doop van Ruìz. Zo kreeg ook Río een stukje familiegeschiedenis mee.

Daarna volgden het doopsel en de zalving. We zegenden zijn voeten om de weg naar liefde te gaan en zijn handen om te geven en te ontvangen. We zegenden zijn mond, zijn ogen en zijn oren, om te leren luisteren met zijn hart. Tot slot werd Río in een kleurrijk doek letterlijk op handen gedragen door iedereen die hem liefheeft.

Van twee naar vier

Jolien en Jonas sloten af met een dankwoord vol emotie. Ze bedankten de mensen die er waren, vaak zonder dat ze erom moesten vragen. Ze spraken ook tegen elkaar: "Van ons twee naar een gezin van vier."

Río, je bent een rivier die zijn eigen weg zal zoeken. Maar je stroomt nooit alleen.

Axelle, omringd door liefde en vrij om te groeien

Op zondag 27 september mocht ik in VBS Ooievaarsnest in Assenede de doopviering van Axelle voorgaan. Een viering waarin verbondenheid en vrijheid hand in hand gingen. Haar ouders verwoordden het bij het begin heel mooi: ze wilden Axelle niet verbinden aan vaste regels of een vooraf bepaald geloof, maar aan henzelf en aan haar familie. Een liefdevolle kring van mensen bij wie ze mag thuiskomen, helemaal zoals ze is.

Terwijl Little One van Meghan Trainor klonk, nam iedereen plaats. We ontstaken de levenskaars en maakten met kleine lichtjes ook ruimte voor de mensen die er niet bij konden zijn. Want wie we missen, kan op zo’n bijzonder moment toch heel dichtbij voelen.

Een lichtje voor haar eigen weg

Ook grote broer Leon kreeg een bijzondere plaats. Samen de doopkaars aansteken werd een klein gebaar met een grote betekenis. Broer en zus: straks samen de wereld ontdekken, kattenkwaad uithalen en elkaar misschien soms flink uitdagen. Maar vooral ook iemand naast je hebben met wie je een stukje levensgeschiedenis deelt.

De ouders vertelden hoe ze de naam Axelle toevallig op televisie hadden gehoord en meteen allebei enthousiast waren. Pas voor deze viering zochten ze de betekenis op. Vrede, leven en energie: woorden die ze met een glimlach aan haar toekomst verbonden.

Die toekomst hoeft nog niet vast te liggen. In hun beloften gaven haar ouders haar juist alle ruimte. Ze beloofden een veilige haven, waar eerlijkheid telt, fouten mogen en ze altijd terechtkan. Een thuis van waaruit Axelle haar eigen stem mag vinden, met respect voor mensen, dieren en de natuur.

Ook meter Martine en peter Piet spraken hun engagement uit. Geen belofte om alles te weten of elk probleem op te lossen, maar iets veel wezenlijkers: je mag op mij rekenen. Voor een knuffel, een luisterend oor en de gewone, kostbare momenten die later herinneringen worden.

Je hoeft het niet alleen te doen

Bij het doopwater en de zalving mochten die wensen verder klinken. Dat Axelle oog mag hebben voor wat mooi en goed is, maar ook sterren leert zien wanneer het donker wordt. Dat ze mag luisteren én de stilte kennen. Dat haar handen mogen geven, maar ook ontvangen.

Voor mij lag daarin een mooie rode draad: we wensen een kind niet alleen geluk toe. We willen het ook geborgenheid meegeven voor de dagen waarop het leven minder vanzelfsprekend is.

Die verbondenheid kreeg een tastbare vorm toen we Axelle in het grote, kleurrijke doek droegen. Omringd en gedragen door haar gemeenschap. Een beeld dat vertelde wat woorden nooit helemaal kunnen vatten: jouw weg is van jou, maar je hoeft hem niet alleen te gaan.

Lieve Axelle, blijf dromen, ontdekken en groeien. Er staan zoveel mensen klaar om met je mee te wandelen.

Groot geluk in iets heel kleins: de doop van Pauline in Drongen

Op zaterdag 26 september 2026 mocht ik bij een familie thuis in Drongen de doop van de kleine Pauline voorgaan. Er waren geen kerkbanken en geen preekstoel. We zaten gewoon in een huiskamer vol mensen die van haar houden, en dat maakte de viering bijzonder warm.

Vandaag vieren we jou

We begonnen met woorden die meteen de toon zetten: "Lieve Pauline, vandaag vieren we jou." We vierden dat ze er is, dat ze het leven van haar familie zoveel rijker maakt en dat iedereen haar mag zien opgroeien. Haar ouders zeiden eerlijk dat ze niet kunnen beloven dat het leven altijd gemakkelijk zal zijn. Ze beloofden wel dat Pauline altijd mensen om zich heen zal hebben die naar haar luisteren, haar hand vasthouden en met haar op weg gaan.

Na het kruisteken staken we de grote levenskaars aan. We brandden ook kleine kaarsjes voor de mensen die er niet bij konden zijn. Zo hoorden ook zij er die dag bij.

Een naam vol betekenis

Papa Darcey vertelde in een kort gedicht dat Pauline al een naam had nog voor iemand wist wie ze zou worden: tijdens het wachten noemden ze haar Martha. Toen ze eindelijk geboren was, kreeg ze de naam Pauline.

