Lowik — een nieuw begin, een warm welkom

In zaal Tempelhof te Lovendegem werd samen gevierd hoe een klein leven groot geluk brengt. De ouders ontvouwden hun verhaal: een onverwachte verrassing die het gezin compleet maakte, precies toen de sleutel van een nieuw huis werd overhandigd — alsof het toeval geschreven stond. Broer had het al voorspeld: “hij komt hier wonen met zijn broer.” En zo gebeurde het.

We begonnen in vrede: een kruisteken, het ontsteken van de grote levenskaars en het aansteken van kleine kaarsjes ter herinnering aan wie vandaag niet aanwezig kon zijn. De kraag — kleurrijk en vol betekenis — werd toegelicht, terwijl de kerkklanken zachtjes de ruimte vulden.

De naam Lowik droeg meteen een lach en bewondering. “Beroemde strijder” heet hij, en dat bleek geen loze woorden. Vanaf zijn allereerste moment reageerde hij met een levenslust die iedereen wakker schudde: een waar teken van karakter en doorzettingsvermogen. Ouders en aanwezigen hoorden en zagen de belofte van een kleine held — één die strijdt voor wat hij wil en tegelijk harten verovert.

De doopviering was een samenspel van woorden, muziek en aanraking. Omi las een persoonlijk geloofsgetuigenis over leven, liefde, vrijheid en respect. De meter en peter spraken mooie, wijze wensen uit: humor, moed, fairplay, verdraagzaamheid, trots met nederigheid, en een hart dat geeft. Ouders beloofden onvoorwaardelijke nabijheid — er zijn in vreugde en verdriet, troosten, beschermen en groeien samen.

Symboliek kreeg vorm in de handoplegging (een dak boven je hoofd), de zegen van water en de salvende woorden voor elk deel van Lowiks kleine lichaam — van hoofd tot voeten, van oren tot hart — als zegeningen voor denken, voelen, bewegen en liefhebben. Even bijzonder was het moment waarop Lowik op handen gedragen werd in het grote kleurrijke doek: een zichtbare belofte van gemeenschap en gedragen worden.

Muziek gaf glans aan de viering — van “Meer dan een wonder” tot K3 en Metejoor, en afsluitend Selah Sue — en bracht emotie in melodie. De doopakte werd ondertekend; het leven kreeg een naam en de naam werd omringd door zegen en belofte.

Vandaag hebben we niet alleen een naam gedoopt, we hebben harten geopend. Lowik werd welkom geheten — in huis, in familie, in vriendschap en in geloof. Moge hij groeien met moed, liefde en nieuwsgierigheid, gedragen door de warmte van allen die er zijn. Welkom, kleine strijder. We zijn blij dat je er bent.

Een veilige haven voor twee broers: De dubbele doop van Flor en Remi

Op 28 juni 2026 kwamen familie en vrienden in Dendermonde samen voor een bijzonder moment: de dubbele doop van Flor en Remi. Als voorganger is het telkens weer een voorrecht om een gezin te begeleiden bij zo’n betekenisvolle mijlpaal.

De toon werd meteen gezet met de vertrouwde klanken van "Diep in de zee" en het aansteken van de kaarsen. Met de grote levenskaars en de kleine kaarsjes voor de dierbaren die er niet bij konden zijn, ontstond er een warme, verbonden sfeer.

Een naam om in te groeien Prachtig was het moment waarop de ouders vertelden over de keuzes voor de namen. Flor – die in het begin liefdevol "kruimeltje" werd genoemd – en Remi kregen beiden een naam mee die echt bij hen past. Niet om een kopie van hun ouders te worden, maar om helemaal zichzelf te mogen zijn en hun eigen talenten te ontdekken.

Navigeren naar rustig vaarwater Het thema van de reis op zee kwam op een eerlijke en kwetsbare manier terug in de beloftes van de ouders. Ze spraken open over de stormen die hun boot heeft doorstaan en hoe ze samen koers hebben gehouden. Hun thuis beloofden ze als een permanente veilige haven aan te bieden: een plek waar Flor en Remi altijd mogen schuilen, tot rust kunnen komen en onvoorwaardelijke liefde vinden.

Symboliek en gedragen worden Met symbolische handelingen zoals bootjes op het doopwater, het zegenen van de zintuigen (handen, voeten, ogen, oren en mond) en het dragen in de kleurrijke doek, werd de steun van de hele gemeenschap voelbaar. Samen met de meters en peters staan deze twee jongens er nooit alleen voor.

Het was een ontroerende viering vol hoop, kracht en verbinding. Een prachtige start van een levenslange reis voor Flor en Remi.

Wortels en zon — de naamgeving van Téo in het groen – Thuisdoop te Destelbergen

Vandaag verzamelden we ons in een intieme kring tussen de bomen om een nieuw leven welkom te heten: kleine Téo. Niet in een kerkzaal, maar in de natuur — een plek die symbool stond voor wat we hem wensen: diepe wortels, ruimte om te groeien en takken die naar het licht reiken. Papa Simon las een warme introductie waarin hij het belang van samen opvoeden en het vertrouwen in gemeenschap benadrukte. De setting voelde als één omhelzing: mensen dicht bijeen, kinderen spelend door het gras en zachte muziek in de achtergrond.

We staken een grote levenskaars aan en de kleurrijke gebedskraag bracht extra warmte. Melody las een ontroerend regenbooggedicht — een stille wens vanuit een wolkje — dat liefde en waakzaamheid beloofde. Simon vertelde hoe de naam Téo gevonden werd: een kort, krachtig geluid dat meteen voelde als thuis. De naamgeving werd gevierd met het ontsteken van een doopkaars door Ezra en symbolische handoplegging door ouders en broers — een bezegeling, een dak boven het hoofd.

Muziek gaf kleur aan de momenten: Louis Armstrong’s What A Wonderful World en het vrolijke Ain’t No Mountain High Enough begeleidden het uitwisselen van wensen. De aanwezigen schreven hun hoop en zegeningen op Jenga-blokken; kleine stenen woorden om mee te bouwen aan Téo’s leven. Bij de doop zegenenden we water — een symbool van leven en reiniging — terwijl we baden voor liefde, leiding en de zegen van Vader, Zoon en Geest.

Het zalven door familieleden was zacht en persoonlijk: wensen voor zicht naar het goede, luisterende oren, een warme mond, helpende handen en veilige voetstappen. Elk woord voelde als een handreiking voor de weg die voor Téo ligt. De plechtigheid sloot met een zegen en het ondertekenen van de doopakte, waarna een laatste lied, Cover Me In Sunshine, de hoop op een stralende toekomst uitdrukte.

Wat bleef hangen was niet alleen de rituele vorm, maar vooral de eenvoud en echtheid: een gemeenschap die samen een kind draagt, woorden in stenen legt en beloftes maakt om bij te dragen aan een stevig, liefdevol fundament. Een dag klein van schaal, groot van betekenis — precies wat dit moment verdiende.

🌿 Een viering van liefde, verbondenheid en thuiskomen - Dean & Lauren – 26 juni 2026 | Lozerkasteel, Kruisem

Op een stralende vrijdag in juni gaven Dean en Lauren elkaar het ja-woord in het prachtige Lozerkasteel. Het werd een ceremonie vol warmte, humor en oprechte liefde.

✨ De viering in vogelvlucht

Binnenkomst – Dean met zijn ouders op Elvis Presley (Can't Help Falling in Love), Lauren met haar ouders op A Thousand Years van Joel Grainger. Tijdloos en puur.

Hun verhaal – Het begon in coronatijd. Wandelingen, picknicks, samen naar zee. Lauren was al bij Dean thuis nog voor ze een koppel waren. Vijf jaar later stonden ze hier, klaar voor de rest van hun leven.

Ouders Danny & Peggy – Schetsten Lauren als het nieuwsgierige baby'tje dat al grootkeek, dansend door het leven tot blessures roet in het gooiden, maar altijd sociaal en zorgzaam. En Dean? Een wielrenner – geen voetbalsupporter. "Je hebt een goeie keuze gemaakt."

Ouders Veerle & Alain – De geboorte van Dean begon chaotisch (verkeerd ziekenhuis!), maar Dean bracht structuur in hun leven. "Hij leerde ons met een ruimere blik kijken." Een boom van een vent met een warm hart. Toen Lauren kwam en Dean opeens veel ging wandelen, voelde het meteen goed. "Het mooiste is je kind gelukkig zien."

