Río, als een rivier die zijn eigen weg zoekt

Een doopviering aan huis in Zwalm, zondag 4 oktober 2026

Elke dag worden er overal ter wereld kinderen geboren. We staan er nauwelijks bij stil, tot het in je eigen gezin gebeurt. Dan staat de wereld heel even stil. Zo voelde het ook op zondag 4 oktober in Zwalm. We kwamen er samen om Río te verwelkomen. Hij is het tweede kindje van Jolien en Jonas en het kleine broertje van Ruìz.

Voor dit gezin was het niet de eerste viering. Eerst was er een huwelijk, daarna een eerste telg. Nu was er een tweede kleine jongen die iedereen samenbracht.

Een kaars met een hart

Zoals in elke viering die ik mag leiden, stak ik de levenskaars aan met het hart en de woorden "heb lief". In die twee woorden zit eigenlijk het hele grote verhaal waarin we dopen. De liefde liep als een rode draad door de voormiddag.

Daarna werd het stil. De kinderen bliezen bellen voor wie ons voorgingen: de mensen die onze wortels vormen en die door zo'n moment dichtbij blijven. Daarop volgde het tedere Raad eens hoeveel ik van je hou: "helemaal tot aan de maan… en terug."

Een naam die stroomt

Jolien en Jonas vertelden over zijn naam. Río betekent rivier en staat voor water, natuur en beweging. Net als bij zijn grote broer heeft de naam een Spaans tintje. Zijn tweede naam is Luc, naar de papa van Jolien. Luc kon er niet meer bij zijn, maar hij waakt als een ster over het gezin. Zo draagt Río altijd een stukje van zijn opa met zich mee.

Río's doopkaars werd ontstoken aan de grote kaars van het Leven. Daarna hielden ouders, meter en peters de handen boven zijn hoofd: een dak boven je hoofd, een thuis waar de deur wagenwijd openstaat.

Amigo's voor het leven

Op het geboortekaartje kregen meter Bo en peters Gunther en Ignace een mooie titel: amigo's voor het leven. Dat namen ze ter harte.

• Bo nam Río al mee op muzikale reizen voor hij geboren was. Ze beloofde een vertrouwenspersoon te zijn, al hoort haar overbezorgde "pas op!" er wel bij.

• Gunther heette hem welkom in een familie die hard werkt, maar minstens even goed weet hoe je samen van het leven geniet.

• Ignace zag het leven als een huis om te bouwen. De fundering is gelegd, en vergeet vooral geen raampjes om even te genieten van het uitzicht. Wel met een knipoog: "handig is deze peter helaas niet!"

De ouders spraken over hun "familie pinguïns". De weg naar Río had meer bochten dan gehoopt, maar elke wachtende dag bleek het meer dan waard.

Water, stenen en wensen

Op de tonen van Nuvole Bianche schreven de aanwezigen wensen op puzzelstukjes. Ondertussen warmden ze de natuurstenen van Jolien's oma op met hun handen, net zoals bij de doop van Ruìz. Zo kreeg ook Río een stukje familiegeschiedenis mee.

Daarna volgden het doopsel en de zalving. We zegenden zijn voeten om de weg naar liefde te gaan en zijn handen om te geven en te ontvangen. We zegenden zijn mond, zijn ogen en zijn oren, om te leren luisteren met zijn hart. Tot slot werd Río in een kleurrijk doek letterlijk op handen gedragen door iedereen die hem liefheeft.

Van twee naar vier

Jolien en Jonas sloten af met een dankwoord vol emotie. Ze bedankten de mensen die er waren, vaak zonder dat ze erom moesten vragen. Ze spraken ook tegen elkaar: "Van ons twee naar een gezin van vier."

Río, je bent een rivier die zijn eigen weg zal zoeken. Maar je stroomt nooit alleen.