Mama Stefanie legde uit waar die naam vandaan komt. Pauline is genoemd naar de meter van opa Danny, een vrouw die voor iedereen klaarstond en haar mannetje kon staan. De naam betekent "klein en kwetsbaar", maar ook bijzonder en kostbaar. Dat bleef de hele dag hangen: groot geluk kan in iets heel kleins zitten. 💗

Een dak boven je hoofd

Bij de handoplegging maakten de ouders en grootouders samen een beschermend dak boven Paulines hoofd. Het ging over wat deze familie belangrijk vindt: verbondenheid, respect en beleefdheid. Maar ook vrijheid: Pauline mag opgroeien in een open thuis waar ze altijd zichzelf mag zijn. Daarna klonk Kinderwens van Goldband, en dat raakte velen.

Geloven in jezelf

In de tekst "Geloven in…" kreeg Pauline een stevige boodschap mee. Ze moet geloven in haar eigen kracht, in de verborgen talenten die ze heeft en in wat morgen brengt. Ze moet blijven dromen en niet opgeven, "want ik weet dat jij sterk bent."

Beloftes die blijven

Daarna volgden de beloftes. De ouders beloofden niet dat ze alles altijd goed zouden doen. Ze beloofden wel dat ze er altijd zullen zijn. Pauline krijgt een thuis waar ze mag lachen, dromen, zoeken en groeien. Haar ouders zullen haar beschermen en haar ook de vrijheid geven om haar eigen weg te vinden. Ze willen haar leren dat het leven niet draait om perfect zijn, maar om liefde, vallen en weer opstaan.

Meter Ingrid sprak vol trots over een geluk dat nu compleet is. Ze gaf Emeric de opdracht om een stoere, zorgzame broer te zijn. Pauline mag opgroeien tot een prachtig eigenwijs meisje. De deur bij Metie/Omi en Pepe/Opa staat altijd voor hen open.

Daarna kwam een van de mooiste momenten van de dag. Grote broer Emeric is ook Paulines peter. Ik las zijn tekst voor: "Waar je ook gaat, je hebt altijd een grote broer en peter die van je houdt." ❤️ Emeric had zelf een liedje gekozen, Count on Me van Bruno Mars, en dat paste perfect.

Water, zegen en een slinger van bloemen

Voor we het doopwater zegenden, schreef iedereen een wens op een houten bloem. Samen worden die bloemen een slinger die Pauline later kan bewaren. Daarna doopte ik haar in de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons een voorbeeld gaf en de Geest die leven geeft.

Bij de zalving zegende ik één voor één:

  • haar ogen, zodat ze mag genieten van de zee, de bloemen en de pretlichtjes in de ogen van kinderen;

  • haar oren, zodat ze leert luisteren naar haar hart en naar de mensen om haar heen;

  • haar mond, zodat ze kan lachen, troosten en durft te benoemen wat moet gezegd worden;

  • haar handen, zodat ze leert geven en ontvangen;

  • haar voeten, zodat ze vrij haar eigen weg mag gaan, soms huppelend, soms spartelend.

Daarna droegen we Pauline samen in een groot, kleurrijk doek. Iedereen zag zo wat een gemeenschap is: zij wordt gedragen door al deze mensen.

We sloten af met de zegen, de vredeswens en het ondertekenen van de doopakte. Daarbij klonken Wir werden da sein van Spielmann en Terwijl jullie nog bij mij zijn van Ali B.

Lieve Pauline, dank je wel dat ik deel mocht zijn van jouw dag. Je bent klein, maar je bent nu al een groot geluk. 🌸

Een warm welkom voor Vera: een hartverwarmende doop in Zaal Casa Vermassen te Nieuwerkerken

Op zaterdag 26 september 2026 mocht ik als voorganger een bijzonder moment begeleiden: de doop van de kleine Vera. In Zaal Casa Vermassen in Nieuwerkerken kwamen familie en vrienden samen voor een viering vol liefde, vertrouwen en verbondenheid.

Met de komst van Vera werd het gezin van Kimberly en Sam een beetje voller en hun hart een beetje groter. De wens voor haar was helder: dat ze de vrijheid krijgt om haar eigen weg te vinden, met de zekerheid dat ze altijd gedragen wordt door de mensen die van haar houden.

Ook haar naam kreeg een bijzondere plek in de viering. Vera past mooi bij grote zus Noor en betekent ‘waarheid, vertrouwen en geloof’. Een naam die volgens haar ouders helemaal bij haar past — en zelfs ChatGPT was het daarmee eens. 😉

De kleurrijke gebedskraag en de aangestoken kaarsjes brachten ook de mensen dichtbij die er niet bij konden zijn. Bij de handoplegging klonk de wens dat Vera altijd een veilig dak boven haar hoofd mag vinden, en ruimte krijgt om zichzelf te leren kennen en haar eigen leven op te bouwen.

Grote zus Noor mocht Vera zalven. Haar ogen, oren, mond, handen en voeten kregen elk een eigen zegen mee: om te genieten van al het moois, te luisteren met aandacht, liefdevolle woorden te spreken, goed te doen en haar eigen weg te gaan.

Een bijzonder moment was de symbolische handeling waarbij Vera in een groot, kleurrijk doek op handen werd gedragen. Zo werd zichtbaar wat de hele viering uitstraalde: Vera mag opgroeien omringd door liefde en verbondenheid.

Het was een eer om deze viering te mogen voorgaan. Lieve Vera, welkom — en moge je leven gevuld zijn met vertrouwen, liefde en pretlichtjes in je ogen.