Lauren's belofte – Over de handschoenen die Dean meebracht op hun eerste date, voor het geval zij er geen had. Dat was hij in een notendop. Ze zei ja tegen hem als man, als beste vriend, tegen alle avonturen. "Je bent mijn veilige haven." Ze sloot af zoals elke avond: "I love you, ik zie je graag en te amo mi amore."

Dean's belofte – "Amai, die is zot – dat is exact wat ik zoek," dacht hij toen Lauren zonder handschoenen kwam bij -5°C. Hij beloofde zijn humor nooit te verlagen (zodat er over 20 jaar nog iemand lacht), af en toe een irritant kindje te zijn, en haar nooit op de tweede plaats te zetten. Zijn slotbelofte: "Ook al ebt de verliefdheid weg, mijn liefde voor jou zal alleen maar groeien."

Ringen – gebracht door petekind Noé.

Getuige Sébastien – Tweelingbroer van Lauren, terugblikkend op 26 jaar samen. Van parkjes in de living tot samen in de klas. Dean werd warm onthaald: "De Fourchette is in aantocht, geniet ervan!" De Patrijskes + bijna-aangetrouwden werden officieel Patrijskes + aangetrouwden.

Getuige Stef – "Patseir" voor één keer opzij. Dean als man met het hart op de juiste plaats, die er was op de moeilijkste momenten. Van logeerpartijtjes tot peter van Noé. "Je maakt Dean gelukkig, en daar ben ik meer getuige van dan enkel vandaag."

Bedanking – Bloemen voor de ouders, met heel veel liefde. Zonder hen stonden ze hier niet.

Muziek – Van Elvis en Tom Jones tot Suzan & Freek en Kygo – een soundtrack die de hele dag droeg.

Dean & Lauren, op jullie geluk, op jullie toekomst, op jullie liefde! 🥂

Vlinders voor Laona — een doopviering thuis in Lochristi

Sommige vieringen vragen geen kerk, geen hoge gewelven en geen orgel. Ze vragen enkel een huis vol mensen die van elkaar houden. Zo eentje was het op zondag 21 juni, toen ik thuis in Lochristi de doop van Laona mocht voorgaan.

We begonnen bij het licht. De grote levenskaars werd ontstoken, en daarnaast mochten de kleine kaarsjes branden voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de viering lag de kleurrijke gebedskraag: zoveel kleuren, zoveel mensen, zoveel manieren om te geloven, te hopen en lief te hebben. Precies dat was de toon van deze dag.

Mama en papa vertelden waarom ze Laona lieten dopen: uit traditie, uit warmte, uit verbondenheid met de familie waarin ze zelf zijn opgegroeid. En tegelijk met de uitdrukkelijke wens dat Laona later haar eigen keuzes mag maken — ook over geloof. Vandaag ging het vooral over liefde en over de mensen die haar graag zien.

Een naam uit Pafos

De mooiste verhalen zitten vaak in de kleinste details. Laona kreeg haar naam nog voor ze op komst was, tijdens de laatste reis met z'n tweeën op Cyprus. Een gezellig restaurantje in Pafos, "Laona" op de gevel, en twee mensen die elkaar meteen aankeken: als het ooit een dochtertje wordt… Zo werd een herinnering aan een reis met twee de naam van een toekomst met drie.

L van liefde. A van avontuur. O van oogappel. N van nieuwsgierig. A van altijd.

Beloftes die blijven

Wat deze viering zo bijzonder maakte, waren de woorden van de mensen rond Laona. Mama beloofde te knuffelen én los te laten wanneer de tijd rijp is, model te zitten voor make-uppartijen en mee thee te drinken op theekransjes. Papa beloofde een superpapa te zijn, bij wie geen vraag te klein en geen probleem te groot is. Meter sprak over het wonder dat Laona is en over alle herinneringen die nog komen. Peter maakte duidelijk dat peter zijn veel meer betekent dan cadeautjes en nieuwjaarsbrieven: het is er zijn, aanmoedigen, meelopen.

Tussendoor kregen alle aanwezigen een vlinder. Een klein symbool van groeien, veranderen en vrij mogen vliegen. Bij de muziek werden ze weer opgehaald en samengebracht rond de doopschaal — een zwerm goede wensen rond één klein meisje.

Water, zalving en een dak boven haar hoofd

Na de handoplegging — een dak boven je hoofd — volgde het water. Laona werd gedoopt, en daarna gezegend van kop tot teen: haar ogen om het goede in mensen te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te geven en te delen, haar voeten om haar eigen weg te gaan en met haar voetstappen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Laona letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu met haar meeloopt. Na de zegen en de vredeswens werd de doopakte ondertekend, en klonk de muziek nog één keer.

Lieve Laona, groei, ontdek, lach en droom. En weet dat wij altijd met jou mee zullen lopen.

Noé gedragen in liefde en vertrouwen

Op zondag 21 juni 2026 mochten we in Sint-Niklaas samen een bijzonder warm en betekenisvol doopmoment vieren: de viering van Noé. Een dienst die niet alleen in het teken stond van een nieuw begin, maar vooral van liefde, verbondenheid, dankbaarheid en hoop.

De viering werd geopend met een ontroerende verwelkoming door de ouders, die hun liefde voor Noé in woorden gaven die recht uit het hart kwamen. Hun kind is voor hen een licht, een bron van vreugde en tederheid, een kleine meid die hun leven elke dag mooier maakt. Het was mooi om te voelen hoe sterk hun wens leeft om Noé te laten opgroeien in rust, veiligheid en geborgenheid, met alle ruimte om later zelf haar weg te kiezen.

Daarna stonden we stil bij de betekenis van dopen. Voor de ouders was dit geen vanzelfsprekende traditie, maar een bewuste keuze die voortkomt uit hun eigen achtergrond en uit hun verlangen om Noé mee te geven wat voor hen kostbaar is: een warme basis, een geestelijk thuis en de vrijheid om later zelf te ontdekken wat haar hart wil. Dopen werd zo een teken van liefde, vertrouwen en openheid naar de toekomst.

Een bijzonder mooi moment was de naamgeving. De naam Noé kwam voor de ouders meteen als vanzelf naar boven. Noé betekent rust en troost, en precies dat wensen ze haar toe: een leven waarin ze mag schuilen, ademen en op verhaal komen na drukke dagen of moeilijke momenten. Een naam die niet alleen klinkt als een gebed, maar ook als een zegen.

Tijdens de viering werden verschillende symbolische tekenen zichtbaar gemaakt. Het ontsteken van de kaars, het noemen van de namen van geliefden die er niet bij konden zijn, het beeld van een dak boven het hoofd, de beloftes van ouders, meter en peter, en natuurlijk het doopmoment zelf: het waren allemaal tekenen van een diepe verbondenheid. Noé werd niet enkel gedoopt, maar ook gedragen in liefde door haar familie en door de gemeenschap rond haar.

De zalving gaf de viering nog een extra laag van tederheid en betekenis. Ogen, oren, mond, handen en voeten werden gezegend: om te zien wat goed is, te luisteren naar het hart, woorden van leven te spreken, handen te hebben die delen en voeten die met vertrouwen hun weg zoeken. Het was een mooi en poëtisch gebed over groeien als mens, met openheid voor het goede en respect voor wat kwetsbaar is.

Ook de symboliek van het dragen in het kleurrijke doek raakte velen. Noé werd letterlijk en figuurlijk opgenomen in een groter geheel: een gemeenschap die haar omringt, draagt en verwelkomt. Het gaf de viering een warme, menselijke dimensie die nog lang zal nazinderen.

We sloten af met een zegen en een vredewens, als een zachte uitnodiging om Noé’s leven verder te begeleiden met liefde, geduld en vertrouwen. Een doopviering die niet luid hoefde te zijn om diep te raken. Eenvoudig, gedragen, vol betekenis — en vooral vol liefde voor Noé.

Samen één: Huwelijk Niky & Jonas — 20 juni 2026, Bassevelde

Op 20 juni 2026 mocht ik in Bassevelde voorgaan in het huwelijk van Niky en Jonas. Geen viering "voor de schone schijn", maar één die van begin tot einde ging over wat het écht is: verbondenheid. Met elkaar, met hun jongens Remi en Cériel, met de mensen die hen dragen — en met wie er niet meer bij kon zijn.

