Twee bomen, één verhaal: het huwelijk van Lindsay & Thomas in zaal Ten Dauwe te Aalter

Zaterdag 5 september mocht ik in zaal Ten Dauwe in Aalter het huwelijk van Lindsay en Thomas leiden. Aan het einde van een bijzondere dag kwamen familie en vrienden nog één keer samen om stil te staan bij wat hen verbindt. De ceremonie was de kers op de taart.

Een binnenkomst vol muziek

Op de tonen van Dancing in the Moonlight kwam Thomas binnen met zijn mama Birgit, gevolgd door de familie, de getuigen Amy en Ruben, en de nichtjes en het neefje Lena, Zoë en Wiebe. Daarna hoorden we Single Ladies, en wie het verhaal kent, begreep waarom. Op Halo kwam Lindsay binnen aan de arm van haar schoonbroer Mattie.

Michiel, de broer van Thomas, opende met Een wonder. Het ging over iets dat vijf jaar geleden plots en onverwacht begon en dat elke dag mooier werd.

Wortels die diep reiken

Het centrale thema van de ceremonie was een boom. Zoveel als je boven de grond ziet, zoveel gebeurt er ook onder de grond: onzichtbaar, maar wel voelbaar. Onze wortels maken ons tot wie we zijn. We staken de levens- en liefdeskaars aan en dachten ook aan wie gemist werd, zoals de kleine Seppe en Remi, de pepe van Thomas.

Thomas is de oudste van drie. Hij denkt analytisch, zoekt graag sportieve uitdagingen en is ambitieus. Lindsay vond bij haar meme en pepe veel veiligheid en geborgenheid. Ze houdt van gezellig samenzijn, van lekker eten en van een babbeltje. Het zijn twee bomen die met elkaar verbonden raakten. Vader Tony, die ook de uitnodiging tekende, zei het in zijn tekst zo: het zijn twee puzzelstukjes die ontdekken dat ze bij elkaar horen.

Rust en sprankeling

Lindsay omschreef Thomas als geduldig en zorgzaam, iemand bij wie ze echt leerde praten. Thomas noemde Lindsay een liefdevolle mama die structuur brengt in het gezin, ook al is ze zelf eerder chaotisch. Ze kookt ook heerlijk.

Zus Amy vertelde hoe Thomas bij de eerste kennismaking "de rust zelve" was, midden in een luidruchtige familie. Ze vertelde ook over het familiefeest waar Lindsay met kleren en al in de zwemvijver sprong. Thomas reageerde alsof het de normaalste zaak van de wereld was. "Lindsay, verlies nooit je sprankeling. Thomas, blijf haar veilige haven."

Het ja-woord

Na Yellow van Coldplay lazen Lena en Zoë een eigen gedichtje voor hun tante en nonkel. Daarna volgde het ja-woord, ook voor hun rol als ouders van Kobe.

De beloftes waren heel persoonlijk. Lindsay vertelde over het aanzoek op de Ramblas in Barcelona, na maanden hinten met Single Ladies. Ze vertelde over hun eerste wandeling in Brugge, waar zij de gids was en voortdurend verkeerd liep. Ze beloofde: "de rest van ons leven met je te blijven verdwalen." Thomas blikte terug op hun eerste date op 18 juni 2021, de eerste dag zonder mondmasker. Hij sprak over Schotland met de daktent, over hond Lola en zoon Kobe, en over de tegenslagen die ze samen droegen. Hij beloofde zelfs "minder commentaar te geven". Daarna volgden de ringen en de kus, op How Long Will I Love You.

Licht en een laatste restje taart

Lorenzo gaf de huwelijkskaars mee: een baken om altijd naar terug te keren. Broer Ruben vertelde met veel humor hoe Thomas als kind het laatste stukje eten eerlijk in drie moest verdelen. Hij vertelde ook hoe Thomas hond Quinta twintig kilo lang naar de dierenarts droeg, en hoe hij zich vastbijt in elke triatlon. "Hij is het meer dan waard!"

Na Your Song van Elton John sloot tante Patricia af met een tekst van Toon Vanlaere: "Draag elkaar elke morgen naar een nieuwe dag."

Blaadjes aan de boom

Op You're My Best Friend van Queen zette elke gast een vingerafdruk als blaadje aan de boom van Lindsay en Thomas, voordat ze het bruidspaar gingen feliciteren. Zo draagt hun boom nu een stukje van iedereen die hen liefheeft.

Lindsay en Thomas, bedankt voor jullie vertrouwen. Dat jullie boom nog lang mag groeien en bloeien!

Nouds eerste verjaardag: een begin vol zegen

Op zaterdag 5 september 2026 kwamen familie en vrienden samen bij Noud thuis in Oosteeklo. Het werd een bijzondere dag, want naast zijn doopviering mocht Noud ook zijn eerste verjaardag vieren.

Mama heette iedereen welkom en sprak haar dankbaarheid uit voor alle mensen die een belangrijke plaats innemen in Nouds leven. Samen vormden zij een warm en liefdevol netwerk rond dit kleine, vrolijke mannetje.

Tijdens de viering werd de grote levenskaars ontstoken, samen met kleine kaarsjes voor de mensen die er niet bij konden zijn. De kleurrijke gebedskraag en de vele symbolen brachten de wensen en dromen voor Noud mooi samen.

Er werd stilgestaan bij zijn naam. Een naam die God in de palm van zijn hand draagt: als teken dat Noud altijd gezien, geliefd en op handen gedragen wordt. Ook de doopkaars, de handoplegging en de beelden van een dak boven zijn hoofd vertelden over bescherming, vertrouwen en de vele handen die hem zullen helpen groeien.

Met muziek, persoonlijke teksten en warme woorden spraken meter Stephanie en peter Jensen hun beloften uit. Ze beloofden nabij te zijn, mee te lachen, te luisteren, te steunen en samen met Noud mooie herinneringen te maken.

In het water van de doopschaal werden de wensen van de aanwezigen samengebracht. Daarna werd Noud gedoopt in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest. Bij de zalving kreeg hij zegeningen mee voor zijn ogen, oren, mond, handen, voeten en zijn hele lichaam: om te kijken naar het mooie, te luisteren naar anderen, mild te spreken, liefdevol te geven en zijn eigen weg te gaan.

Daarna mocht Noud letterlijk op handen gedragen worden, gewiegd in een groot, kleurrijk doek door de gemeenschap rond hem. Een prachtig beeld van hoe hij doorheen zijn leven gedragen mag worden door liefde, vertrouwen en verbondenheid.

Met een zegen, een vredeswens en het ondertekenen van de doopakte kwam deze warme viering tot een einde. Noud werd niet alleen gedoopt, maar ook omringd door liefde, goede wensen en mensen die hem graag zien.

Een dag vol licht, muziek, mooie woorden en kleine handen die samen een groot verhaal vertellen. Een dag om te koesteren — voor Noud en voor iedereen die hem op zijn levensweg mag vergezellen.

Jouw begin, jouw verhaal: de warme doop van Leonie in Boekhoute

Op zaterdag 5 september 2026 mocht ik als voorganger voorgaan in een bijzonder warme en betekenisvolle doopviering: die van kleine Leonie in Boekhoute. Een dag vol verwondering, liefde en een gezonde dosis gezinsgeluk.

Het verhaal van Leonie begon al een jaar geleden, onder de platanen van een zonovergoten wijndomein in Bordeaux. Daar viel de naam 'Leonie' op een wijnetiket, zomaar op een eenvoudig moment tussen papa, mama en grote zus Vedette. Vandaag werd die naam officieel bezegeld in het bijzijn van al wie haar liefheeft.