Twee bomen, één verhaal: het huwelijk van Lindsay & Thomas in zaal Ten Dauwe te Aalter

Zaterdag 5 september mocht ik in zaal Ten Dauwe in Aalter het huwelijk van Lindsay en Thomas leiden. Aan het einde van een bijzondere dag kwamen familie en vrienden nog één keer samen om stil te staan bij wat hen verbindt. De ceremonie was de kers op de taart.

Een binnenkomst vol muziek

Op de tonen van Dancing in the Moonlight kwam Thomas binnen met zijn mama Birgit, gevolgd door de familie, de getuigen Amy en Ruben, en de nichtjes en het neefje Lena, Zoë en Wiebe. Daarna hoorden we Single Ladies, en wie het verhaal kent, begreep waarom. Op Halo kwam Lindsay binnen aan de arm van haar schoonbroer Mattie.

Michiel, de broer van Thomas, opende met Een wonder. Het ging over iets dat vijf jaar geleden plots en onverwacht begon en dat elke dag mooier werd.

Wortels die diep reiken

Het centrale thema van de ceremonie was een boom. Zoveel als je boven de grond ziet, zoveel gebeurt er ook onder de grond: onzichtbaar, maar wel voelbaar. Onze wortels maken ons tot wie we zijn. We staken de levens- en liefdeskaars aan en dachten ook aan wie gemist werd, zoals de kleine Seppe en Remi, de pepe van Thomas.

Thomas is de oudste van drie. Hij denkt analytisch, zoekt graag sportieve uitdagingen en is ambitieus. Lindsay vond bij haar meme en pepe veel veiligheid en geborgenheid. Ze houdt van gezellig samenzijn, van lekker eten en van een babbeltje. Het zijn twee bomen die met elkaar verbonden raakten. Vader Tony, die ook de uitnodiging tekende, zei het in zijn tekst zo: het zijn twee puzzelstukjes die ontdekken dat ze bij elkaar horen.

Rust en sprankeling

Lindsay omschreef Thomas als geduldig en zorgzaam, iemand bij wie ze echt leerde praten. Thomas noemde Lindsay een liefdevolle mama die structuur brengt in het gezin, ook al is ze zelf eerder chaotisch. Ze kookt ook heerlijk.

Zus Amy vertelde hoe Thomas bij de eerste kennismaking "de rust zelve" was, midden in een luidruchtige familie. Ze vertelde ook over het familiefeest waar Lindsay met kleren en al in de zwemvijver sprong. Thomas reageerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was. "Lindsay, verlies nooit je sprankeling. Thomas, blijf haar veilige haven."

Het ja-woord

Na Yellow van Coldplay lazen Lena en Zoë een eigen gedichtje voor hun tante en nonkel. Daarna volgde het ja-woord, ook voor hun rol als ouders van Kobe.

De beloftes waren heel persoonlijk. Lindsay vertelde over het aanzoek op de Ramblas in Barcelona, na maanden hinten met Single Ladies. Ze vertelde over hun eerste wandeling in Brugge, waar zij de gids was en voortdurend verkeerd liep. Ze beloofde: "de rest van ons leven met je te blijven verdwalen." Thomas blikte terug op hun eerste date op 18 juni 2021, de eerste dag zonder mondmasker. Hij sprak over Schotland met de daktent, over hond Lola en zoon Kobe, en over de tegenslagen die ze samen droegen. Hij beloofde zelfs "minder commentaar te geven". Daarna volgden de ringen en de kus, op How Long Will I Love You.

Licht en een laatste restje taart

Lorenzo gaf de huwelijkskaars mee: een baken om altijd naar terug te keren. Broer Ruben vertelde met veel humor hoe Thomas als kind het laatste stukje eten eerlijk in drie moest verdelen. Hij vertelde ook hoe Thomas hond Quinta twintig kilo lang naar de dierenarts droeg, en hoe hij zich vastbijt in elke triatlon. "Hij is het meer dan waard!"

Na Your Song van Elton John sloot tante Patricia af met een tekst van Toon Vanlaere: "Draag elkaar elke morgen naar een nieuwe dag."

Blaadjes aan de boom

Op You're My Best Friend van Queen zette elke gast een vingerafdruk als blaadje aan de boom van Lindsay en Thomas, voordat ze het bruidspaar gingen feliciteren. Zo draagt hun boom nu een stukje van iedereen die hen liefheeft.

Lindsay en Thomas, bedankt voor jullie vertrouwen. Dat jullie boom nog lang mag groeien en bloeien!

Nouds eerste verjaardag: een begin vol zegen

Op zaterdag 5 september 2026 kwamen familie en vrienden samen bij Noud thuis in Oosteeklo. Het werd een bijzondere dag, want naast zijn doopviering mocht Noud ook zijn eerste verjaardag vieren.

Mama heette iedereen welkom en sprak haar dankbaarheid uit voor alle mensen die een belangrijke plaats innemen in Nouds leven. Samen vormden zij een warm en liefdevol netwerk rond dit kleine, vrolijke mannetje.

Tijdens de viering werd de grote levenskaars ontstoken, samen met kleine kaarsjes voor de mensen die er niet bij konden zijn. De kleurrijke gebedskraag en de vele symbolen brachten de wensen en dromen voor Noud mooi samen.