Binnenkomen op A Thousand Years

Jonas kwam naar voor aan de arm van zijn mama, Martine. Daarna de bloemenmeisjes, Ellie en Cleo, die de weg vrij strooiden. En toen Niky — niet alleen, maar samen met Remi en Cériel. Een gezin dat samen de zaal binnenwandelde, precies zoals ze ook samen door het leven gaan.

Eén kaars, vele vlammetjes

Bij het onthaal ontstaken we de grote kaars: dezelfde kaars die brandt bij elke viering waarin ik en mijn collega's mogen voorgaan. De kaars van het leven en de liefde, die dit koppel verbindt met alle mensen die vóór hen ja zeiden en hun kinderen lieten dopen. Daarnaast staken we kleine kaarsjes aan voor wie er niet, of niet meer, bij kon zijn. Het werd stil in de zaal. Zo hoort dat.

Wie zij zijn, verteld door wie hen het best kent

Wat deze viering zo rijk maakte, waren de stemmen rond het bruidspaar.

Martine, de mama van Jonas, opende. Een harde werker, rechtuit, haar wil is wet — en tegelijk de nona bij wie iedereen altijd terechtkan. Zij en Jonas zijn twee handen op één buik, en ze sloot ook Niky helemaal in haar hart.

Mare, de jongste zus, kreeg met een knipoog het label "het kakkersnestje" mee. Maar wie goed keek, zag vooral een jonge madam die vandaag al zoveel zorg opneemt voor Remi en Cériel. Veel meer dan een tante. Ook een padelvriendin en een klankbord voor Niky.

Pomelien, stiefzus en getuige, nam ons mee naar twee meisjes van acht die samen opgroeiden, elkaar in de puberteit compleet kwijtraakten — "als zij zwart zei, zei ik wit" — en elkaar daarna voorgoed terugvonden. Haar mooiste zin ging over het vertrouwen tussen Niky en Jonas:

"Met Jojo komt alles goed."

Nathan, getuige van Jonas en waterpolovriend, bracht de zaal aan het lachen én stilvallen:

"Alles wat kapot is, dat kan Jonas maken. Alles wat kan groeien, dat zal Jonas planten."

Om er meteen aan toe te voegen dat Jonas niet perfect is — de man die jarenlang de planning deed op het werk, maar in het dagelijkse leven een ramp is in plannen. Precies daar, zei hij, komt Niky binnen met structuur en reflectie.

Bo, beste vriendin sinds het middelbaar en pas zelf mama geworden van Élouise (met Niky als meter), vertelde over eindeloze ritten in dat oude polootje, macaroni uit de microgolf en een vriendschap die altijd haar weg terugvindt. Bijzonder detail: hun mama's zijn óók beste vriendinnen, en Bo groeide op met Jonas als een grote broer avant la lettre.

Simon, vriend sinds de wieg, ploegmaat en collega, sloot het rijtje. Dertig jaar vriendschap, twintig jaar samen in de eerste ploeg, en vandaag een sterk duo op het werk.

"Je bent voor mij een betrouwbaar baken van rust."

"'K ben zo trots op ons"

Voor de huwelijkssluiting las Remi, zes jaar, het gedicht Het leven, samen. Een wilde bras met een klein hartje, die met vaste stem voorlas:

Ma zie ons nu eens, we doen het toch maar — en we doen het verdomme goed ook.

Ik denk dat er op dat moment weinig droge ogen waren.

Het ja-woord en de beloftes

Drie vragen, drie keer een volmondig "ja, dat zijn we". Ook op de vraag of ze als papa en mama het spoor willen trekken voor Remi en Cériel.

Daarna volgden de geloften. Niky nam ons mee van die eerste waterpolomatch in het najaar van 2018 (ze kwam supporteren voor een ándere speler), via oudejaarsavond en die eerste date in de Zandvleuge waar ze om twee uur 's nachts met een koplamp op de dieren gingen bekijken, tot vandaag:

"Jonas, als jij thuiskomt, ben ik pas echt thuis."

Jonas antwoordde met een reeks beloftes die kort en helder waren — geen belofte dat alles perfect zal zijn, wél dat ze er nooit alleen voor zal staan. Zijn slot:

"Van alle beslissingen die ik ooit heb genomen, ben jij zonder twijfel de mooiste en de beste van allemaal."

De ringen werden binnengebracht door Remi. Toen de kus. En toen applaus.

De huwelijkskaars

Marieke, Niky's steun en toeverlaat en haar reismaatje, las de tekst bij de huwelijkskaars. Over een vlammetje dat een baken mag zijn, een verre vuurtoren waarnaar het altijd goed is terug te keren — en dat vooral nooit mag doven.

En dan: de flowerboys

Na het ondertekenen bedankten Niky en Jonas iedereen die tijd vrijmaakte, babysits regelde en zich optutte om hier te kunnen zijn. Hun inner circle, zoals ze het zelf noemden.

En omdat een goede viering ook mag eindigen met een lach, werden ze naar buiten begeleid door de enige echte flowerboys: Tuur en Jean, twee waterpolomaten. Lavendel vloog door de lucht, gegooid door de gasten zelf, en het glas ging omhoog.

Niky en Jonas, dank jullie wel om mij deze dag te laten meemaken. Blijf vooral doen wat jullie zo goed doen: samen. Niet standaard, soms chaotisch en af en toe een beetje te laat — maar altijd oprecht.

Cézanne gedoopt – Een klein meesterwerk, omringd door liefde, kleur en een gezonde dosis lawaai

Op zondag 14 juni 2026 kwamen familie en vrienden samen in feestzaal De Klokke te Baaigem voor de doop van Cézanne. Een bijzondere viering, niet alleen voor haar, maar ook voor iedereen die haar liefheeft.

Papa opende met een warme glimlach en een knipoog naar het verleden: precies twee jaar geleden stonden ze hier ook, voor grote zus Babette, die haar eigen doop grotendeels wegsliep. De lat lag hoog voor Cézanne, maar ze maakte er haar eigen feest van.

Na een hartelijke verwelkoming door de voorganger en het ontsteken van de doopkaars, werd het verhaal 'De Haas & De Vos' voorgelezen. Een speels bosverhaal waarin water, een zegen en een 'vitamientje voor de ziel' centraal stonden – tot groot plezier van jong en oud.

De grote ontroering kwam bij de naamgeving. Cézanne – geboren op 10 april 2026 – kreeg een naam die klinkt als een kunstwerk. Mama vertelde hoe Babette al kleur gaf aan hun leven, en hoe Cézanne het ontbrekende puzzelstukje is. Samen vormen ze nu het allermooiste palet.

Er werden beloftes uitgesproken. Papa beloofde een trouwe bodyguard te zijn, een schouder in moeilijke tijden, en een thuis vol geborgenheid. Mama beloofde magie, dromen en een hand om vast te houden. Meter Orphelia en peter Jochem spraken hun warme woorden, en grote zus Babette – de absolute ster van de middag – beloofde haar zusje te leren vliegen, indiaantje te spelen en haar te beschermen in het donker.

Na de muziek van Stef Bos en Trinity volgde het doopritueel. Het water werd gezegend, en iedereen schreef een wens voor Cézanne op een madeliefje. De zalving gebeurde niet alleen door de voorganger, maar ook door Babette – een eigenwijs, teder moment. Elk lichaamsdeel werd gezegend: het hoofdje vol dromen, de oogjes die de wereld moeten zien, de handjes om te bouwen en te knuffelen, de voetjes om te dansen en te huppelen, en het hartje als kompas door het leven.

Cézanne werd gedragen in een groot, kleurrijk doek – symbool van de gemeenschap die haar omringt.

Steven sloot af met een wijs verhaal over groeien: geduldig, bedachtzaam, en uiteindelijk vliegen als de mooiste vlinder. Mama en papa nodigden iedereen uit voor het echte werk: spelen voor de kinderen, aperitief voor de volwassenen, en goed eten voor iedereen.

Het was een dag vol tranen, lachbuien, warme woorden en onvergetelijke momenten. Welkom, kleine Cézanne. Mag je groeien in kleur, liefde en avontuur.

Welkom in het nest, kleine Flo: Een hartverwarmende tuindoop in Buggenhout

Op zondag 14 juni 2026 scheen de zon niet alleen aan de hemel, maar vooral in de harten van de familie van de kleine Flo. Thuis in de vertrouwde tuin in Buggenhout kwamen geliefden samen voor een heel bijzondere mijlpaal: de doopviering van Flo. Als voorganger was het een voorrecht om deze warme, persoonlijke ceremonie te mogen begeleiden en Flo te verwelkomen in de gemeenschap.