Tijdens de viering stond de vrijheid om haar eigen pad te ontdekken centraal. Een pad dat niet altijd recht zal zijn, maar waarop ze altijd gedragen mag weten. Met de handoplegging, de doopbeloften van de ouders en de steun van meter Lies en peter Dimitry werd de toon gezet: vallen en opstaan mag, want de deur thuis staat altijd wagenwijd open.

Mooie symbolen gaven extra kleur aan de viering: kaarsjes voor hen die er niet bij konden zijn, puzzelstukken met wensen van de aanwezigen en de zalving van haar ogen, oren, mond, handen en voeten om vol vertrouwen in het leven te staan. Tot slot werd Leonie letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek, omringd door de warmte van haar gemeenschap.

Lieve Leonie, trek de wereld in, ontdek, straal en bloei open als een bloem in de zon. Je hoeft het nooit alleen te doen.

"Waardevol juweel" — het doopfeest van Julôt in de Sint-Antoniuskapel

Er zijn van die zondagochtenden waarop het licht net iets zachter door de ramen valt. Zondag 30 augustus 2026 was zo'n ochtend. In de Sint-Antoniuskapel in Sint-Maria-Oudenhove kwamen familie en vrienden samen rond een klein mensje met een grote naam: Julôt Jo Philippe De Bruyne.

We openden met woorden die eigenlijk alles al zeiden:

Neem maar de tijd om te groeien, te stralen, om tijdens het ontdekken soms te verdwalen. En weet, dat wij altijd, met jou mee zullen lopen.

Na het kruisteken ontstaken we de grote levenskaars, en daarnaast enkele kleine kaarsjes — voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, maar die in deze kapel wél aanwezig waren. De kleurrijke gebedskraag kreeg zijn plek, als teken van alle verschillende mensen die dit kind mee zullen dragen.

Rebecca las Raad eens hoeveel ik van je hou van Sam McBratney voor. Dat verhaal over liefde die telkens weer nét iets groter blijkt te zijn dan je kunt uitspreken — het paste perfect bij wat er daarna kwam.

Want dan was er de naam. De ouders vertelden het verhaal erachter, en het was een verhaal met humor én diepgang. Voor zijn geboorte heette hij gewoon "Sjarel", een werknaam. Daarna volgde het echte zoekwerk: de ene naam te lang, de andere te kort, sommige gewoon niet mooi genoeg. Uiteindelijk stonden er 117 namen op de beruchte shortlist. En toen de juiste er eindelijk was, werd hij angstvallig geheimgehouden — bijna niet uitgesproken, uit schrik hem te verklappen.

Julôt betekent waardevol juweel. Kostbaar, onbetaalbaar, iemand om zorg voor te dragen. Jo en Philippe, de namen van zijn grootvaders, verbinden hem vanaf dag één met een stuk familiegeschiedenis — met de liefde, kracht en waarden die vóór hem gingen. Zijn naam verbindt verleden en toekomst, en laat hem tegelijk helemaal vrij om zijn eigen weg te vinden.

De doopkaars werd ontstoken. Bij de handoplegging vormden we samen letterlijk een dak boven zijn hoofd, terwijl Stef Bos zong: Dit is wat je weten moet.

Daarna klonken de beloftes. Die van de ouders waren ontroerend concreet: samen met de hondjes, de konijnen en de kippen willen ze Julôt een zorgeloze, warme jeugd geven. Een jeugd waarin hij mag rollen in de modder en met vuile kleren mag thuiskomen. Waarin fouten maken mág, omdat je van proberen leert. Waarin je leert dansen in de regen — en weet dat er na die regen weer zon komt.

"We zullen er altijd voor je zijn. En als we er even niet zijn: we komen altijd terug. Tot vervelends toe."

Ook meters Esther en Céline spraken hun engagement uit, begeleid door You'll Be in My Heart van Phil Collins.

Voor het dopen zelf zegenden we het water op een bijzondere manier: iedereen had een wens voor Julôt op een kaartje geschreven. Zo werd het water niet zomaar water, maar gedragen door de goede wensen van heel deze gemeenschap.

"Julôt, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Bij de zalving noemden we hem stukje bij beetje helemaal: zijn ogen om het goede in mensen te zien, zijn oren om te luisteren naar wie hem nodig heeft, zijn mond voor lieve woorden en een gulle lach, zijn handen om te geven en te delen, zijn voeten om zijn eigen weg te gaan en met zijn voetsporen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Julôt écht op handen gedragen: in een groot kleurrijk doek, gedragen door de gemeenschap die hem omringt. Mooier kun je het niet uitbeelden — dit kind staat er niet alleen voor.

Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, en stapten we naar buiten op de tonen van De maane van Biezebaaze.

Julôt, bloei open als een bloemetje in de zon. Geef je leven je eigen kleur. Wij lopen met je mee.

Een zachte strijder, gedragen door liefde: het warme thuisdoopsel van Lou

Het zijn vaak de ogenschijnlijk kleine dingen die het leven zijn ware betekenis geven. Op zondag 30 augustus mocht ik als voorganger getuige zijn van zo’n bijzonder moment: het doopfeest van de kleine Lou, gevierd in de warme intimiteit van zijn eigen thuis in Lochristi.

We begonnen de viering met het aansteken van de grote levenskaars en kleinere lichtjes voor wie er niet fysiek bij kon zijn, omringd door een kleurrijke gebedskraag. Mama Isaura las een teder gedicht over het planten van zaadjes en het achterlaten van een lach en mooie herinneringen. Daarna vertelde papa Arne over de naam van hun zoon: Lou, wat oorspronkelijk "beroemde strijder" betekent. Geen strijder van conflict, maar een zachtmoedige strijder die durft op te komen voor het goede, die niet opgeeft en de wereld mooier maakt met een glimlach.

Samen met meter Lotte en peter Brecht werd de doopkaars met haar drie lonten ontstoken. Na de handoplegging, een warm dak van geborgenheid boven Lou’s hoofd, en het hoopvolle gedicht ‘Geloven in...’, klonken de beloftes van ouders, meter en peter, begeleid door de vertrouwde tonen van Phil Collins.

Het doopmoment zelf werd extra bijzonder: in de doopschaal dreven zachte, gele rozenblaadjes. Na de doop volgde de zalving van Lou’s zintuigen — zijn ogen, oren, mond, handjes en voetjes — als wens dat hij zijn eigen weg mag gaan, mag genieten en de wereld kleur mag geven. Tot slot werd Lou letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek, symbool voor de familie en vrienden die altijd om hem heen zullen staan. Met de ondertekening van de doopakte en een opgewekte zegen sloten we een onvergetelijke, liefdevolle viering af.

Lieve Lou, blijf die zachte, moedige strijder. Welkom in het leven!

Een kleurrijke brug naar de toekomst: de dubbele doop van Clarisse en Edgard

Op zaterdag 22 augustus 2026 kwamen familie en vrienden samen in Hansbeke voor een warme en bijzondere dubbele doopviering bij Clarisse en Edgard thuis. Te midden van vertrouwde gezichten, liefdevolle woorden en mooie muziek werden beide kinderen omringd door de mensen die hen op hun levensweg willen begeleiden.

De viering begon met het beeld van twee kleine handjes, veilig geborgen in een grote hand. Handjes die vandaag nog klein en teer zijn, maar later hun eigen weg zullen vinden: om te helpen, te troosten, te geven, te delen en misschien ooit een eigen kind te koesteren.