Er werd stilgestaan bij zijn naam. Een naam die God in de palm van zijn hand draagt: als teken dat Noud altijd gezien, geliefd en op handen gedragen wordt. Ook de doopkaars, de handoplegging en de beelden van een dak boven zijn hoofd vertelden over bescherming, vertrouwen en de vele handen die hem zullen helpen groeien.

Met muziek, persoonlijke teksten en warme woorden spraken meter Stephanie en peter Jensen hun beloften uit. Ze beloofden nabij te zijn, mee te lachen, te luisteren, te steunen en samen met Noud mooie herinneringen te maken.

In het water van de doopschaal werden de wensen van de aanwezigen samengebracht. Daarna werd Noud gedoopt in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest. Bij de zalving kreeg hij zegeningen mee voor zijn ogen, oren, mond, handen, voeten en zijn hele lichaam: om te kijken naar het mooie, te luisteren naar anderen, mild te spreken, liefdevol te geven en zijn eigen weg te gaan.

Daarna mocht Noud letterlijk op handen gedragen worden, gewiegd in een groot, kleurrijk doek door de gemeenschap rond hem. Een prachtig beeld van hoe hij doorheen zijn leven gedragen mag worden door liefde, vertrouwen en verbondenheid.

Met een zegen, een vredeswens en het ondertekenen van de doopakte kwam deze warme viering tot een einde. Noud werd niet alleen gedoopt, maar ook omringd door liefde, goede wensen en mensen die hem graag zien.

Een dag vol licht, muziek, mooie woorden en kleine handen die samen een groot verhaal vertellen. Een dag om te koesteren — voor Noud en voor iedereen die hem op zijn levensweg mag vergezellen.

Jouw begin, jouw verhaal: de warme doop van Leonie in Boekhoute

Op zaterdag 5 september 2026 mocht ik als voorganger voorgaan in een bijzonder warme en betekenisvolle doopviering: die van kleine Leonie in Boekhoute. Een dag vol verwondering, liefde en een gezonde dosis gezinsgeluk.

Het verhaal van Leonie begon al een jaar geleden, onder de platanen van een zonovergoten wijndomein in Bordeaux. Daar viel de naam 'Leonie' op een wijnetiket, zomaar op een eenvoudig moment tussen papa, mama en grote zus Vedette. Vandaag werd die naam officieel bezegeld in het bijzijn van al wie haar liefheeft.

Tijdens de viering stond de vrijheid om haar eigen pad te ontdekken centraal. Een pad dat niet altijd recht zal zijn, maar waarop ze altijd gedragen mag weten. Met de handoplegging, de doopbeloften van de ouders en de steun van meter Lies en peter Dimitry werd de toon gezet: vallen en opstaan mag, want de deur thuis staat altijd wagenwijd open.

Mooie symbolen gaven extra kleur aan de viering: kaarsjes voor hen die er niet bij konden zijn, puzzelstukken met wensen van de aanwezigen en de zalving van haar ogen, oren, mond, handen en voeten om vol vertrouwen in het leven te staan. Tot slot werd Leonie letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek, omringd door de warmte van haar gemeenschap.

Lieve Leonie, trek de wereld in, ontdek, straal en bloei open als een bloem in de zon. Je hoeft het nooit alleen te doen.

"Waardevol juweel" — het doopfeest van Julôt in de Sint-Antoniuskapel

Er zijn van die zondagochtenden waarop het licht net iets zachter door de ramen valt. Zondag 30 augustus 2026 was zo'n ochtend. In de Sint-Antoniuskapel in Sint-Maria-Oudenhove kwamen familie en vrienden samen rond een klein mensje met een grote naam: Julôt Jo Philippe De Bruyne.

We openden met woorden die eigenlijk alles al zeiden:

Neem maar de tijd om te groeien, te stralen, om tijdens het ontdekken soms te verdwalen. En weet, dat wij altijd, met jou mee zullen lopen.

Na het kruisteken ontstaken we de grote levenskaars, en daarnaast enkele kleine kaarsjes — voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, maar die in deze kapel wél aanwezig waren. De kleurrijke gebedskraag kreeg zijn plek, als teken van alle verschillende mensen die dit kind mee zullen dragen.

Rebecca las Raad eens hoeveel ik van je hou van Sam McBratney voor. Dat verhaal over liefde die telkens weer nét iets groter blijkt te zijn dan je kunt uitspreken — het paste perfect bij wat er daarna kwam.

Want dan was er de naam. De ouders vertelden het verhaal erachter, en het was een verhaal met humor én diepgang. Voor zijn geboorte heette hij gewoon "Sjarel", een werknaam. Daarna volgde het echte zoekwerk: de ene naam te lang, de andere te kort, sommige gewoon niet mooi genoeg. Uiteindelijk stonden er 117 namen op de beruchte shortlist. En toen de juiste er eindelijk was, werd hij angstvallig geheimgehouden — bijna niet uitgesproken, uit schrik hem te verklappen.

Julôt betekent waardevol juweel. Kostbaar, onbetaalbaar, iemand om zorg voor te dragen. Jo en Philippe, de namen van zijn grootvaders, verbinden hem vanaf dag één met een stuk familiegeschiedenis — met de liefde, kracht en waarden die vóór hem gingen. Zijn naam verbindt verleden en toekomst, en laat hem tegelijk helemaal vrij om zijn eigen weg te vinden.

De doopkaars werd ontstoken. Bij de handoplegging vormden we samen letterlijk een dak boven zijn hoofd, terwijl Stef Bos zong: Dit is wat je weten moet.