Het nest en de symboliek van de gans

Vanaf het eerste moment werd duidelijk hoeveel zorg en liefde er in deze viering was gestoken. Op het geboortekaartje van Flo staat een afbeelding van een gansje — een prachtig symbool voor trouw aan dierbaren, waakzaamheid, zorgzaamheid en samenwerking. Als trekvogel staat de gans bovendien symbool voor de grote reis van het leven.

Om Flo een geborgen start te geven, werd er in de tuin een symbolisch nest gecreëerd. Zus Lea legde er liefdevol een eitje in als teken van haar bescherming en het samen op weg zijn. Ondertussen versierden neefjes en nichtjes Mon, Lou en Lea met veel enthousiasme de letters van Flo’s naam.

Een betekenisvolle naam en een bijzonder viergeslacht

Toen ouders Tess en Lucas de naamgeving toelichtten, werd de diepere betekenis pas echt voelbaar. FLO staat voor bloeien, de lente en groei. Daarnaast draagt Flo de naam van een bijzonder viergeslacht, met overgrootmoeder en meter Francine aan het hoofd, en eert haar naam de herinnering en aanwezigheid van opa Flor, meter Tinneke, peter Leon, peter Albien en oma Maria.

Haar ouders gaven de drie letters bovendien een persoonlijke wens mee:

• F voor Fierheid en kiezen voor Fair zijn.

• L voor alle Liefde die ze mag uitstralen, maar ook van Lolbroekje en Leergierig in het leven staan.

• O voor Ondernemend, Oprecht en Open staan voor anderen.

Liefdevolle doopbeloften en warme pluimen

De doopbeloften brachten ontroering bij alle aanwezigen. Ouders Tess en Lucas beloofden Flo een thuis vol liefde en bescherming, terwijl peters Guy en Geert hun hart lieten spreken. Opa en peter Guy omschreef Flo prachtig als "het goud aan mijn regenboog", en peter Geert verwelkomde haar als "ons laatste gansje dat de familierij sluit".

Een van de meest serene momenten was de handoplegging en de zegen van de overgrootouders, gevolgd door het ritueel met de pluimen. Iedere aanwezige hield een zachte veer vast, gaf er een stille wens en warmte aan mee, waarna de kinderen de pluimen verzamelden. Steven legde ze in het doopwater, zodat al die liefdevolle wensen Flo letterlijk omringden tijdens haar doopsel.

Zalving van de zintuigen en feestelijke toost

Na het dopen met levend water voldeed een prachtig ritueel: de zalving van de zintuigen door de ouders, grootouders en meters. Van haar oogjes (om een regenboog aan kleuren te zien) en mondje (om lieve dingen te zeggen en te lachen) tot haar handjes en voeten (om haar eigen pad te kiezen). Vervolgens staken Tess en Lucas de doopkaars aan als symbool voor warmte, licht en levensvreugde.

Na het vrolijke verhaaltje van Gonnie en Gijsje, voorgelezen door de kinderen, klonk een feestelijk Hip hip hoera! en werd er op het leven van Flo getoost op de vrolijke tonen van Herman van Veen.

Een intieme tuindoop als deze herinnert ons eraan waar het in het leven écht om draait: liefde, verbondenheid en een warm nest om in op te groeien. Welkom in het leven, kleine Flo!

Wanneer twee wegen één worden — trouw Alexander & Camille in Hof ter Rode Poorte te Kruisem

Op 13 juni 2026 vierden Alexander en Camille hun liefde in het schilderachtige Hof ter Rode Poorte in Kruisem. Omringd door familie en vrienden, met hun zoontje Clément als stralend middelpunt, gaven ze elkaar het ja-woord in een warme, persoonlijke ceremonie vol symboliek en humor.

De intrede zette meteen de toon: Alexander kwam binnen aan de arm van zijn moeder, gevolgd door de kindjes — onder wie Clément en Noëlinne — en tenslotte Camille aan de arm van haar vader. A Thousand Years begeleidde dit ontroerende begin. Marjan, Alexander’s moeder, las het beeldrijke verhaal van de zaden — een subtiele herinnering dat liefde groeit als je erin blijft zaaien. De voorganger verbond het koppel met traditie en verbondenheid, en stak symbolisch de levenskaars aan.

Valentine las een prachtige beschouwing over de puzzel van het leven: twee stukjes die elkaar vinden en samen stukje bij beetje een rijker geheel vormen — precies hoe Alexander en Camille hun relatie opbouwen. Er volgde een vrolijke interactieve quiz geleid door Benoit, die de zaal aan het lachen bracht en het paar en hun gasten nog dichter samenbracht.

De beloften van het paar waren eenvoudig en oprecht. Camille prees Alexanders warmte en vaderschap, Alexander herinnerde aan de toevallige ontmoeting die hun verhaal in gang zette en beloofde er altijd voor hen te zijn. Ringen en de eerste kussen bezegelden hun ja-woord; later werd de huwelijkskaars gezegend als herinnering aan deze dag. Muziekevenementen — You Are The Reason en Can't Help Falling in Love — gaven elke stap extra emotie.

Getuigen, familie en vrienden deelden persoonlijke woorden: van liefdesverklaring tot lachwekkende anekdotes. Er was dank aan ouders voor liefde en opvoeding, en een zegenwens voor geluk vandaag en altijd. Zo gingen de gasten vol warmte en feeststemming richting receptie, met het gevoel dat twee levens niet alleen verbonden zijn, maar dat ze samen iets groters bouwen.

Kort: een intieme, liefdevolle dag vol aandacht voor kleine rituelen, persoonlijke woorden en veel warmte — een startpunt voor een nieuwe, gezamenlijke puzzel vol mooie stukjes.

Thuisdoop van Coline — Oosterzele, zaterdag 13 juni 2026

Een naam, gefluisterd en gevierd

Er zijn dagen die je later niet meer helemaal kunt navertellen, maar wel blijft voelen. Zaterdag 13 juni 2026 was zo'n dag. In een huis in Oosterzele, tussen familie en vrienden, werd Coline gedoopt — omringd door mensen die vooral één ding kwamen zeggen: je bent welkom.

Marie en Dimitri kozen bewust. Niet omdat het zo hoort, wel omdat dopen voor hen een eerste stap is naar het horen bij een groep waartoe zij ook behoren, omdat ze dat stukje verhaal en cultuur willen doorgeven, en omdat Coline haar grootvader zal kennen als "Opa hemel" — een naam die pas betekenis krijgt als je hem ergens kunt thuisbrengen.

Uitkijken naar wie je bent

Marie zette de toon: "Vanaf jouw prille bestaan keek ik uit naar jou. En ook vandaag is het nog uitkijken naar wie jij bent en nog zal worden." Daarna klonk het welkomstgedichtje: er zullen handen zijn die je dragen, en armen waar je veilig bent.

De grote levenskaars werd ontstoken, met daarrond kleine kaarsjes voor wie er niet bij kon zijn — in het bijzonder voor Opa hemel, de papa van Marie.

Een naam om zelf in te vullen

Dimitri en Marie spraken haar naam hardop uit: Coline, uit duizenden gekozen, voor het eerst gefluisterd net na haar geboorte. "Je moet ons niet worden, je zal jezelf worden."

Bij de handoplegging klonk het beeld van een dak boven het hoofd, een warm nest, en de wens om telkens opnieuw te kiezen voor het goede — met het gebed van Franciscus van Assisi om sereniteit, moed en wijsheid. Ondertussen speelde "Mooi" van Marco Borsato.

Beloftes zonder pretentie

"We hebben niet alle wijsheid in pacht." Wat de ouders wél beloofden: luisteren, geduld opbrengen, proberen te begrijpen ook wanneer ze even niet dezelfde taal spreken, en Coline steunen zodat ze wordt wie ze zélf wil zijn. Meter Annabelle en peter Geraard spraken hun eigen engagement uit, gevolgd door "I Knew I Loved You".

Het water en de wensen

Rond de doopschaal lagen foto's van alle genodigden, met op de achterzijde een wens of waarde voor Coline. Zo werd het water omringd door de goede woorden van iedereen die van haar houdt.

"Coline, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Gezegend van kop tot teen

Bij de zalving kreeg elke zegen een tegenbeweging die hem dieper maakte:

• Ogen — dat ze het mooie ziet, maar ook het duister kent, want je ziet pas sterren als het donker wordt.