Met het ontsteken van de grote levenskaars en de kleine kaarsjes werd ook stilgestaan bij wie er niet bij kon zijn: pepe Marcel, nonkel René, Benoit, Francine en Robert. Hun aanwezigheid kreeg een plaats in het hart van deze dag.

Het verhaal van de oude bruggenbouwer gaf de viering een bijzondere betekenis. Een brug bouwen van nu naar de toekomst, van de ene mens naar de andere, van donker naar licht en van verdriet naar vreugde. De kleurrijke regenboog werd zo een prachtig symbool voor het leven dat Clarisse en Edgard tegemoet gaan.

Ook hun namen kregen een persoonlijke en liefdevolle betekenis. Clarisse draagt de naam van haar overgrootmoeder en wordt steeds meer zichzelf: culinair, lief, intelligent, empathisch en vol aanstekelijke energie. Edgard kreeg zijn naam vanuit een lang gekoesterde wens en toont zich als een guitige, aanhankelijke deugniet, dolblij en eigenwijs — de beste vriend van zijn grote zus.

Tijdens de symbolische handelingen werden Clarisse en Edgard gedragen door hun peter en kregen ze een gegraveerd armbandje omgedaan door hun meter. Die gebaren drukten uit wat hen omringt: verbondenheid, bescherming en de belofte dat ze nooit alleen door het leven hoeven te gaan.

Rond de doopschaal werden foto’s gelegd waarop familie en vrienden persoonlijke wensen voor beide kinderen schreven. Zo werd het water als het ware gezegend met alle liefde, hoop en goede woorden die tijdens de viering werden uitgesproken.

Clarisse en Edgard werden gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die een voorbeeld was en de Geest die leven geeft. Bij de zalving kregen hun ogen, oren, mond, handen en voeten een mooie levensopdracht mee: kijken naar het goede, luisteren naar anderen, spreken met liefde, zorgzaam handelen en hun eigen weg gaan.

De beloftes van hun ouders, meter en peter maakten duidelijk dat er rond Clarisse en Edgard een warme gemeenschap staat. Een gemeenschap waarin eerlijkheid, waardering, loyaliteit, vriendschap en respect belangrijk zijn. Een thuis waar de deur altijd openstaat — in mooie én moeilijke momenten.

Als afsluiting werden de kinderen letterlijk op handen gedragen, veilig in een groot kleurrijk doek. Daarna deelden broer en zus een ontroerend moment op het gras, een beeld dat ongetwijfeld een dierbare herinnering zal blijven.

Het was een viering vol kleur, muziek, warmte en verbondenheid. Een dag waarop Clarisse en Edgard welkom werden geheten in het leven en omringd werden door liefde die met hen mag meegroeien.

Lieve Clarisse en Edgard, geef jullie leven een eigen kleur. Bloei open als bloemen in de zon en weet dat jullie altijd gedragen worden door de liefde van velen.

Een warm welkom voor Otilie te Destelbergen

Op zaterdag 22 augustus 2026 mocht ik in Destelbergen voorgaan in de doopviering van de kleine Otilie. Samen met haar ouders, grote zus Maëlle, familie en vrienden werd het een warme en liefdevolle viering, helemaal gedragen door verbondenheid.

De muziek De levenscyclus van B.B. Queen verwelkomde de aanwezigen. Daarna sprak mama prachtige woorden over hun gezin: over de dankbaarheid voor hun twee dochters, over de liefde die hen verbindt en over de bijzondere plaats die Otilie vanaf haar eerste dag inneemt. “Jij maakt ons gezinnetje compleet.”

Bij het ontsteken van de levenskaarsen werd stilgestaan bij de mensen die er vandaag niet bij konden zijn. Hun liefde en herinnering kregen een plaats in deze viering. De kleurrijke gebedskraag verwees naar de vele mensen en momenten die Otilies leven mee kleur zullen geven.

In de naamgeving klonk de mooie wens dat Otilie mag opgroeien in liefde. Haar naam zal voor altijd met haar meegroeien en haar herinneren aan wie ze is: uniek, kostbaar en helemaal zichzelf.

Ook de teksten over geluk, dromen, hoop en liefde brachten een warme boodschap. Vooral de woorden “Heb lief en leef intens” vormden een mooie leidraad voor haar verdere leven.

De ouders vertelden ontroerend over hun kleine meisje, dat zo onverwacht snel ter wereld kwam en sindsdien hun gezin compleet maakt. Ze spraken hun dankbaarheid uit voor hun twee dochters en beloofden er altijd voor hen te zijn. Ook peter Jens en meters Amber en Nan werden met mooie woorden in de kijker gezet. Zij zijn niet alleen vrienden en familie, maar ook mensen die Otilie met liefde zullen omringen en haar door het leven zullen begeleiden.

Tijdens het doopmoment werd Otilie met water gezegend en opgenomen in de grote gemeenschap van mensen die van haar houden. In de symbolische zalving werd voor elk deel van haar lichaam een wens uitgesproken: dat haar hoofd gevuld mag zijn met mooie gedachten, haar ogen open mogen kijken naar de wereld, haar handen mogen helpen en troosten, haar voeten haar naar mooie plaatsen mogen brengen en haar hart groot genoeg mag zijn voor anderen.

Als een kostbaar geschenk werd Otilie daarna op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Een prachtig beeld van de liefdevolle gemeenschap die haar omringt en haar zal dragen wanneer dat nodig is.

Met een zegen, een vredewens en het ondertekenen van de doopakte werd deze bijzondere dag afgesloten. De muziek Dochters van Marco Borsato begeleidde het gezin naar een toekomst vol liefde, vertrouwen en mooie avonturen.

Welkom, lieve Otilie. Moge jouw leven kleurrijk, warm en rijk aan liefde zijn.

Als liefde leven wordt: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breivelde te Zottegem

Op zondag 16 augustus 2026 mocht ik voorgaan in een viering die van het eerste tot het laatste moment doordrongen was van warmte: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breilvelde te Zottegem. Een dubbel feest, want diezelfde dag vierde dit kleine meisje haar eerste verjaardag.

De viering opende met All That Really Matters, hetzelfde lied dat vorig jaar klonk tijdens de gender reveal, toen Maëlys nog veilig in de buik van haar mama woonde. Wie er toen bij was, herkende het meteen. Dezelfde muziek, een andere betekenis — en toch weer diezelfde kern: samen zijn is wat telt.

Bij het ontsteken van de grote levenskaars vertelde ik over de kleurrijke gebedskraag, en met de kleine kaarsjes dachten we even aan de mensen die er niet bij konden zijn. Aanwezig in gedachten, aanwezig in licht.

Daarna namen de ouders zelf het woord. Als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam — en die naam werd hardop uitgesproken. Maëlys. Een naam die al gefluisterd werd voordat ze er was, in de groeiende buik van haar mama, in de fantasieën van haar papa over op wie ze zou lijken. Een naam die haar uniek maakt en die ze haar hele leven zal dragen.

Bij de doopkaars stonden we stil bij het licht: laat er licht zijn. De wens dat Maëlys haar weg mag gaan in het licht, in het voetspoor van goede mensen die haar voorgaan. De handoplegging werd een dak boven haar hoofd — met de eenvoudige, kostbare waarden die haar ouders haar willen meegeven: respect, dankbaarheid, vriendelijkheid, een goedendag en een dank je wel voor iedereen.

Een van de vrolijkste momenten was de voorlezing uit Vos en Haas, waarin Vos, Uil en Ever zich hardop afvragen waarom er nu eigenlijk water over je hoofd gaat, en of zeep niet beter zou zijn. Tot Haas het mooi samenvat: een zegen is een vitamientje voor je ziel. Er werd gelachen, en tegelijk was in één kinderzin uitgelegd waar het over ging.