Daarna klonken de beloftes. Die van de ouders waren ontroerend concreet: samen met de hondjes, de konijnen en de kippen willen ze Julôt een zorgeloze, warme jeugd geven. Een jeugd waarin hij mag rollen in de modder en met vuile kleren mag thuiskomen. Waarin fouten maken mág, omdat je van proberen leert. Waarin je leert dansen in de regen — en weet dat er na die regen weer zon komt.

"We zullen er altijd voor je zijn. En als we er even niet zijn: we komen altijd terug. Tot vervelends toe."

Ook meters Esther en Céline spraken hun engagement uit, begeleid door You'll Be in My Heart van Phil Collins.

Voor het dopen zelf zegenden we het water op een bijzondere manier: iedereen had een wens voor Julôt op een kaartje geschreven. Zo werd het water niet zomaar water, maar gedragen door de goede wensen van heel deze gemeenschap.

"Julôt, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Bij de zalving noemden we hem stukje bij beetje helemaal: zijn ogen om het goede in mensen te zien, zijn oren om te luisteren naar wie hem nodig heeft, zijn mond voor lieve woorden en een gulle lach, zijn handen om te geven en te delen, zijn voeten om zijn eigen weg te gaan en met zijn voetsporen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Julôt écht op handen gedragen: in een groot kleurrijk doek, gedragen door de gemeenschap die hem omringt. Mooier kun je het niet uitbeelden — dit kind staat er niet alleen voor.

Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, en stapten we naar buiten op de tonen van De maane van Biezebaaze.

Julôt, bloei open als een bloemetje in de zon. Geef je leven je eigen kleur. Wij lopen met je mee.

Een zachte strijder, gedragen door liefde: het warme thuisdoopsel van Lou

Het zijn vaak de ogenschijnlijk kleine dingen die het leven zijn ware betekenis geven. Op zondag 30 augustus mocht ik als voorganger getuige zijn van zo’n bijzonder moment: het doopfeest van de kleine Lou, gevierd in de warme intimiteit van zijn eigen thuis in Lochristi.

We begonnen de viering met het aansteken van de grote levenskaars en kleinere lichtjes voor wie er niet fysiek bij kon zijn, omringd door een kleurrijke gebedskraag. Mama Isaura las een teder gedicht over het planten van zaadjes en het achterlaten van een lach en mooie herinneringen. Daarna vertelde papa Arne over de naam van hun zoon: Lou, wat oorspronkelijk "beroemde strijder" betekent. Geen strijder van conflict, maar een zachtmoedige strijder die durft op te komen voor het goede, die niet opgeeft en de wereld mooier maakt met een glimlach.

Samen met meter Lotte en peter Brecht werd de doopkaars met haar drie lonten ontstoken. Na de handoplegging, een warm dak van geborgenheid boven Lou’s hoofd, en het hoopvolle gedicht ‘Geloven in...’, klonken de beloftes van ouders, meter en peter, begeleid door de vertrouwde tonen van Phil Collins.

Het doopmoment zelf werd extra bijzonder: in de doopschaal dreven zachte, gele rozenblaadjes. Na de doop volgde de zalving van Lou’s zintuigen — zijn ogen, oren, mond, handjes en voetjes — als wens dat hij zijn eigen weg mag gaan, mag genieten en de wereld kleur mag geven. Tot slot werd Lou letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek, symbool voor de familie en vrienden die altijd om hem heen zullen staan. Met de ondertekening van de doopakte en een opgewekte zegen sloten we een onvergetelijke, liefdevolle viering af.

Lieve Lou, blijf die zachte, moedige strijder. Welkom in het leven!

Een kleurrijke brug naar de toekomst: de dubbele doop van Clarisse en Edgard

Op zaterdag 22 augustus 2026 kwamen familie en vrienden samen in Hansbeke voor een warme en bijzondere dubbele doopviering bij Clarisse en Edgard thuis. Te midden van vertrouwde gezichten, liefdevolle woorden en mooie muziek werden beide kinderen omringd door de mensen die hen op hun levensweg willen begeleiden.

De viering begon met het beeld van twee kleine handjes, veilig geborgen in een grote hand. Handjes die vandaag nog klein en teer zijn, maar later hun eigen weg zullen vinden: om te helpen, te troosten, te geven, te delen en misschien ooit een eigen kind te koesteren.

Met het ontsteken van de grote levenskaars en de kleine kaarsjes werd ook stilgestaan bij wie er niet bij kon zijn: pepe Marcel, nonkel René, Benoit, Francine en Robert. Hun aanwezigheid kreeg een plaats in het hart van deze dag.

Het verhaal van de oude bruggenbouwer gaf de viering een bijzondere betekenis. Een brug bouwen van nu naar de toekomst, van de ene mens naar de andere, van donker naar licht en van verdriet naar vreugde. De kleurrijke regenboog werd zo een prachtig symbool voor het leven dat Clarisse en Edgard tegemoet gaan.

Ook hun namen kregen een persoonlijke en liefdevolle betekenis. Clarisse draagt de naam van haar overgrootmoeder en wordt steeds meer zichzelf: culinair, lief, intelligent, empathisch en vol aanstekelijke energie. Edgard kreeg zijn naam vanuit een lang gekoesterde wens en toont zich als een guitige, aanhankelijke deugniet, dolblij en eigenwijs — de beste vriend van zijn grote zus.