• Oren — dat ze luistert naar mensen, maar ook de stilte omarmt, want je hoort pas als het stil is.

• Mond — dat ze lacht en troost, maar ook kan zwijgen, want spreken wordt pas echt als je ook zwijgen kan.

• Handen — dat ze geeft en deelt, maar ook openstaat om te ontvangen.

• Voeten — dat ze haar eigen weg gaat, maar ook stilstaat om anderen mee te laten gaan.

Op handen gedragen

Het slotbeeld zei alles: Coline werd letterlijk op handen gedragen in een groot kleurrijk doek. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, terwijl "Somewhere Over the Rainbow" de kamer vulde.

Coline, je hoort erbij. En je staat er nooit alleen voor.

Elliott, gedragen door liefde en kleur – thuisdoop te Destelbergen

Op een warme, intieme dag mocht ik voorgaan in de doopviering van de kleine Elliott. De viering vond plaats bij hem thuis, in de vertrouwde omgeving waar hij elke dag mag opgroeien, ontdekken en zichzelf zijn. Samen met zijn ouders, familie en meter en peter werd het een bijzonder moment vol liefde, verbondenheid en mooie symbolen.

De viering begon met een welkom door Olivier. Daarna werd de kaars ontstoken: het licht dat Elliott mag begeleiden op zijn levensweg. Ook de kleurrijke gebedskraag kreeg een plaats. De kleuren herinnerden ons eraan dat het leven rijk en veelzijdig is, en dat ieder mens daarin zijn eigen unieke kleur mag laten zien.

Bij het ontsteken van de kleine kaarsjes werd ook even stilgestaan bij de mensen die er die dag niet bij konden zijn. Op die manier waren ook zij, op hun eigen manier, aanwezig in deze bijzondere viering.

Even de tijd nemen voor Elliott

In de tekst Even de tijd… werd Elliott op een warme en liefdevolle manier toegesproken. Hij brengt ondertussen al drie jaar kleur in het leven van zijn gezin, met zijn lach, zijn streken en zijn ondeugende blik. Achter dat speelse schuilt ook een zacht hart, groot genoeg voor heel veel liefde.

Deze dag ging niet over wie Elliott later moet worden. We vierden vooral wie hij vandaag al is: een vrolijke, lieve en nieuwsgierige jongen, helemaal zichzelf en precies daarom zo bijzonder.

Een naam vol liefde

Zijn ouders vertelden hoe dankbaar ze zijn voor hun zoon en hoe zorgvuldig ze zijn naam kozen. Elliott is een naam die bij hem hoort en waarmee hij gekend en geliefd zal worden.

Met zijn enthousiasme en nieuwsgierigheid ontdekt Elliott de wereld om zich heen. Geen knopje blijft onopgemerkt en met zijn grote glimlach trekt hij graag op avontuur. Ook de bijzondere band met zijn grote broer Harold kwam tijdens de naamgeving mooi naar voren. Harold is voor Elliott een voorbeeld, een vriend en soms zelfs een held. De hoop en wens werd uitgesproken dat hun band altijd verder mag groeien.

Zijn ouders beloofden Elliott dat ze er voor hem zullen zijn: om hem te begeleiden, naar hem te luisteren, hem te steunen en vooral heel veel van hem te houden. Ze willen hem de ruimte geven om de wereld te ontdekken, met vallen en opstaan, met verwondering en levenslust.

Ook beloofden ze hem nooit te vergelijken met anderen, maar steeds te blijven kijken naar de unieke jongen die hij is. En waar het leven hem later ook brengt: hun hart zal altijd met hem meegaan.

Geloven in het goede

De tekst Geloven in… werd op een mooie manier gelezen door zijn nichtje Milou-Athina. Woorden over glimlachen, dromen, hopen, overwinnen en geloven in de goedheid van ieder mens brachten een eenvoudige maar krachtige boodschap.

Boven alles klonk de uitnodiging om lief te hebben en intens te leven — een prachtige wens voor Elliott op zijn levensweg.

Een dak boven zijn hoofd

Tijdens de handoplegging werd Elliott symbolisch een dak boven zijn hoofd toegewenst. Een dak staat voor bescherming, geborgenheid en een plek waar je altijd thuis mag komen.

Ook meter Bie en peter Jean-Christophe kregen een bijzondere plaats in de viering. Als meter en peter mogen zij mee zorg dragen voor Elliott, hem nabij zijn en hem ondersteunen tijdens de verschillende stappen die hij in zijn leven zal zetten.

Het water van de doop

Daarna volgde het centrale moment van de viering: de doop. Met water uit de schaal werd Elliott gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die een voorbeeld was en de Geest die leven geeft.

Het water werd zo een teken van nieuw leven, van verbondenheid en van de liefde waarin Elliott mag opgroeien.

Na de doop werd Elliott gezalfd. Voor elk deel van zijn lichaam klonk een mooie wens:

• met zijn ogen mag hij genieten van al wat mooi is en het goede in mensen blijven zien;

• met zijn oren mag hij luisteren naar lieve woorden, naar de natuur en naar de verhalen van anderen;

• met zijn mond mag hij spreken, troosten, bemoedigen en gul lachen;

• met zijn handen mag hij spelen, knuffelen, geven, delen en mensen omarmen;

• met zijn voeten mag hij dansen, zijn eigen weg gaan en de wereld een beetje mooier maken.

Elliott kreeg de wens mee om zijn leven een eigen kleur te geven en open te bloeien als een bloemetje in de zon. Met de liefde van zijn gezin en de mensen om hem heen mag hij groeien tot de mens die hij bestemd is te worden.

Gedragen door een kleurrijke gemeenschap

Een bijzonder en ontroerend moment was het dragen van Elliott in het grote, kleurrijke doek. Hij werd letterlijk op handen gedragen door de aanwezigen. Het doek werd zo een prachtig beeld van de gemeenschap rond hem: familie en vrienden die hem willen omringen, beschermen en steunen.

Niemand hoeft zijn levensweg helemaal alleen te gaan. Elliott mag rekenen op mensen die met hem meegaan, hem aanmoedigen en hem telkens opnieuw laten voelen dat hij erbij hoort.

De viering werd afgesloten met een zegen, een vredewens en het ondertekenen van de doopakte. Met muziek op de achtergrond werd het een warme afsluiting van een dag die helemaal in het teken stond van Elliott.

Lieve Elliott,
moge jouw leven gevuld zijn met liefde, vertrouwen, verwondering en geluk. Blijf ontdekken, blijf lachen en blijf helemaal jezelf. Waar jouw weg je ook brengt, weet dat je altijd gedragen wordt door de liefde van de mensen rondom jou.

Welkom, lieve Elliott.

Van blanco canvas tot kleurrijk levenswerkl — de thuisdoop van Auguste & Giselle te Landegem

Op 7 juni 2026 mocht ik als tochtgenoot aanwezig zijn bij een bijzondere, creatieve en warme doopviering voor Auguste (geboren 10/02/2024) en zijn zusje Giselle (geboren 10/02/2026). De viering vond plaats in hun eigen tuin, in zonlicht en geborgenheid — precies de sfeer die de ouders wilden creëren: ruimte voor ontdekken, liefde en verbondenheid.

Opening: blanco als begin De dag begon met een blanco canvas. Dat beeld stond symbool voor de start van ieder leven en voor de manier waarop deze familie hun viering wilde invullen: niet voorgeschreven, maar samen gemaakt. We begonnen met kennismaken — een rustig gesprek over wie de ouders zijn, waar ze mee bezig zijn en wat ze willen doorgeven aan de volgende generatie. Vanuit die woorden ontstond een persoonlijke inhoud: warm, eenvoudig en vol betekenis.

Welkom, kaarsen en rituelen Pieter verwelkomde ons — in het Nederlands en het Frans — en we staken kaarsen aan: de grote levenskaars, kleine kaarsjes voor wie niet aanwezig kon zijn. Kruisteken, een gebedskraag vol kleur en een gevoel van samenhorigheid zetten de toon. Muziek en momenten van stilte wisselden elkaar af, en er was aandacht voor degenen die deze stap mogelijk maken.

Naamgeving, beloften en muziek De ouders gaven de namen: Auguste en Giselle — namen die hen zullen begeleiden door het leven. Louise las een liefdevolle tekst over naamgeving. Meter en peter, vrienden en familie spraken beloften uit: aanwezig zijn, zorgen, ruimte geven en respect leren. Muziek (o.a. Moulin Rouge – Your Song en Marco Borsato – Samen voor altijd) versterkte de emotie en verbondenheid.

