Als liefde leven wordt: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breivelde te Zottegem

Op zondag 16 augustus 2026 mocht ik voorgaan in een viering die van het eerste tot het laatste moment doordrongen was van warmte: de doop van Maëlys in het Kasteel van Breilvelde te Zottegem. Een dubbel feest, want diezelfde dag vierde dit kleine meisje haar eerste verjaardag.

De viering opende met All That Really Matters, hetzelfde lied dat vorig jaar klonk tijdens de gender reveal, toen Maëlys nog veilig in de buik van haar mama woonde. Wie er toen bij was, herkende het meteen. Dezelfde muziek, een andere betekenis — en toch weer diezelfde kern: samen zijn is wat telt.

Bij het ontsteken van de grote levenskaars vertelde ik over de kleurrijke gebedskraag, en met de kleine kaarsjes dachten we even aan de mensen die er niet bij konden zijn. Aanwezig in gedachten, aanwezig in licht.

Daarna namen de ouders zelf het woord. Als liefde leven wordt, krijgt geluk een naam — en die naam werd hardop uitgesproken. Maëlys. Een naam die al gefluisterd werd voordat ze er was, in de groeiende buik van haar mama, in de fantasieën van haar papa over op wie ze zou lijken. Een naam die haar uniek maakt en die ze haar hele leven zal dragen.

Bij de doopkaars stonden we stil bij het licht: laat er licht zijn. De wens dat Maëlys haar weg mag gaan in het licht, in het voetspoor van goede mensen die haar voorgaan. De handoplegging werd een dak boven haar hoofd — met de eenvoudige, kostbare waarden die haar ouders haar willen meegeven: respect, dankbaarheid, vriendelijkheid, een goedendag en een dank je wel voor iedereen.

Een van de vrolijkste momenten was de voorlezing uit Vos en Haas, waarin Vos, Uil en Ever zich hardop afvragen waarom er nu eigenlijk water over je hoofd gaat, en of zeep niet beter zou zijn. Tot Haas het mooi samenvat: een zegen is een vitamientje voor je ziel. Er werd gelachen, en tegelijk was in één kinderzin uitgelegd waar het over ging.

Op de klanken van Dochters van Marco Borsato kreeg iedere aanwezige een vlinder met kleine stukjes, om er een wens op te schrijven: geluk, trouw, liefde, moed. Al die kleine stukjes samen mogen Maëlys helpen opgroeien tot de grote, volwassen mens die ze zal worden.

Dan kwamen de beloftes. Haar papa beloofde haar te beschermen, aan te moedigen en haar te leren dat fouten maken mag — dat opstaan na een tegenslag je sterker maakt. Haar mama vertelde open over het begin dat niet liep zoals gedroomd: onderzoeken, ziekenhuisbezoeken, dagen van machteloos hopen. En over hoe dit kleine vechtertje met haar glimlach telkens opnieuw haar kracht toonde. "Echte kracht betekent niet dat je nooit valt, maar dat je telkens weer rechtstaat. En dat heb jij mij nu al geleerd." Er werden tranen weggeveegd, in de hele zaal.

Ook meter Arlette en peter Danny spraken hun belofte uit — de peter met een glimlach en de eerlijke bekentenis dat hij haar waarschijnlijk te veel gaat verwennen, maar vooral: dat hij heel trots op haar zal zijn.

En toen was het moment er. Met water in de schaal, gezegend met de vlinder, doopte ik Maëlys in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest. Bij de zalving noemden we haar ogen om het goede te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te delen en te omhelzen, haar voeten om te dansen en haar eigen weg te gaan.

Geef je leven een eigen kleur, bloei open als een bloemetje in de zon.

Tot slot werd Maëlys letterlijk op handen gedragen, in het grote kleurrijke doek, door de hele gemeenschap rondom haar. Een beeld dat alles zei wat er nog gezegd moest worden. Na de zegen, de vredewens en het ondertekenen van de doopakte klonk nog een laatste keer Samen voor altijd.

Lieve Maëlys, je bent gedragen. Vandaag, en alle dagen die komen.