Tijdens de symbolische handelingen werden Clarisse en Edgard gedragen door hun peter en kregen ze een gegraveerd armbandje omgedaan door hun meter. Die gebaren drukten uit wat hen omringt: verbondenheid, bescherming en de belofte dat ze nooit alleen door het leven hoeven te gaan.

Rond de doopschaal werden foto’s gelegd waarop familie en vrienden persoonlijke wensen voor beide kinderen schreven. Zo werd het water als het ware gezegend met alle liefde, hoop en goede woorden die tijdens de viering werden uitgesproken.

Clarisse en Edgard werden gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die een voorbeeld was en de Geest die leven geeft. Bij de zalving kregen hun ogen, oren, mond, handen en voeten een mooie levensopdracht mee: kijken naar het goede, luisteren naar anderen, spreken met liefde, zorgzaam handelen en hun eigen weg gaan.

De beloftes van hun ouders, meter en peter maakten duidelijk dat er rond Clarisse en Edgard een warme gemeenschap staat. Een gemeenschap waarin eerlijkheid, waardering, loyaliteit, vriendschap en respect belangrijk zijn. Een thuis waar de deur altijd openstaat — in mooie én moeilijke momenten.

Als afsluiting werden de kinderen letterlijk op handen gedragen, veilig in een groot kleurrijk doek. Daarna deelden broer en zus een ontroerend moment op het gras, een beeld dat ongetwijfeld een dierbare herinnering zal blijven.

Het was een viering vol kleur, muziek, warmte en verbondenheid. Een dag waarop Clarisse en Edgard welkom werden geheten in het leven en omringd werden door liefde die met hen mag meegroeien.

Lieve Clarisse en Edgard, geef jullie leven een eigen kleur. Bloei open als bloemen in de zon en weet dat jullie altijd gedragen worden door de liefde van velen.

Een warm welkom voor Otilie te Destelbergen

Op zaterdag 22 augustus 2026 mocht ik in Destelbergen voorgaan in de doopviering van de kleine Otilie. Samen met haar ouders, grote zus Maëlle, familie en vrienden werd het een warme en liefdevolle viering, helemaal gedragen door verbondenheid.

De muziek De levenscyclus van B.B. Queen verwelkomde de aanwezigen. Daarna sprak mama prachtige woorden over hun gezin: over de dankbaarheid voor hun twee dochters, over de liefde die hen verbindt en over de bijzondere plaats die Otilie vanaf haar eerste dag inneemt. “Jij maakt ons gezinnetje compleet.”

Bij het ontsteken van de levenskaarsen werd stilgestaan bij de mensen die er vandaag niet bij konden zijn. Hun liefde en herinnering kregen een plaats in deze viering. De kleurrijke gebedskraag verwees naar de vele mensen en momenten die Otilies leven mee kleur zullen geven.

In de naamgeving klonk de mooie wens dat Otilie mag opgroeien in liefde. Haar naam zal voor altijd met haar meegroeien en haar herinneren aan wie ze is: uniek, kostbaar en helemaal zichzelf.

Ook de teksten over geluk, dromen, hoop en liefde brachten een warme boodschap. Vooral de woorden “Heb lief en leef intens” vormden een mooie leidraad voor haar verdere leven.

De ouders vertelden ontroerend over hun kleine meisje, dat zo onverwacht snel ter wereld kwam en sindsdien hun gezin compleet maakt. Ze spraken hun dankbaarheid uit voor hun twee dochters en beloofden er altijd voor hen te zijn. Ook peter Jens en meters Amber en Nan werden met mooie woorden in de kijker gezet. Zij zijn niet alleen vrienden en familie, maar ook mensen die Otilie met liefde zullen omringen en haar door het leven zullen begeleiden.

Tijdens het doopmoment werd Otilie met water gezegend en opgenomen in de grote gemeenschap van mensen die van haar houden. In de symbolische zalving werd voor elk deel van haar lichaam een wens uitgesproken: dat haar hoofd gevuld mag zijn met mooie gedachten, haar ogen open mogen kijken naar de wereld, haar handen mogen helpen en troosten, haar voeten haar naar mooie plaatsen mogen brengen en haar hart groot genoeg mag zijn voor anderen.

Als een kostbaar geschenk werd Otilie daarna op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Een prachtig beeld van de liefdevolle gemeenschap die haar omringt en haar zal dragen wanneer dat nodig is.

Met een zegen, een vredewens en het ondertekenen van de doopakte werd deze bijzondere dag afgesloten. De muziek Dochters van Marco Borsato begeleidde het gezin naar een toekomst vol liefde, vertrouwen en mooie avonturen.

Welkom, lieve Otilie. Moge jouw leven kleurrijk, warm en rijk aan liefde zijn.

Als liefde leven wordt: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breivelde te Zottegem

Op zondag 16 augustus 2026 mocht ik voorgaan in een viering die van het eerste tot het laatste moment doordrongen was van warmte: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breilvelde te Zottegem. Een dubbel feest, want diezelfde dag vierde dit kleine meisje haar eerste verjaardag.

De viering opende met All That Really Matters, hetzelfde lied dat vorig jaar klonk tijdens de gender reveal, toen Maëlys nog veilig in de buik van haar mama woonde. Wie er toen bij was, herkende het meteen. Dezelfde muziek, een andere betekenis — en toch weer diezelfde kern: samen zijn is wat telt.