Symbolische handelingen Het water in de schaal werd gezegend; er was een symbolische doophandeling: “Auguste, ik doop je… Giselle, ik doop je…” Zalving volgde met mooie wensen voor hoofd, hart, ogen, oren, handen, voeten en mond — woorden die recht uit het verlangen kwamen om deze kinderen nieuwsgierigheid, speelsheid, liefde en daadkracht mee te geven. Elke zegen was concrete beeldspraak: een dak boven je hoofd, vrije haren in de wind, ogen vol verlangen om te leren, oren om liefde te horen, handen om te maken en te troosten, voeten die naar liefde leiden.

Creatief met het canvas Gedurende de viering mochten alle aanwezigen kleur geven op het blanco doek. Wat begon wit en onbeschreven, eindigde als een levendig schilderij vol lagen, kleuren en verhalen — een perfecte metafoor voor het leven: complex, bont en vol onverwachte schoonheid. De kinderen werden symbolisch “op handen gedragen” en opgenomen in die gemeenschap — letterlijk en figuurlijk zichtbaar op het doek.

Dankbaarheid Ik voel diepe dankbaarheid dat ik deze mensen mocht leren kennen en dit bijzondere, intieme gebeuren mocht begeleiden. Thuis, in een tuin vol zon en liefde, ontstond een viering die zowel creatief als inhoudelijk was — persoonlijk, warm en hoopgevend voor wat de toekomst brengt voor Auguste en Giselle.

Afsluiting en zegen We sloten af met een zegen en het ondertekenen van de doopakte. Muziek bracht ons uit de ceremonie en terug in het leven: samen, kleurrijk en vol verwachting. Wat deze dag liet zien: een doop kan eenvoudig en intiem zijn, en tegelijk rijk aan symbolen en verbinding. Auguste en Giselle hebben heel wat meegekregen — liefde, steun en kleur voor hun verdere reis.

Muziek en momenten (kort overzicht)

• Welkom & ontsteken levenskaars — Pieter (NL & FR)

• Tekst Louise (marraine van Auguste)

• Naamgeving door ouders: Auguste, Giselle

• Doopkaarsen ontsteken

• Muziek: Moulin Rouge – Your Song; Marco Borsato – Samen voor altijd

• Creativiteit tijdens de muziek, elkeen mocht komen teken, schilderen….

• Doopviering - zegening, in de naam van die Eeuwige die zich Vader / Moeder - Zoon - heilige Geest laat noemen.

• Zalving & zegeningen voor hoofd, ogen, oren, handen, voeten, hart

• Creatief werk tot besluit werd van: blanco tot een kleurrijk kunstwerk

• Tot slot werd een groot doek gebruikt om de kinderen samen te dragen.

• Afsluiting: zegen, ondertekening doopakte, Together Again – Janet Jackson

Dank aan alle familie, vrienden, meter & peter en iedereen die dit thuismoment zo vol betekenis maakte. Het doek zal herinneren aan deze warme dag — een tastbare herinnering aan hoe levens samen kleur krijgen.

Een dubbele thuisdoop in Deinze — Auguste & Giselle

Zondag 7 juni 2026

Een huiskamer in Deinze, twee kleine mensjes in het middelpunt, en een kring van familie en vrienden die samen kwamen om te zeggen: jullie horen bij ons.

Pieter opende de viering in het Nederlands én het Frans. We ontstaken de grote levenskaars, legden er de kleurrijke gebedskraag omheen, en staken kleine kaarsjes aan voor wie er niet bij kon zijn. Louise, meter van Auguste, las een eerste tekst.

Daarna noemden de ouders hun kinderen bij naam:

Je kreeg je eigen naam om altijd mee te leven. Die gaat nooit bij je vandaan, wordt nooit meer weggegeven. Hij groeit voor altijd met je mee.

Bij de handoplegging vormden de dierbaren letterlijk een dak boven hun hoofd — met de wens die deze familie wil meegeven: respect, oog voor de kleine dingen, en het besef dat familie ertoe doet. Your Song uit Moulin Rouge klonk, en Chaelle las de "Geloven in…"-tekst.

Vier mensen zeiden ja: meter Louise (zus), peter Frank (vriend), meter Chaelle (beste vriendin) en peter Jan — één keer ontmoet, meteen een klik, sindsdien onafscheidelijk. Zo gaat dat soms: de belangrijkste mensen komen ongepland binnen. Samen voor altijd van Marco Borsato zette het in muziek.

Toen het water: "Auguste, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft." En dezelfde woorden voor Giselle.

Bij de zalving gingen we het hele kleine lijfje af, met een wens voor elk stukje: een hoofdje vol mooie gedachten, haartjes die vrij mogen waaien, ogen die ondernemend blijven blinken, oren voor muziek en voor wie van je houdt, een mond voor de gulste lach, bezige handjes om te maken en te troosten, voeten om te dansen en te rennen, een hartje met plaats voor anderen, en een eigen willetje als teken van kracht.

Het slotbeeld vergeten we niet snel: Auguste en Giselle op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu mee verantwoordelijk is. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, met Together Again van Janet Jackson.

Auguste en Giselle, welkom. Jullie zijn gedoopt in water en in liefde — en jullie worden gedragen.

Een dag vol liefde, kleur en verbondenheid: de eerste communie van Roos en de doop van Jan thuis in de stal te Lembeke

Op 7 juli 2026 mocht ik in de warme thuisomgeving in Lembeke voorgaan in een heel bijzondere dubbele viering: de eerste communie van Roos en de doop van haar kleine broer Jan.

De viering begon met een hartelijk welkom van de ouders. De levenskaars mocht branden naast de paaskaars: een teken van licht, hoop en verbondenheid. Ook mensen die er niet meer konden bij zijn, werden in ons midden gebracht. Voor hen werd een kaars ontstoken, zodat hun warmte en liefde voelbaar aanwezig bleven.

De namen van Jan en Roos kregen een bijzondere plaats. Jan draagt de naam van zijn opa, een man met een groot en liefdevol hart. In zijn naam klinkt de wens door dat ook Jan mag opgroeien met warmte, zachtheid, kracht en liefde voor de mensen om hem heen. Jan werd getypeerd als een vrolijke spring-in-’t-veld, een echte knuffelbeer met een aanstekelijke lach en een groot hart voor dieren. Dansend, lachend en vol verwondering gaat hij door het leven.

Daarna werd Jan gedoopt. Met water, de doopkaars en de handoplegging werd hij omringd door de liefde van zijn ouders, meter Jolien en peter Orry. Het water werd een teken van leven en nieuw begin. Jan werd welkom geheten in zijn gezin, in de gemeenschap en in de grote kring van mensen die hem met liefde willen omringen.

Ook Roos haar naam vertelde een verhaal. Een roos staat voor kleur, warmte, schoonheid en kracht. Ze bloeit niet ondanks haar doornen, maar mét haar doornen. Dat werd een mooie levensles voor Roos: blijf groeien, blijf dromen en blijf bloeien, ook wanneer het leven soms uitdagingen brengt. Haar zorgzaamheid, openheid en liefde voor haar familie en dieren kwamen sterk naar voren.

Een verhaal over Roos, een oude pony, haar hond en haar poezen bracht haar levensweg op een speelse manier tot leven. Het leven lijkt soms op een parcours met hindernissen, maar met moed, liefde en vertrouwen kan je telkens opnieuw verdergaan. Geluk zit vaak in kleine dingen: een warme knuffel, een dier dat je vertrouwt en de mensen die van je houden.

Tijdens de viering werd ook stilgestaan bij Roos haar eerste communie. Brood en wijn werden tekens van delen, liefde en verbondenheid. Zoals graan kan uitgroeien tot een rijk veld, zo mag ook Roos groeien tot iemand die anderen inspireert en raakt. Het brood herinnerde eraan dat er kracht zit in goedheid en zorg voor elkaar. De wijn werd een teken van vreugde, feest en het samen delen van mooie én moeilijke momenten.

Roos mocht voor het eerst aan de grote tafel plaatsnemen en het levensbrood ontvangen. Daarna werd ook met de aanwezigen gedeeld. Zo werd zichtbaar wat deze dag zo bijzonder maakte: niemand hoeft alleen op weg te gaan. Rond Roos en Jan staat een warme kring van ouders, familie, meter en peter, vrienden en mensen die hen willen aanmoedigen.