Op de klanken van Dochters van Marco Borsato kreeg iedere aanwezige een vlinder met kleine stukjes, om er een wens op te schrijven: geluk, trouw, liefde, moed. Al die kleine stukjes samen mogen Maëlys helpen opgroeien tot de grote, volwassen mens die ze zal worden.

Dan kwamen de beloftes. Haar papa beloofde haar te beschermen, aan te moedigen en haar te leren dat fouten maken mag — dat opstaan na een tegenslag je sterker maakt. Haar mama vertelde open over het begin dat niet liep zoals gedroomd: onderzoeken, ziekenhuisbezoeken, dagen van machteloos hopen. En over hoe dit kleine vechtertje met haar glimlach telkens opnieuw haar kracht toonde. "Echte kracht betekent niet dat je nooit valt, maar dat je telkens weer rechtstaat. En dat heb jij mij nu al geleerd." Er werden tranen weggeveegd, in de hele zaal.

Ook meter Arlette en peter Danny spraken hun belofte uit — de peter met een glimlach en de eerlijke bekentenis dat hij haar waarschijnlijk te veel gaat verwennen, maar vooral: dat hij heel trots op haar zal zijn.

En toen was het moment er. Met water in de schaal, gezegend met de vlinder, doopte ik Maëlys in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest. Bij de zalving noemden we haar ogen om het goede te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te delen en te omhelzen, haar voeten om te dansen en haar eigen weg te gaan.

Geef je leven een eigen kleur, bloei open als een bloemetje in de zon.

Tot slot werd Maëlys letterlijk op handen gedragen, in het grote kleurrijke doek, door de hele gemeenschap rondom haar. Een beeld dat alles zei wat er nog gezegd moest worden. Na de zegen, de vredewens en het ondertekenen van de doopakte klonk nog een laatste keer Samen voor altijd.

Lieve Maëlys, je bent gedragen. Vandaag, en alle dagen die komen.

Samen-één: Kaat & Dirk — Een liefdesviering tussen aardbeien, puzzelstukjes en licht

Op 15 augustus 2026 vloeiden de zon, de muziek en de warmte samen in Puurs-Sint-Amands voor het liefdesfeest van Kaat en Dirk. Geen lange plechtigheid, maar een intieme, zorgvuldige viering waarin twee levens die al acht jaar naast elkaar groeiden nu bewust en hartelijk “samen-één” werden bevestigd.

En dit wanneer er in Antwerpen moederdag gevierd werd, en langs hun viering de mooie grote wandeling ter sportievelingen passeerden ‘de dodentocht’.

De ceremonie begon rustig: een klassieke Canon, zachte live-muziek en de intrede van het paar. Steven, als voorganger, nodigde iedereen uit om zich te verbinden — niet alleen door woorden, maar door een kaars te delen als teken van gedeelde liefde en leven. Toon Hermans’ gedicht - gelezen door Elise/Elke - zette de toon: zonder liefde zouden zelfs de zon en de bloemen hun betekenis verliezen.

Persoonlijke getuigenissen gaven kleur aan wie Kaat en Dirk zijn in het dagelijks leven. Naomi bracht een vrolijke, liefdevolle “handleiding” voor Kaat vol humor en herkenning: van culinaire talenten tot tuinmodus en degelijke zorgzaamheid. Yenthe schetste een ontroerend portret van Dirk: een man van kleine, grote daden — een echte held zonder cape die met rust en aandacht gezin en klein-kinderen raakt. Ook Raoul herinnerde aan Kaat’s jeugd, de familiebanden en hoe Dirk bij hen is ingeslopen als vaste waarde.

Een speels en symbolisch moment was de puzzel: de kinderen en vooral de acht kleinkinderen legden samen een groot puzzelbord, als beeld van hoe hun levens samen een nieuwe rand en toekomst vormen. De beloftemomenten waren oprecht en praktisch—loyaliteit, zorg, ruimte geven om te groeien en openheid naar familie en vrienden toe. De uitwisseling van persoonlijke geloften voelde als het natuurlijke vervolg op acht jaar samenwonen: liefde als “doe-woord”, dagelijks en concreet.

Muziek en emotie wisselden elkaar af: Katoo zong live, er klonken bekende teksten en na de ringen volgde de kus — met spontaan applaus en groepsknuffels. De huwelijkskaars die samen werd aangestoken, herhaalde de kernboodschap: dat liefde, gedeeld, een licht is dat blijft branden, ook voor wie we in ons hart meedragen.

Kort, warm en vol symbolen — van aardbeien op een brugje in Mechelen tot de eenvoudige trouwbeloften van vandaag — deze viering was geen nieuw begin, maar een bewuste bevestiging. Voor Kaat en Dirk was het een dag om hun geluk te delen met familie en vrienden, en om samen nog heel wat gewone, waardevolle dagen tegemoet te gaan.

Een warme kring van liefde voor Émile: een doopviering vol betekenis in Bassevelde

Op zondag 9 augustus mocht ik als voorganger een bijzonder hartverwarmende doopdienst leiden in Bassevelde. Familie en vrienden kwamen samen rondom de wieg van de kleine Émile, zoon van Jessie en Kevin en het trotse kleine broertje van Maëlle.

Vanaf het eerste moment werd voelbaar hoe welkom dit mannetje is. Bij de grote levenskaars dachten we dankbaar aan iedereen die er vandaag was, maar ook aan hen die we moeten missen, zoals oma Rita. De grote zus opende met woorden die meteen raakten: liefde tot aan de sterren en weer terug.

Een doop is een feest van verbondenheid, en dat werd prachtig zichtbaar gemaakt. De aanwezige kinderen brachten letter voor letter zijn naam naar voren: van de E van Enthousiast tot de E van Een prachtig kindje. Émile draagt niet alleen een naam die levenslust en kracht betekent, maar eert daarmee ook zijn overgrootvader—een traditie die met trots van generatie op generatie wordt doorgegeven.

De beloftes van papa Kevin en mama Jessie getuigden van onvoorwaardelijke steun, een veilige haven en trots. Ook de twee meters, die elkaar ontmoetten aan de schoolpoort en uitgroeiden tot hechte vriendinnen, spraken hun diepe engagement uit: open armen, tijd en een luisterend oor voor Émile.

Tijdens het doopmoment legden de kindjes elk een puzzelstukje op zijn plaats met een eigen wens. Stukje voor stukje werd de foto van Émile zichtbaar: een ontroerend symbool dat ieder kind gevormd en gedragen wordt door de liefde van de mensen rondom hem. Na de zalving en de zegen werd hij letterlijk omringd en gedragen in een groot kleurrijk doek—klaar om met vallen en opstaan zijn eigen sporen in de wereld achter te laten.

Lieve Émile, groei maar, ontdek en bloei open als een bloem in de zon. Je bent omringd door liefde.

"Cilou, bloei open als een bloemetje in de zon" — een doopviering vol kleur in Lokeren

Er zijn dagen die je niet vergeet. Zondag 9 augustus was zo'n dag, in de tuin van een warme thuis in Lokeren, waar familie en vrienden samenkwamen rond de kleine Cilou — bijna negen maanden oud en al helemaal eigenaar van ieders hart.

De viering begon zoals ze hoorde te beginnen: met licht. Een grote levenskaars voor Cilou, en daarrond kleine kaarsjes voor de mensen die er in gedachten bij waren, maar niet fysiek aanwezig konden zijn. Een stil moment dat een viering meteen echt maakt. Daarbij hoorde ook de kleurrijke gebedskraag — geen toevallige keuze, want kleur was de rode draad van deze dag.

