Axelle, omringd door liefde en vrij om te groeien
Op zondag 27 september mocht ik in VBS Ooievaarsnest in Assenede de doopviering van Axelle voorgaan. Een viering waarin verbondenheid en vrijheid hand in hand gingen. Haar ouders verwoordden het bij het begin heel mooi: ze wilden Axelle niet verbinden aan vaste regels of een vooraf bepaald geloof, maar aan henzelf en aan haar familie. Een liefdevolle kring van mensen bij wie ze mag thuiskomen, helemaal zoals ze is.
Terwijl Little One van Meghan Trainor klonk, nam iedereen plaats. We ontstaken de levenskaars en maakten met kleine lichtjes ook ruimte voor de mensen die er niet bij konden zijn. Want wie we missen, kan op zo’n bijzonder moment toch heel dichtbij voelen.
Een lichtje voor haar eigen weg
Ook grote broer Leon kreeg een bijzondere plaats. Samen de doopkaars aansteken werd een klein gebaar met een grote betekenis. Broer en zus: straks samen de wereld ontdekken, kattenkwaad uithalen en elkaar misschien soms flink uitdagen. Maar vooral ook iemand naast je hebben met wie je een stukje levensgeschiedenis deelt.
De ouders vertelden hoe ze de naam Axelle toevallig op televisie hadden gehoord en meteen allebei enthousiast waren. Pas voor deze viering zochten ze de betekenis op. Vrede, leven en energie: woorden die ze met een glimlach aan haar toekomst verbonden.
Die toekomst hoeft nog niet vast te liggen. In hun beloften gaven haar ouders haar juist alle ruimte. Ze beloofden een veilige haven, waar eerlijkheid telt, fouten mogen en ze altijd terechtkan. Een thuis van waaruit Axelle haar eigen stem mag vinden, met respect voor mensen, dieren en de natuur.
Ook meter Martine en peter Piet spraken hun engagement uit. Geen belofte om alles te weten of elk probleem op te lossen, maar iets veel wezenlijkers: je mag op mij rekenen. Voor een knuffel, een luisterend oor en de gewone, kostbare momenten die later herinneringen worden.
Je hoeft het niet alleen te doen
Bij het doopwater en de zalving mochten die wensen verder klinken. Dat Axelle oog mag hebben voor wat mooi en goed is, maar ook sterren leert zien wanneer het donker wordt. Dat ze mag luisteren én de stilte kennen. Dat haar handen mogen geven, maar ook ontvangen.
Voor mij lag daarin een mooie rode draad: we wensen een kind niet alleen geluk toe. We willen het ook geborgenheid meegeven voor de dagen waarop het leven minder vanzelfsprekend is.
Die verbondenheid kreeg een tastbare vorm toen we Axelle in het grote, kleurrijke doek droegen. Omringd en gedragen door haar gemeenschap. Een beeld dat vertelde wat woorden nooit helemaal kunnen vatten: jouw weg is van jou, maar je hoeft hem niet alleen te gaan.
Lieve Axelle, blijf dromen, ontdekken en groeien. Er staan zoveel mensen klaar om met je mee te wandelen.