De viering werd gedragen door muziek, persoonlijke woorden, wensen en veel liefde. Het was een dag waarop twee kinderen elk op hun eigen manier een belangrijke stap zetten: Jan werd gedoopt en Roos vierde haar eerste communie.

Een dubbele viering vol licht, kleur en tederheid. Een dag om te bewaren in het hart.

Een warm welkom voor Marie — doopviering thuis op 6 juni 2026 te Welle

Op 6 juni 2026 vierden familie en vrienden samen het doopsel van Marie — een intieme, liefdevolle dienst waarin verbondenheid, beloftes en zegen centraal stonden.

Inleiding en welkom De ouders openden de viering met woorden van dank en hoop: blij dat iedereen aanwezig is om dit bijzondere moment mee te maken. Voor hen staat dopen voor liefde, verbondenheid en samen groeien; een bewuste keuze om Marie omringd te zien door mensen die haar willen begeleiden.

Symbolen en licht De voorganger verwelkomde de aanwezigen, maakte het kruisteken en stak de grote levenskaars aan. Er werd verteld over de kleurrijke gebedskraag en kleine kaarsjes werden aangestoken — als teken om even te denken aan mensen die niet aanwezig konden zijn. Zo werd licht en herinnering verbonden met Maria’s nieuwe levenspad.

Naamgeving en betekenis De ouders lichtten de naamkeuze toe: Marie — eenvoudig, zacht en tijdloos, maar ook sterk. Met een speelse anekdote werd de persoonlijkheid van Marie gevierd aan de hand van een acroniem:

• Moeilijk stil te krijgen

• Altijd klaar voor avontuur

• Razendsnel op ontdekking

• Innemend en ondeugend

• Een echte spring-in-’t-veld

Muziek en lied Het persoonlijke lied ‘Marina’ (Mateo Simoni), in een huiselijke versie als “Marietje… I love you forever Marie”, klonk als een warm familielied. Later zorgde een akoestische versie van “I Love You Always Forever” (Everly Fair) voor zachte, liefdevolle klanken in de dienst.

Handoplegging en belofte van bescherming De handoplegging symboliseerde een dak boven haar hoofd — een gebaar van bescherming en zorg. Belangrijk werd benadrukt dat Marie altijd omringd zal worden door mensen die voor haar zorgen.

Lezing: Geloven in... Steven las een korte, poëtische tekst over eenvoudige geloofsverwachtingen: geloven in glimlachen, dromen, hoop en de goedheid van mensen — en boven alles: heb lief en leef intens.

Beloftes De ouders spraken hun toezeggingen uit: onvoorwaardelijke liefde, steun in vreugde en moeilijke tijden, een thuis vol warmte en vertrouwen, ruimte om te ontdekken en zichzelf te worden. Meter Veerle en peter Guido beloofden er altijd te zijn om te steunen, te vieren en aan te moedigen.

Doop, zegen en symbolische daad Bij het dopen scheen het water en werd Finn, Marie’s grote broer, betrokken: hij legde als symbool een steentje in de schaal — een teken van liefde en verbondenheid. De voorganger doopte Marie in de naam van Vader, Zoon en Geest en sprak vervolgens een uitgebreide zalving: zegeningen over haar ogen, oren, mond, handen en voeten — elk gericht op genieten, luisteren, troosten, geven en vrijuit gaan in de wereld.

Gemeenschap en dragen Marie werd ook symbolisch gedragen in het kleurrijke doek — een teken dat de gemeenschap haar opvangt en ondersteunt op haar levensweg.

Afsluiting Na het ondertekenen van de doopakte en een laatste zegen en vredewens klonk als afsluitende muziek “Send Me On My Way” (Rusted Root). De viering liet een warme indruk na: een feest van liefde, belofte en hoop voor Marie’s toekomst, gedragen door familie en vrienden.

Kort samengevat: de doop van Marie was een tedere, rijke viering vol symboliek, persoonlijke beloftes en muzikale momenten — een liefdevol begin van haar levensweg in de kring van mensen die haar liefhebben.

Een huis vol liefde: Mathis viert zijn vormsel en plechtige communie thuis te Adegem

Op 6 juni 2026 kwamen familie en vrienden samen in Adegem voor een heel bijzondere viering: het vormsel en de plechtige communie van Mathis. Het werd een warme en persoonlijke dag, waarin geloof, verbondenheid en liefde centraal stonden.

Vanaf het begin was duidelijk hoeveel mensen Mathis omringen en hoeveel hij voor hen betekent. Zijn naam, die “geschenk van God” betekent, kreeg tijdens de viering een bijzondere betekenis. Mathis werd voorgesteld als een jongen met een groot hart: meelevend, assertief, temperamentvol, humoristisch, intelligent en sociaal. Eigenschappen die samen een prachtig beeld vormen van wie hij vandaag is.

Dieren vormden een rode draad doorheen de viering. Al van jongs af aan heeft Mathis een bijzondere band met dieren. Bij hen vindt hij rust, vertrouwen en verbondenheid, vaak zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Ook het beeld van een huis kreeg een belangrijke plaats. Mathis’ leven werd voorgesteld als een warm huis, gebouwd op een stevige fundering van liefde en gedragen door familie, vrienden en iedereen die mee aan zijn toekomst bouwt.

Een bijzonder moment was de herinnering aan oma’tje, die voor Mathis zoveel betekende. Als cement tussen de bouwstenen hield zij mee alles samen. Hoewel ze er niet meer bij kan zijn, kreeg ze een mooie plaats in de viering en in het hart van iedereen. Haar liefde en warmte blijven deel uitmaken van Mathis’ verhaal.

Tijdens het vormsel ontving Mathis de zegen en het zegel van de Heilige Geest. Daarna volgde het moment van brood en wijn, symbolen van leven, vreugde, liefde en delen. Mathis mocht voor het eerst bewust mee aan de grote tafel zitten en samen met de aanwezigen het levensbrood delen. Het werd een ontroerend teken van verbondenheid.

Familieleden en vrienden spraken Mathis warme woorden toe. Zijn mama en Steven wensten hem toe dat hij dicht bij zichzelf zou blijven, zijn zachte en gevoelige hart zou koesteren en altijd mensen en dieren om zich heen zou vinden bij wie hij zich thuis voelt. Ook broer Lewis, meter, peter en meter Patricia deelden hun liefde, trots en mooiste wensen voor de toekomst.

De wensen die de aanwezigen op pinguïns schreven, vormden een mooie verwijzing naar Mathis’ doopviering. Zo kwamen herinneringen van vroeger en dromen voor later samen in één bijzonder geheel.

Het werd een viering vol muziek, verhalen, symbolen, warme woorden en mooie herinneringen. Een dag waarop Mathis niet alleen zijn geloof verder mocht ontdekken, maar ook mocht ervaren hoeveel liefde, steun en vertrouwen hem omringen.

Mathis, jouw huis is nog lang niet af. Er komen nog kamers, ramen, deuren en nieuwe bouwstenen bij. Maar één ding staat vast: je hoeft nooit alleen te bouwen. Rondom jou staat een warme kring van mensen die in jou geloven en met heel hun hart van je houden.

Van harte proficiat, Mathis!

Huwelijksceremonie van Kyana & Benjamin in Kasteel Coninxdonck (Gentbrugge)

Vrijdag 5/6 was het eerder regenachtig dan stralend, maar toch werd het een bijzonder mooie dag. In Kasteel Coninxdonck vierden we het ja-woord van Kyana en Benjamin — een warme, intieme ceremonie vol familie, herinneringen en beloftes voor de toekomst. Omringd door dierbaren stonden ook hun kinderen Aurora en Ramses centraal.

De sfeer De plechtigheid begon met muziek (o.a. “If I” van Alicia Keys en “You Are the Reason”) en een ingetogen intrede: Benjamin stond al vooraan met zijn bruidsjonkers, de bruidsmeisjes volgden, Aurora liep als bloemenmeisje en Ramses droeg mogelijk de ringen. Kyana kwam binnen aan de arm van haar vader — een ontroerend moment ondanks het miezerige weer buiten. De live-muziek, verzorgd met cello en viool (en tantrijn), schiep extra sfeer en maakte de momenten nog intenser.