Mama en papa spraken Cilou's naam uit met trots. Geen naam die in een woordenboek staat uitgelegd, maar een naam die vanaf het eerste moment goed voelde en zijn betekenis kreeg van het kind zelf. "Draag je naam met trots, en vul hem elke dag een beetje meer met jouw eigen verhaal." Mooier kan je het nauwelijks zeggen.

Tussen de teksten over ontdekken met nieuwsgierige ogen en geloven in je eigen verborgen kwaliteiten, klonk de muziek die deze viering haar ziel gaf: Dochters van Marco Borsato, Count on Me voor de meters Lien en Sofie, en tot slot Een nieuw begin. Bij de handoplegging — een dak boven je hoofd — stonden eerlijkheid, engagement en een warm nest centraal. Zoek de uitdaging op, doe wat je graag doet, maar weet dat je altijd mag thuiskomen.

En dan het water. Cilou werd gedoopt in de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons voorbeeld werd en de Geest die leven geeft. Bij het zalven werd elk stukje van haar kleine lichaam gezegend met een wens: ogen om het goede in mensen te zien, oren om te luisteren naar wie haar nodig heeft, een mond voor lieve woordjes en een gulle lach, handen om te delen en te omhelzen, voeten om te dansen en haar eigen weg te gaan.

Het slotbeeld blijft het mooiste: Cilou, op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Letterlijk gedragen door de gemeenschap die rond haar staat. Beloftes van mama en papa, van de meters, en een zegen voor de weg vooruit.

Lieve Cilou, geef je leven een eigen kleur. Er zijn heel veel mensen die met je meekijken.

Een liefde die groeit – de trouwceremonie van Liesbeth & Jan

Op 8 augustus 2026 klonk in zaal Auberge du Pêcheur in Sint-Martens-Latem het lied ‘Glitter in the Air’ van P!nk. Het was het moment waarop Liesbeth, geleid door haar zoon Andreas, en Jan, met dochter Amélie aan zijn hand, naar voren kwamen. Niet om een begin te markeren, maar om een nieuw hoofdstuk te schrijven in een liefdesverhaal dat al bijna tien jaar duurt.

Liefde in kleine gebaren
Tijdens de ceremonie lazen Liesbeth en Jan om beurten hun eigen gedicht ‘Liefde is…’ voor. Regel na regel werd duidelijk wat hun verbintenis draagt: “Liefde is zwijgen, niets zeggen / maar een arm om een schouder leggen.” Het zijn die kleine, dagelijkse gebaren waarin hun band zichtbaar wordt – een band die niet alleen henzelf, maar ook hun kinderen omarmt.

Een thuis bij elkaar
Het hoogtepunt was ongetwijfeld het zelfgeschreven lied ‘Hier bij Jou’, dat live werd gebracht. De tekst vertelde hun verhaal: van Haspengouw tot de Donk, van een eerste koffie tot een gedeeld huis, en uiteindelijk tot Andreas en Amélie. “Mijn thuis… dat ben jij / Hier bij jou,” klonk het, een belofte die niet alleen voor hen gold, maar voor het hele gezin.

Ja-woord in een kring van warmte
Tijdens de huwelijkssluiting stonden Liesbeth en Jan hand in hand, omringd door familie en vrienden. Ook de kinderen kregen een vraag: “Andreas en Amélie, zijn jullie ook akkoord dat mama en papa trouwen?” Hun volmondige “Ja!” maakte de verbintenis compleet. Na de ringen ontvingen de kinderen een speciaal armbandje, symbool van hun plek in dit nieuwe hoofdstuk.

De ceremonie eindigde met een zegen en het vrolijke ‘Jubel’ van Klingande – een perfecte afsluiter voor een dag vol emotie, verbondenheid en pure liefde. Liesbeth en Jan gaan verder als partners, ouders en thuis voor elkaar. Hun verhaal is er een van groei, en dat blijft groeien.

Een klein beertje met een groot hart – de doop van Mathis in zaal ‘Den Boerentoog’ te Lokeren

Zaterdag 1 augustus veranderde zaal "Den Boerentoog" in Lokeren in een stukje Honderd Bunderbos. Slingers, honingpotjes en een warme, kleurrijke sfeer: alles stond klaar om de doop van Mathis te vieren. Het thema was, zoals mama het zelf verwoordde, een mooi compromis tussen haar Disney-hart en Joëls trouw aan KV Mechelen. Winnie the Pooh won — en dat bleek een gouden keuze. Want een beer met een klein verstand maar een héél groot hart, dat is misschien wel de mooiste levensles die er is.

De viering opende met muziek over de kringloop van het leven, gevolgd door het welkomstwoord van de ouders. Daarna ontstaken we de grote levenskaars en enkele kleine kaarsjes, voor wie er in gedachten bij was maar niet fysiek aanwezig kon zijn. De kleurrijke gebedskraag verbond iedereen in de zaal met elkaar.

Het openingsverhaal nam ons mee naar het begin: een wens om mama en papa te worden. Een wens die groeide met geduld, met twijfels, maar altijd met hoop. Zoals in het bos komt niet alles meteen, maar wel alles op zijn tijd. En toen kwam Mathis — heel klein, maar meteen zo groots.

Bijzonder mooi was de naamgeving, waarbij elke letter van zijn naam een wens werd: Moedig, Avontuurlijk, Teder, Hartelijk, In vertrouwen en Sterk. Daarna volgden de doopkaars en de handoplegging, letterlijk een dak boven zijn hoofd.

Na de klanken van Deel van ons wij van Maarten Cox klonk de tekst "Geloven in…", die eindigde met de zin die de hele zaal samen uitsprak: "Mathis, wij geloven in jou." Kippenvel.

Dan kwamen de beloftes. Mama beloofde troost, een warme thuis en — met een knipoog — de was en de plas. Papa beloofde aanmoediging, vertrouwen, en de belangrijkste zin uit het leven: "Vraag dat maar aan mama." Meters Marie-Jean en Annick spraken hartverwarmende woorden uit over uitstapjes, luisterende oren en een liefde die blijft. Ook Marie en Emiel beloofden echte vriendjes te zijn, en er was een ontroerend moment voor de sterretjes in de hemel, die er in stilte toch bij waren. Bij You'll Be in My Heart van Phil Collins bleef geen oog droog.

Bij het doopmoment kozen we voor het beeld van een boom: stevige wortels, een stam die groeit en takken die zich uitstrekken naar alles wat nog komt. Iedereen hing een blaadje met een wens in de boom van Mathis. Daarna volgde de doop met water, en de zalving van zijn oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes — elk met een eigen wens voor het leven.

Als slot werd Mathis op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de hele gemeenschap. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend en klonk Kleine superster van Jan Smit.

Zoals Pooh het zegt: "Hoe gelukkig ben ik dat ik iets heb dat afscheid zo moeilijk maakt." Vandaag was er geen afscheid. Vandaag begon het pas.

Cilou, een leven vol licht en liefde – Thuisdoop te Deinze

Op vrijdag 31 juli 2026 mocht ik bij Cilou thuis in Deinze voorgaan in een warme en betekenisvolle doopviering. Familie en vrienden kwamen samen om haar welkom te heten, haar naam te vieren en stil te staan bij de liefde waarmee zij omringd wordt.

Yarne verwelkomde de aanwezigen met mooie woorden. De doop werd niet alleen een ritueel, maar vooral een moment van verbondenheid: samen aanwezig zijn voor Cilou, en beloven om haar levensweg mee te kleuren met liefde, vertrouwen, warmte en zorg.

