Een zachte strijder, gedragen door liefde: het warme thuisdoopsel van Lou

Het zijn vaak de ogenschijnlijk kleine dingen die het leven zijn ware betekenis geven. Op zondag 30 augustus mocht ik als voorganger getuige zijn van zo’n bijzonder moment: het doopfeest van de kleine Lou, gevierd in de warme intimiteit van zijn eigen thuis in Lochristi.

We begonnen de viering met het aansteken van de grote levenskaars en kleinere lichtjes voor wie er niet fysiek bij kon zijn, omringd door een kleurrijke gebedskraag. Mama Isaura las een teder gedicht over het planten van zaadjes en het achterlaten van een lach en mooie herinneringen. Daarna vertelde papa Arne over de naam van hun zoon: Lou, wat oorspronkelijk "beroemde strijder" betekent. Geen strijder van conflict, maar een zachtmoedige strijder die durft op te komen voor het goede, die niet opgeeft en de wereld mooier maakt met een glimlach.

Samen met meter Lotte en peter Brecht werd de doopkaars met haar drie lonten ontstoken. Na de handoplegging, een warm dak van geborgenheid boven Lou’s hoofd, en het hoopvolle gedicht ‘Geloven in...’, klonken de beloftes van ouders, meter en peter, begeleid door de vertrouwde tonen van Phil Collins.

Het doopmoment zelf werd extra bijzonder: in de doopschaal dreven zachte, gele rozenblaadjes. Na de doop volgde de zalving van Lou’s zintuigen — zijn ogen, oren, mond, handjes en voetjes — als wens dat hij zijn eigen weg mag gaan, mag genieten en de wereld kleur mag geven. Tot slot werd Lou letterlijk op handen gedragen in een groot, kleurrijk doek, symbool voor de familie en vrienden die altijd om hem heen zullen staan. Met de ondertekening van de doopakte en een opgewekte zegen sloten we een onvergetelijke, liefdevolle viering af.

Lieve Lou, blijf die zachte, moedige strijder. Welkom in het leven!