Bij het ontsteken van de grote levenskaars vertelde ik over de kleurrijke gebedskraag, en met de kleine kaarsjes dachten we even aan de mensen die er niet bij konden zijn. Aanwezig in gedachten, aanwezig in licht.

Daarna namen de ouders zelf het woord. Als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam — en die naam werd hardop uitgesproken. Maëlys. Een naam die al gefluisterd werd voordat ze er was, in de groeiende buik van haar mama, in de fantasieën van haar papa over op wie ze zou lijken. Een naam die haar uniek maakt en die ze haar hele leven zal dragen.

Bij de doopkaars stonden we stil bij het licht: laat er licht zijn. De wens dat Maëlys haar weg mag gaan in het licht, in het voetspoor van goede mensen die haar voorgaan. De handoplegging werd een dak boven haar hoofd — met de eenvoudige, kostbare waarden die haar ouders haar willen meegeven: respect, dankbaarheid, vriendelijkheid, een goedendag en een dank je wel voor iedereen.

Een van de vrolijkste momenten was de voorlezing uit Vos en Haas, waarin Vos, Uil en Ever zich hardop afvragen waarom er nu eigenlijk water over je hoofd gaat, en of zeep niet beter zou zijn. Tot Haas het mooi samenvat: een zegen is een vitamientje voor je ziel. Er werd gelachen, en tegelijk was in één kinderzin uitgelegd waar het over ging.

Op de klanken van Dochters van Marco Borsato kreeg iedere aanwezige een vlinder met kleine stukjes, om er een wens op te schrijven: geluk, trouw, liefde, moed. Al die kleine stukjes samen mogen Maëlys helpen opgroeien tot de grote, volwassen mens die ze zal worden.

Dan kwamen de beloftes. Haar papa beloofde haar te beschermen, aan te moedigen en haar te leren dat fouten maken mag — dat opstaan na een tegenslag je sterker maakt. Haar mama vertelde open over het begin dat niet liep zoals gedroomd: onderzoeken, ziekenhuisbezoeken, dagen van machteloos hopen. En over hoe dit kleine vechtertje met haar glimlach telkens opnieuw haar kracht toonde. "Echte kracht betekent niet dat je nooit valt, maar dat je telkens weer rechtstaat. En dat heb jij mij nu al geleerd." Er werden tranen weggeveegd, in de hele zaal.

Ook meter Arlette en peter Danny spraken hun belofte uit — de peter met een glimlach en de eerlijke bekentenis dat hij haar waarschijnlijk te veel gaat verwennen, maar vooral: dat hij heel trots op haar zal zijn.

En toen was het moment er. Met water in de schaal, gezegend met de vlinder, doopte ik Maëlys in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest. Bij de zalving noemden we haar ogen om het goede te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te delen en te omhelzen, haar voeten om te dansen en haar eigen weg te gaan.

Geef je leven een eigen kleur, bloei open als een bloemetje in de zon.

Tot slot werd Maëlys letterlijk op handen gedragen, in het grote kleurrijke doek, door de hele gemeenschap rondom haar. Een beeld dat alles zei wat er nog gezegd moest worden. Na de zegen, de vredewens en het ondertekenen van de doopakte klonk nog een laatste keer Samen voor altijd.

Lieve Maëlys, je bent gedragen. Vandaag, en alle dagen die komen.

Samen-één: Kaat & Dirk — Een liefdesviering tussen aardbeien, puzzelstukjes en licht

Op 15 augustus 2026 vloeiden de zon, de muziek en de warmte samen in Puurs-Sint-Amands voor het liefdesfeest van Kaat en Dirk. Geen lange plechtigheid, maar een intieme, zorgvuldige viering waarin twee levens die al acht jaar naast elkaar groeiden nu bewust en hartelijk “samen-één” werden bevestigd.

En dit wanneer er in Antwerpen moederdag gevierd werd, en langs hun viering de mooie grote wandeling ter sportievelingen passeerden ‘de dodentocht’.

De ceremonie begon rustig: een klassieke Canon, zachte live-muziek en de intrede van het paar. Steven, als voorganger, nodigde iedereen uit om zich te verbinden — niet alleen door woorden, maar door een kaars te delen als teken van gedeelde liefde en leven. Toon Hermans’ gedicht - gelezen door Elise/Elke - zette de toon: zonder liefde zouden zelfs de zon en de bloemen hun betekenis verliezen.

Persoonlijke getuigenissen gaven kleur aan wie Kaat en Dirk zijn in het dagelijks leven. Naomi bracht een vrolijke, liefdevolle “handleiding” voor Kaat vol humor en herkenning: van culinaire talenten tot tuinmodus en degelijke zorgzaamheid. Yenthe schetste een ontroerend portret van Dirk: een man van kleine, grote daden — een echte held zonder cape die met rust en aandacht gezin en klein-kinderen raakt. Ook Raoul herinnerde aan Kaat’s jeugd, de familiebanden en hoe Dirk bij hen is ingeslopen als vaste waarde.

Een speels en symbolisch moment was de puzzel: de kinderen en vooral de acht kleinkinderen legden samen een groot puzzelbord, als beeld van hoe hun levens samen een nieuwe rand en toekomst vormen. De beloftemomenten waren oprecht en praktisch—loyaliteit, zorg, ruimte geven om te groeien en openheid naar familie en vrienden toe. De uitwisseling van persoonlijke geloften voelde als het natuurlijke vervolg op acht jaar samenwonen: liefde als “doe-woord”, dagelijks en concreet.

