"Waardevol juweel" — het doopfeest van Julôt in de Sint-Antoniuskapel

Er zijn van die zondagochtenden waarop het licht net iets zachter door de ramen valt. Zondag 30 augustus 2026 was zo'n ochtend. In de Sint-Antoniuskapel in Sint-Maria-Oudenhove kwamen familie en vrienden samen rond een klein mensje met een grote naam: Julôt Jo Philippe De Bruyne.

We openden met woorden die eigenlijk alles al zeiden:

Neem maar de tijd om te groeien, te stralen, om tijdens het ontdekken soms te verdwalen. En weet, dat wij altijd, met jou mee zullen lopen.

Na het kruisteken ontstaken we de grote levenskaars, en daarnaast enkele kleine kaarsjes — voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, maar die in deze kapel wél aanwezig waren. De kleurrijke gebedskraag kreeg zijn plek, als teken van alle verschillende mensen die dit kind mee zullen dragen.

Rebecca las Raad eens hoeveel ik van je hou van Sam McBratney voor. Dat verhaal over liefde die telkens weer nét iets groter blijkt te zijn dan je kunt uitspreken — het paste perfect bij wat er daarna kwam.

Want dan was er de naam. De ouders vertelden het verhaal erachter, en het was een verhaal met humor én diepgang. Voor zijn geboorte heette hij gewoon "Sjarel", een werknaam. Daarna volgde het echte zoekwerk: de ene naam te lang, de andere te kort, sommige gewoon niet mooi genoeg. Uiteindelijk stonden er 117 namen op de beruchte shortlist. En toen de juiste er eindelijk was, werd hij angstvallig geheimgehouden — bijna niet uitgesproken, uit schrik hem te verklappen.

Julôt betekent waardevol juweel. Kostbaar, onbetaalbaar, iemand om zorg voor te dragen. Jo en Philippe, de namen van zijn grootvaders, verbinden hem vanaf dag één met een stuk familiegeschiedenis — met de liefde, kracht en waarden die vóór hem gingen. Zijn naam verbindt verleden en toekomst, en laat hem tegelijk helemaal vrij om zijn eigen weg te vinden.

De doopkaars werd ontstoken. Bij de handoplegging vormden we samen letterlijk een dak boven zijn hoofd, terwijl Stef Bos zong: Dit is wat je weten moet.

Daarna klonken de beloftes. Die van de ouders waren ontroerend concreet: samen met de hondjes, de konijnen en de kippen willen ze Julôt een zorgeloze, warme jeugd geven. Een jeugd waarin hij mag rollen in de modder en met vuile kleren mag thuiskomen. Waarin fouten maken mág, omdat je van proberen leert. Waarin je leert dansen in de regen — en weet dat er na die regen weer zon komt.

"We zullen er altijd voor je zijn. En als we er even niet zijn: we komen altijd terug. Tot vervelends toe."

Ook meters Esther en Céline spraken hun engagement uit, begeleid door You'll Be in My Heart van Phil Collins.

Voor het dopen zelf zegenden we het water op een bijzondere manier: iedereen had een wens voor Julôt op een kaartje geschreven. Zo werd het water niet zomaar water, maar gedragen door de goede wensen van heel deze gemeenschap.

"Julôt, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Bij de zalving noemden we hem stukje bij beetje helemaal: zijn ogen om het goede in mensen te zien, zijn oren om te luisteren naar wie hem nodig heeft, zijn mond voor lieve woorden en een gulle lach, zijn handen om te geven en te delen, zijn voeten om zijn eigen weg te gaan en met zijn voetsporen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Julôt écht op handen gedragen: in een groot kleurrijk doek, gedragen door de gemeenschap die hem omringt. Mooier kun je het niet uitbeelden — dit kind staat er niet alleen voor.

Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, en stapten we naar buiten op de tonen van De maane van Biezebaaze.

Julôt, bloei open als een bloemetje in de zon. Geef je leven je eigen kleur. Wij lopen met je mee.