Bij het ontsteken van de grote levenskaars werd ook ruimte gemaakt voor de mensen die er niet bij konden zijn. De kleine kaarsjes herinnerden eraan dat liefde verder reikt dan aanwezigheid. In het licht van de kaarsen kreeg Cilou een plek binnen een groter verhaal van verbondenheid.

Haar ouders, Sharron en Yarne, vertelden over de keuze voor haar bijzondere naam. Cilou staat voor licht, zachtheid en geliefd zijn. In haar naam klinken ook kracht en vrijheid, bloei en schoonheid door. Een prachtige betekenis voor een meisje dat vandaag haar eigen plaats mocht innemen binnen haar familie en haar gemeenschap.

De woorden die haar ouders tot haar richtten, waren ontroerend. Ze beloofden haar een thuis te geven waar ze altijd welkom is, een veilige plek waar ze zichzelf mag zijn. Ze beloofden er te zijn in momenten van geluk én verdriet, haar aan te moedigen, te troosten en steeds opnieuw te laten voelen hoe bijzonder en waardevol ze is.

Ook haar meter en peter spraken een liefdevolle belofte uit. Ze vertelden over Cilou als een klein zonnetje, met een stralende lach en nieuwsgierige blauwe ogen. Ze beloofden met haar mee te lachen, te spelen, herinneringen te maken en naast haar te staan wanneer het leven wat moeilijker wordt.

Tijdens de doop werd water een teken van nieuw leven, liefde en zegen. Cilou werd gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die ons voorgaat en de Geest die leven geeft. In de daaropvolgende zalving werd voor elk deel van haar lichaam een mooie wens uitgesproken: gedachten vol dromen, ogen met een open blik, oren die liefdevolle stemmen horen, handen die kunnen helpen en troosten, voeten die haar naar haar eigen bestemming brengen en een hart met ruimte voor anderen.

Een bijzonder moment was ook het dragen van Cilou in het grote, kleurrijke doek. Op handen gedragen worden: het werd een krachtig beeld van de belofte die op deze dag werd uitgesproken. Cilou hoeft haar weg nooit alleen te gaan. Rond haar staan mensen die haar zullen dragen, begeleiden, aanmoedigen en liefhebben.

Met muziek, wensen, gebed en een zegen werd deze mooie dag afgesloten. De doop van Cilou was een viering van haar leven, haar naam en haar toekomst. Een dag waarop heel duidelijk werd: als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam.

Cilou.

✨ Een wonder van tederheid: thuisdoop in Sleidinge ✨

Op een prachtige zomerdag mocht ik in Sleidinge te gast zijn in de warme geborgenheid van een thuis. Tussen de mensen die elkaar het meest dierbaar zijn, kwamen we samen voor een bijzonder moment: de doop van kleine Marie, verweven met een extra doopviering voor haar grote broer Jef.

Een kindje verwelkomen is een wonder van tederheid. De toon werd meteen gezet met het ontsteken van de grote levenskaars en de kleine kaarsjes waarmee we stil stonden bij hen die er fysiek niet bij konden zijn. Bijzonder mooi was het moment waarop de doopkaarsen van Marie en Jef samen werden aangestoken aan Jef zijn eigen doopkaars: een prachtig symbool van licht dat wordt doorgegeven en broederlijke verbondenheid.

Ouders Justien en Simon spraken met trots over de naam van hun dochter. Marie, vernoemd naar meme Marie-José, staat voor zorgzaamheid, schoonheid en liefde. Met ontroerende woorden beloofden de ouders om er altijd voor haar te zijn en haar met een open hart te laten opgroeien tot haar eigen unieke zelf.

Ook meter Caroline en peter Marc deelden hun warmste wensen. Waar meter Caroline sprak over geduldig groeien als een rups om later als de mooiste vlinder uit te vliegen, noemde peter Marc zijn kleindochter het trotse “goud aan zijn regenboog”. Terwijl de muziek van A Letter to My Daughter en Little Blessing weerklonk, vulden familieleden lieve wensen en waarden in op kaartjes en strikjes, die een liefdevolle krans rond de doopschaal vormden.

Tijdens het doopritueel zegenden we niet alleen het water, maar ook Marie zelf: haar oogjes voor het licht, haar oortjes voor verhalen van hoop, haar mondje voor liefdevolle woorden, haar handjes om te koesteren en haar voetjes om haar eigen weg in deze wereld te dansen.

Als sluitstuk werd Marie letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek — omringd door het vertrouwen en de warmte van iedereen die van haar houdt. Het ondertekenen van de doopakte en de feestelijke noten van You to Me Are Everything sloten dit onvergetelijke, intieme thuisfeest af.

Als voorganger kijk ik met heel veel dankbaarheid terug op deze viering. Lieve Marie en Jef, moge jullie leven net zo stralend, warm en kleurrijk zijn als deze dag!

Licht, Liedjes en Levensverhalen — Het huwelijk van Fien & Arjan in Ten Dauwe te Aalter

Op zaterdag 24 juli 2026 vierden Fien en Arjan hun liefde in feestzaal Ten Dauwe te Aalter — een warme, intieme en bijzonder persoonlijke ceremonie waar familie, vrienden en vooral hun zoontje Lio centraal stonden. Wat meteen opviel was de zorgvuldige balans tussen humor en ontroering: een viering die evenveel lachte als dat ze raakte.

Een zacht begin De ceremonie opende op de piano‑versie van "Never Gonna Give You Up" — speels en herkenbaar — en vormde zo een vriendelijke toonzetting voor wat volgde. De voorganger verwelkomde iedereen en stak een grote kaars aan als symbool voor verbondenheid: twee levens die elkaar vinden en samen licht brengen in elkaars wereld. Ook werd er stilgestaan bij afwezige dierbaren; hun levenskaars brandde als stille, liefdevolle getuige.

Twee werelden, één gezin Steven las een korte, beeldende tekst over twee werelden die samenkomen — precies wat deze dag vierde: niet alleen twee partners, maar twee gezinnen en hun geschiedenis die nu verdergaan als één nieuw verhaal. De intrede volgde met de geliefden, hun ouders en getuigen; de aanwezigheid van Lio maakte de ceremonie extra levenslustig en persoonlijk.

Woorden van ouders — trots en geschiedenis De ouders van het bruidspaar brachten zowel herinnering als humor. Lucie, de mama van Fien, sprak met warmte en tederheid over de band met haar dochter: van dagelijkse telefoontjes tot het meebeleven van lasten en pieken. Ze ving de essentie van moederliefde — die trots, het samen doorstaan en de vreugde over het kleinkind — in een treffend, oprecht betoog.

De ouders van Arjan (Guy en Martine) vulden aan met een knipoog: een jarenoude voorspelling dat Fien en Arjan wel eens een match zouden vormen, nu uitmondend in deze realiteit. De anekdotes over Arjans begin als “specialleke”, zijn licht ondeugende jeugd en de evolutie naar rust, zorgzaamheid en vaderschap maakten duidelijk waarom iedereen zo blij was om dit moment te vieren.

Getuigenissen en vriendschappen — van Ikea tot TikTok Vrienden en getuigen brachten het verhaal tot leven met persoonlijke anekdotes. Maja en Ichelle droegen herinneringen aan meer dan tien jaar vriendschap voor: van klaspleinen en dansjes tot nachten met diepe gesprekken en (meestal) goede raad. Hun woorden toonden hoe vriendschap blijft groeien maar ook hoe ze in moeilijke tijden steun bieden.