Muziek en emotie wisselden elkaar af: Katoo zong live, er klonken bekende teksten en na de ringen volgde de kus — met spontaan applaus en groepsknuffels. De huwelijkskaars die samen werd aangestoken, herhaalde de kernboodschap: dat liefde, gedeeld, een licht is dat blijft branden, ook voor wie we in ons hart meedragen.

Kort, warm en vol symbolen — van aardbeien op een brugje in Mechelen tot de eenvoudige trouwbeloften van vandaag — deze viering was geen nieuw begin, maar een bewuste bevestiging. Voor Kaat en Dirk was het een dag om hun geluk te delen met familie en vrienden, en om samen nog heel wat gewone, waardevolle dagen tegemoet te gaan.

Een warme kring van liefde voor Émile: een doopviering vol betekenis in Bassevelde

Op zondag 9 augustus mocht ik als voorganger een bijzonder hartverwarmende doopdienst leiden in Bassevelde. Familie en vrienden kwamen samen rondom de wieg van de kleine Émile, zoon van Jessie en Kevin en het trotse kleine broertje van Maëlle.

Vanaf het eerste moment werd voelbaar hoe welkom dit mannetje is. Bij de grote levenskaars dachten we dankbaar aan iedereen die er vandaag was, maar ook aan hen die we moeten missen, zoals oma Rita. De grote zus opende met woorden die meteen raakten: liefde tot aan de sterren en weer terug.

Een doop is een feest van verbondenheid, en dat werd prachtig zichtbaar gemaakt. De aanwezige kinderen brachten letter voor letter zijn naam naar voren: van de E van Enthousiast tot de E van Een prachtig kindje. Émile draagt niet alleen een naam die levenslust en kracht betekent, maar eert daarmee ook zijn overgrootvader—een traditie die met trots van generatie op generatie wordt doorgegeven.

De beloftes van papa Kevin en mama Jessie getuigden van onvoorwaardelijke steun, een veilige haven en trots. Ook de twee meters, die elkaar ontmoetten aan de schoolpoort en uitgroeiden tot hechte vriendinnen, spraken hun diepe engagement uit: open armen, tijd en een luisterend oor voor Émile.

Tijdens het doopmoment legden de kindjes elk een puzzelstukje op zijn plaats met een eigen wens. Stukje voor stukje werd de foto van Émile zichtbaar: een ontroerend symbool dat ieder kind gevormd en gedragen wordt door de liefde van de mensen rondom hem. Na de zalving en de zegen werd hij letterlijk omringd en gedragen in een groot kleurrijk doek—klaar om met vallen en opstaan zijn eigen sporen in de wereld achter te laten.

Lieve Émile, groei maar, ontdek en bloei open als een bloem in de zon. Je bent omringd door liefde.

"Cilou, bloei open als een bloemetje in de zon" — een doopviering vol kleur in Lokeren

Er zijn dagen die je niet vergeet. Zondag 9 augustus was zo'n dag, in de tuin van een warme thuis in Lokeren, waar familie en vrienden samenkwamen rond de kleine Cilou — bijna negen maanden oud en al helemaal eigenaar van ieders hart.

De viering begon zoals ze hoorde te beginnen: met licht. Een grote levenskaars voor Cilou, en daarrond kleine kaarsjes voor de mensen die er in gedachten bij waren, maar niet fysiek aanwezig konden zijn. Een stil moment dat een viering meteen echt maakt. Daarbij hoorde ook de kleurrijke gebedskraag — geen toevallige keuze, want kleur was de rode draad van deze dag.

Mama en papa spraken Cilou's naam uit met trots. Geen naam die in een woordenboek staat uitgelegd, maar een naam die vanaf het eerste moment goed voelde en zijn betekenis kreeg van het kind zelf. "Draag je naam met trots, en vul hem elke dag een beetje meer met jouw eigen verhaal." Mooier kan je het nauwelijks zeggen.

Tussen de teksten over ontdekken met nieuwsgierige ogen en geloven in je eigen verborgen kwaliteiten, klonk de muziek die deze viering haar ziel gaf: Dochters van Marco Borsato, Count on Me voor de meters Lien en Sofie, en tot slot Een nieuw begin. Bij de handoplegging — een dak boven je hoofd — stonden eerlijkheid, engagement en een warm nest centraal. Zoek de uitdaging op, doe wat je graag doet, maar weet dat je altijd mag thuiskomen.

En dan het water. Cilou werd gedoopt in de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons voorbeeld werd en de Geest die leven geeft. Bij het zalven werd elk stukje van haar kleine lichaam gezegend met een wens: ogen om het goede in mensen te zien, oren om te luisteren naar wie haar nodig heeft, een mond voor lieve woordjes en een gulle lach, handen om te delen en te omhelzen, voeten om te dansen en haar eigen weg te gaan.

Het slotbeeld blijft het mooiste: Cilou, op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Letterlijk gedragen door de gemeenschap die rond haar staat. Beloftes van mama en papa, van de meters, en een zegen voor de weg vooruit.

Lieve Cilou, geef je leven een eigen kleur. Er zijn heel veel mensen die met je meekijken.

Steven D’hoore
Waterviolier 1, 9031 Drongen (Baarle)
+32 497 71 29 73

GDPR en algemene voorwaarden

© Alle teksen en foto’s op deze website zijn beschermd en vormen eigendom van Steven D’hoore BV.