Olivier en Olivier‑anecdotes konden niet ontbreken: van voetbalhumor en jeugdherinneringen tot het moment dat ze definitief wisten dat deze liefde goed zat — de beroemde Ikea‑kastsamenbouwtest kreeg een prominente rol in het verhaal van hun eerste date en groeide uit tot metafoor voor het samen bouwen van een leven.

Een ceremonie vol muziek en familie Muziek doorheen de viering versterkte telkens het gevoel van samenzijn: van een piano‑intro tot een gezamenlijke “sing along” — precies aansluitend bij wie Fien en Arjan zijn: muziek als medicijn en de neiging om zomaar middenin de woonkamer los te gaan dansen, samen met Lio. De uitnodiging om te staan en mee te zingen zorgde voor een vrolijk, verbindend hoogtepunt waarbij alle generaties even samen kwamen.

De beloften — eerlijk en persoonlijk Het moment van de huwelijksbeloften was bijzonder intiem. Fien sprak openhartig over zes jaar samen, de onverwachte omwenteling die liefde bracht en hoe Arjan haar veilige haven is. Haar metafoor van de Ikea‑kast — samen bouwen met vallen en opstaan — bleef hangen als herkenbare beeldspraak. Arjan beantwoordde met evenveel warmte: hij vertelde hoe corona, onverwacht, een aanleiding werd voor hun samenzijn en hoe die periode hun band verstevigde. Beiden noemden vaderschap en Lio als bron van extra liefde en motivatie, en hun geloften voelden als beloftes die verdere groei en zorgzaamheid waarborgen.

Ringen, kus en rituelen De ringen werden door Lio en Maxim — schattig en symbolisch — aangebracht, waarna het uitwisselen van de ringen en de groepskus een uiting van liefde en gemeenschap werden. De volkse en tegelijk ontroerende kus, gevolgd door Shania Twain’s "You’re Still The One", zorgde voor een muzikaal en emotioneel intermezzo waarin de aanwezigen stil werden en tegelijk feestten.

Dankbaarheid en toekomst In hun dankwoord bedankten Fien en Arjan expliciet hun ouders: voor steun, een warm nest, en onvoorwaardelijke hulp doorheen de jaren. Die dankbaarheid sloot mooi aan op de centrale boodschap van de dag: liefde is niet alleen romantiek, maar ook steun, historie en familiebanden die doorgegeven worden.

Afsluiting met zegen en eenvoud De ceremonie werd afgesloten met een zegen en het nummer "Ordinary" (wedding version) — een zacht sluitstuk voor een viering die grootse emoties combineerde met alledaagse realiteit. Het was geen overdadige show, maar wel een zorgvuldig samengeweven verhaal van twee mensen die, met hun kleine zoon, bewust kiezen voor elkaar en voor een toekomst samen.

Waarom deze bruiloft bleef hangen Wat deze dag bijzonder maakte, was de echtheid: geen overdreven ceremonieel theater, maar oprechte woorden, kleine rituelen en herkenbare humor. Van Ikea‑meubelstukken tot Tinder‑anekdotes en van babygeschiedenis tot familierituelen — alles wees op een koppel dat elkaar aanvult en zich omringd weet door mensen die echt meeleven. Muziek en zingen zorgden voor verbondenheid over generaties heen en het voelde meer als een huisfeest dat groeide tot een officiële verbintenis dan als een afstandelijke plechtigheid.

Een vervolg Na de plechtigheid volgde ongetwijfeld een feest met hapjes, muziek en gesprekken — maar het belangrijkste is dit: Fien en Arjan vertrekken vandaag met het getekende verbond en een zonnepanelen‑achtige warmte van familie en vrienden, klaar om samen verder te bouwen. Met Lio als speels middelpunt en een team van ouders en vrienden die altijd klaarstaan, ziet de toekomst er liefdevol uit.

Gefeliciteerd, Fien & Arjan — op veel jaren van samen lachen, dansen, wandelen (ja, zelfs wandelen), en liefhebben.

Van rups tot vlinder: Luna's eerste communie in Moerbeke-Waas

Op zondag 19 juli 2026 mocht ik thuis in Moerbeke-Waas voorgaan in de eerste communieviering van Luna. Een viering in de tuin van het eigen huis, omringd door familie en vrienden — precies daar waar een verhaal van liefde en thuiskomen hoort te beginnen.

De klanken van Samen voor altijd van Marco Borsato openden de namiddag, en het was Luna zelf die iedereen verwelkomde. Met een stralend gezicht en haar eigen woorden: "Eindelijk is het nu zover, deze dag wordt voor ons heel speciaal." Zo'n welkom uit de mond van een bijna zevenjarige zet meteen de juiste toon.

De levenskaars mocht branden, en als voorganger trok ik zoals altijd de veelkleurige kraag met het hart aan — een wens voor een kleurrijke toekomst, gedragen door liefde. Maar deze viering was óók een moment van verbondenheid met wie er niet meer bij kon zijn. Drie kaarsjes voor de overleden grootouders, en één heel bijzonder kaarsje voor Lux, Luna's broertje, die van bovenaf zeker meefeestte met zijn grote zus.

Mama Tina gaf betekenis aan de naam: Lief, Uniek, Nieuwsgierig en Attent. Wie Luna kent, weet dat die vier letters geen toeval zijn. Papa Matthias las het gedicht Van rups tot vlinder — over groot worden, "maar minder vanzelf dan de rest", en over hoe een lach, een knik of een lieve blik al wonderen doet.

Bij Worden wat je wil van Kinderen voor Kinderen ontstond misschien wel het mooiste moment van de viering. Luna vertelde haar eigen verhaal aan de hand van een collage: foto's van al haar verjaardagen, haar geboortefotoshoot, haar doop, de geboorte van haar broers. En daarnaast haar lievelingskleuren, haar hobby's en alle beroepen die ze later wil uitoefenen. Foto per foto hing ze zelf op het grote blad. Zo werd zichtbaar wie ze is — en wie ze mag worden.

De wensen van ouders, omi en opi, meme en pepe raakten iedereen. Over een grote zus die soms al een beetje mamaatje wil zijn voor Lucero, over het schrijfkampioentje, over verhaaltjes vertellen en hand in hand in slaap vallen. "I love you to the moon and back", schreef meme. Bij een meisje dat Luna heet, klinkt dat wel heel letterlijk.

Na de handoplegging door ouders, meter en peter namen we licht van de doopkaars mee naar Luna's communiekaars. Licht dat groeit, precies zoals zij groeit.

Bij brood en wijn stonden we stil bij de eenvoudige ingrediënten: het graan dat van één zaadje een heel veld wordt, en de gist die lucht en lichtheid in het deeg brengt. Twee wensen in één teken — dat Luna vruchtbaar door het leven mag gaan, en dat het leven haar nooit te zwaar mag vallen. Daarna brak en deelde ze het brood met ieder die naar voren wilde komen, en gaf ze de vrede door met kussen en knuffels.

Luna sloot zelf af met een dankwoord, kort en oprecht. Van rups tot vlinder: de vleugels zijn er. Nu mag ze vliegen.

Proficiat, Luna.

En dank aan Tina en Matthias voor het mooie vertrouwen.

Alice, jouw eigen wonder – een doopviering vol licht in zaal Landouwe te Pittem

Op zondag 12 juli 2026 mocht ik in Landouwe (Pittem) de doopviering van kleine Alice voorgaan. Terwijl de gasten binnenkwamen, klonk zachtjes Als ze lacht van Yevgueni op de achtergrond — en eigenlijk zei dat liedje al meteen alles wat er die dag te vertellen viel.

"Onze stille wens was een diep verlangen naar die kleine mens." Zo begon deze viering. Negen maanden wachten, en dan… mooier dan gedacht. Alice, van oorsprong uit liefde, gekoesterd en verwacht, had die wens volbracht.

Een naam die van niemand anders is

Uit duizenden namen werd er één weerhouden. Alice — afkomstig uit het Engels, met de betekenis 'van adel' en een geschiedenis die eeuwen teruggaat. Maar de mooiste betekenis is die welke Alice er zelf aan zal geven. Want zoals we die zondag hardop zeiden: je moet hun niet worden, je moet jezelf worden. Uitgroeien op je eigen manier, met je eigen mogelijkheden, om te worden waarheen je wijst: je eigen wonder.

Drie ouders, drie teksten, één thuis

Bijzonder aan deze viering was dat de drie ouders elk een eigen tekstje hadden voorbereid en voorlazen — verspreid over de viering, als een rode draad van woorden rond dit kind. Meter Fanny en peter Aäron hielden hun teksten geheim tot het laatste moment: verrassingen die het hart raakten.

De grote levenskaars werd ontstoken en aan de doopkaars doorgegeven. Kleine kaarsjes brandden voor de mensen die er niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de kleurrijke gebedskraag klonk de belofte van de ouders:

"We beloven je een thuis vol liefde, warmte en geborgenheid. Een plek waar je jezelf mag zijn, waar je mag groeien, ontdekken en dromen."

Zegenen van kop tot voeten

Bij het water — gezegend met een eigen symbolische handeling — werd Alice gedoopt. Daarna volgde de zalving: haar ogen, om het mooie en het goede in mensen te zien, maar ook om het duister te kennen, want je ziet maar sterren als het donker wordt. Haar oren, om te luisteren én de stilte te kennen. Haar mond, om te lachen en te troosten. Haar handen, om te geven, te delen en te ontvangen. Haar voeten, om te dansen en met vallen en opstaan haar eigen weg te gaan.

De aanwezigen schreven hun wensen op kleine hartjes. En dan het moment dat velen zich zullen blijven herinneren: Alice werd letterlijk op handen gedragen, in een groot kleurrijk doek, doorheen de hele gemeenschap. Gedragen worden — het beeld zei meer dan woorden.

Met Growing Up Raising You, Samen voor altijd en tot slot Count on Me als afsluiter, werd de doopakte ondertekend en de zegen en vredewens meegegeven.

Lieve Alice, dank dat ik dit mocht voorgaan. Groei uit tot wie jij bent — je bent onvoorwaardelijk geliefd, elke dag opnieuw.

Een nieuw leven, gedragen door liefde — Thuis doop van Lima te Gent

Op zondag 5 juli 2026 mochten we in Gent vieren dat Lima welkom wordt gedragen in een kring van liefde en aandacht. Ouders Olivia en Nicolas openden de viering met een warme uitleg waarom zij wilden laten dopen: niet uit traditie alleen, maar om waarden mee te geven — liefde, verbondenheid, nieuw leven en groei, hoop, geloof en vertrouwen, vergeving, zorg en dankbaarheid. Die woorden gaven meteen richting aan alles wat volgde.

We staken een grote levenskaars aan en kleine kaarsjes om ook degenen te herinneren die niet fysiek aanwezig konden zijn. Vanuit de hemel keken de overgrootouders mee: Rosette, Jozef, Omer, Rosa, Madeleine, Oscar, Antoinette en Etienne — hun namen werden liefdevol herdacht door mamie Lucrèce. De gebedskraag en het kruisteken vormden het kleurrijke kader van de viering, en een gedicht bracht een stilte waarin iedereen zich verbonden voelde.

Bij de naamgeving gafen de ouders de achtergrond van “Lima” — een naam die zowel klank als betekenis draagt: van Quechua “spreker”, over de beschermende drempelgodin Limen, tot de vrolijke knipoog naar de limoenboom uit hun tuin in Calpe. Het gedicht over de naam vatte het samen: een naam die geboren werd uit verlangen en die Lima haar hele leven zal begeleiden.

Tijdens de handoplegging en het symbolische dak boven haar hoofd straalde de belofte van zorg en aanwezigheid. In het voorgelezen geloofswoord klonk vertrouwen in de toekomst en eenvoudiger menselijke waarden: in de lach van een kind, in de goedheid van mensen, in de kleine beginmomenten die het leven vormen.

De beloften van mama en papa waren hartroerend concreet: liefde, tijd, spel en troost — maar ook ruimte om zelf te ontdekken. Meter Viviana en peter Bram sloten zich aan bij die belofte van gemeenschap en steun. De doop zelf werd gevierd met gezegend water, woorden van zegen in de naam van Vader, Zoon en Geest, en een intieme zalving van oogjes, oortjes, mondjes, handjes en voetjes — elk gebed een wens dat Lima zien, luisteren, spreken, geven en stappen zal leren in wijsheid en liefde.

Als slot werd Lima gedragen in het kleurrijke doek: symbolisch gedragen door de gemeenschap die haar wil omringen en steunen. Met ondertekening van de doopakte en gemeenschappelijke liederen verlieten we de viering, verrijkt door eenvoud, verbondenheid en de belofte van een leven dat in liefde kan groeien.

Het was een zachte, hoopvolle dag: een doop die niet alleen een ritueel was, maar een concreet begin van een levensweg, gedragen door familie, herinneringen en waarden.

Een stralend begin voor Elina – Thuisdoop te Ertvelde

Op 5 juli 2026 mocht ik in Ertvelde voorgaan in de warme en persoonlijke doopviering van Elina. Thuis, omringd door haar ouders, meter, familie en vrienden, werd haar geboorte gevierd als een wonder: nieuw leven dat gegeven én ontvangen wordt.

Elina kreeg haar naam met veel liefde. Een naam die verwijst naar licht, een fakkel en een zonnestraal. Haar ouders spraken uit dat zij niet hoeft te worden wie anderen van haar verwachten, maar mag uitgroeien tot zichzelf, met haar eigen mogelijkheden, dromen en kleuren.

Tijdens de viering werd de grote levenskaars ontstoken. Kleine kaarsjes herinnerden aan de mensen die er niet bij konden zijn, maar toch deel uitmaakten van dit bijzondere moment. Ook de kleurrijke gebedskraag kreeg een plaats: als teken van verbondenheid, gedragen door vele gebeden, wensen en goede gedachten.

Muziek bracht extra warmte in de viering. Ik heb een vriend van Maya de Bij en Samen voor altijd van Marco Borsato klonken als een muzikale omarming rond Elina. De ouders en meters spraken prachtige beloften uit: er zijn in vreugde en verdriet, luisteren, beschermen, samen ontdekken en liefdevol nabij blijven.

Daarna werd Elina gedoopt met water dat door symbolische wensen en bloemen uit de tuin een bijzondere betekenis kreeg. In de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons voorging en de Geest die leven geeft, werd zij welkom geheten in een leven vol mogelijkheden.

Met geurige olie werden haar oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes gezegend. Moge Elina de schoonheid van het leven zien, luisteren naar haar hart, woorden van troost spreken, liefdevol omgaan met anderen en haar eigen weg zoeken — soms huppelend, soms spartelend, maar steeds gedragen door liefde.

Een ontroerend moment was het dragen van Elina in het grote, kleurrijke doek. Familie en vrienden droegen haar letterlijk op handen: een prachtig beeld van de gemeenschap die haar omringt en haar door het leven heen nabij wil blijven.

Moge Elina groeien als een bloemetje in de zon, haar eigen kleur ontdekken en met haar stralende glimlach veel licht brengen. Haar doopviering was een liefdevol begin, vol verbondenheid, belofte en hoop.