Lezingen en symboliek Astrid (mama van Benjamin) las een gedicht over liefde als troost en zorg. Digna las “Raad eens hoeveel ik van je hou” — een teder moment met de kinderen. ik mocht als voorganger hun gezamenlijke weg schetsen: van de eerste ontmoetingen, samenwonen in Ursel, de komst van Aurora, verhuizen naar Lovendegem en Sleidinge, tot deze dag. Een grote levenskaars alsook hun huwelijkskaars symboliseerde verbondenheid en de aanwezigheid van alle mensen, ook over de grenzen van de tijd heen. .

Getuigenissen Familie en vrienden deelden herinneringen: Astrid, Chanelle, Sylvia en Tinka spraken vol liefde over de kracht en groei van Kyana en de liefde tussen het koppel. Deze getuigenissen benadrukten hoe familie, steun en gedeelde geschiedenis hen hebben gevormd.

Ja-woord en geloften Aurora las een stukje (Toon Hermans) en de getuigen — Lucien (vader van Kyana) en Jonas (vriend van Benjamin) — kwamen erbij. Tijdens de ondervraging bevestigden Kyana en Benjamin hun inzet: uit vrije wil, in liefde als man en vrouw, en als ouders voor Aurora en Ramses. Hun persoonlijke geloften waren eerlijk en warm: Kyana beloofde bewuster te leven, meer te genieten en tijd te maken voor elkaar; Benjamin beloofde haar te steunen, lief te hebben en samen verder te groeien.

Ringen, kus en huwelijkskaars De ringen werden uitgewisseld als teken van blijvende verbondenheid, gevolgd door de kus. Kimberly las over de huwelijkskaars: liefde als eeuwig licht dat warmte en samenhang brengt, ook thuis en in herinnering aan wie niet fysiek aanwezig is.

Muziek, ondertekening en afsluiting De live-begeleiding met cello en viool bleef de ceremonie omlijsten en zorgde voor emotionele diepgang. Na het ondertekenen bedankten Kyana en Benjamin hun ouders met een warm gedicht. Steven sloot af met een korte, speelse zegen (“Twee miljoen”) en het feest begon op de tonen van “Viva la Vida”.

Slot Ondanks regen en wolken bleef de dag zonneschijn in hart en sfeer: liefde, verbondenheid en gezamenlijke herinneringen maakten van deze dag een prachtige viering. Proficiat aan Kyana, Benjamin, Aurora en Ramses — veel liefde en geluk samen.

Eleanor gedoopt — één jaar na haar grote broer, op precies dezelfde dag! Zondag 31 mei 2026 thuis te Zottegem

Sommige data blijven voor altijd bijzonder. Voor dit gezin is 31 mei er zo eentje geworden: vorig jaar werd Liam er gedoopt, en vandaag, exact één jaar later, mochten we samen het doopsel van zijn kleine zus Eleanor vieren. Twee kinderen, één datum, één verhaal dat verder groeit.

Welkom in warmte en licht

De viering begon met een warm welkom aan familie en vrienden, een kruisteken en het ontsteken van de grote levenskaars. Rond de kleurrijke gebedskraag werden ook kleine kaarsjes aangestoken — een stil moment voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, maar die in gedachten heel dichtbij waren.

Een gedicht zette meteen de toon:

Zo klein, zo lief, zo puur en zacht, een kindje waar zoveel liefde in lacht.

Op de tonen van Dochters van Marco Borsato werd duidelijk waarom dit gezin koos voor een doopsel: niet louter als traditie, maar als een moment van liefde, verbondenheid en vertrouwen. Een symbolisch begin van Eleanors eigen levensweg, omringd door mensen die altijd voor haar zullen klaarstaan.

"Vanaf het moment dat jij er was"

Een van de mooiste momenten kwam van de kleinste stem in huis. Namens Liam lazen mama en papa voor hoe het voelt om grote broer te zijn: samen groeien, spelen en ontdekken, handjes vasthouden als het even eng is, en dicht bij elkaar blijven staan. "Vandaag is het jouw dag, kleine zus — maar stiekem ben ik ook heel trots op ons twee."

Wat een naam vertelt

Eleanor betekent God is mijn licht — een fakkel. De ouders gaven aan elke letter een eigen wens mee:

Letter

Betekenis

E

Engel — haar beschermengel

L

Licht — dat zij brengt in het leven van anderen

E

Eerbied — respect en liefde voor anderen

A

Altijd geliefd — onvoorwaardelijk

N

Nieuwsgierig — willen ontdekken

O

Ochtendgloren — het eerste licht van de dag

R

Reflectie — nadenken en spiegelen

Een naam met karakter en warmte, die vanaf het allereerste moment dat ze hem uitspraken helemaal juist voelde.

Beloftes, water en zegen

Na de doopkaars en de handoplegging — een dak boven je hoofd — klonk Mijn kleine wonder van Djkevje, gevolgd door de geloofstekst over de liefde als bron die ons doet leven.

Toen kwamen de beloftes. Mama en papa beloofden liefde zonder voorwaarden, een veilige thuis en trotse steun bij elke stap. Meter Regine wenste Eleanor een leven vol zachtheid en moed, en de zekerheid dat ze precies goed is zoals ze is. Peter Pascal beloofde haar te begeleiden en te steunen: "Eleanor, je kan altijd op mij rekenen."

Het water werd gezegend met een persoonlijk symbool — een vlinder waarop de gasten hun wens konden schrijven. Daarna werd Eleanor gedoopt en gezalfd: haar oogjes om het licht te zien, haar oortjes om te luisteren, haar mondje om te troosten en te lachen, haar handjes om te geven, haar voetjes om met vallen en opstaan haar eigen weg te gaan.

Gedragen door iedereen

Als slot werd Eleanor letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek — gedragen door de gemeenschap die haar vanaf vandaag mee zal helpen groeien. Na de zegen en vredewens werd de doopakte ondertekend, terwijl You Are Enough van Sleeping At Last de laatste woorden gaf die eigenlijk alles samenvatten.

Eleanor, je bent genoeg. Precies zoals je bent.

Owen, een veelkleurige stap op weg – Groeiviering in zaal ’t hoefijzer te Woubrechtegem

Op zondag 31 mei 2026 mochten we in feestzaal ’t Hoefijzer in Woubrechtegem samen met Owen en zijn familie een bijzondere groeiviering beleven.

De viering begon met de klanken van Circle of Life, een passende keuze voor een dag waarop het leven, groeien en nieuwe stappen zetten centraal stonden. De levenskaars en de paaskaars werden ontstoken als teken van warmte, verbondenheid en licht. Ook de veelkleurige kraag en het hart kregen een bijzondere betekenis: ze verwezen naar de liefdevolle en kleurrijke toekomst die Owen tegemoet mag gaan.

Owen betekent ‘jonge krijger’. Die naam kreeg tijdens de viering extra diepgang. Niet als iemand die moet strijden tegen anderen, maar als een jongen die met moed, liefde en vertrouwen zijn eigen weg mag gaan.

In het verhaal van de zeven kleuren brachten ouders, meter, metie, opa’s, meme, nana en nono elk een ballon met een eigen boodschap. Blauw vertelde over vrijheid en ruimte om te groeien. Oranje bracht warmte, wit verwees naar liefde en goedheid, groen naar hoop en nieuwe groei. Geel bracht vrolijkheid, paars gaf ruimte aan verdriet en rood sprak over liefde en zorg voor elkaar. Samen vormden de kleuren een prachtig palet van wensen voor Owen.

Ook de mensen die er niet meer konden bij zijn, kregen een plaats in de viering. Een kaars werd ontstoken als teken dat liefde blijft voortleven en dat herinneringen mensen met elkaar verbonden houden.

Daarna mocht Owen zelf tonen wie hij is en wat hem bijzonder maakt. Familie en vrienden spraken warme woorden uit. Zijn metie vertelde hoe bijzonder het was om ooit gevraagd te worden om zijn metie te zijn. Zijn meter wenste hem een mooie toekomst toe en beloofde dat hij altijd bij haar terechtkan. Het waren woorden vol genegenheid, vertrouwen en liefde.

Een huis werd het beeld voor een warme thuis: een plek waar je jezelf mag zijn, waar mensen je dragen en waar liefde houvast geeft. Tijdens de handoplegging vormden Owen, zijn ouders, meter en peter een kring van verbondenheid. Een mooi moment van nabijheid en vertrouwen.

Ook het brood en de wijn kregen een diepe betekenis. Brood wordt gemaakt van vele ingrediënten, net zoals een leven wordt opgebouwd uit mensen, kansen, keuzes en ervaringen. Gist doet het deeg rijzen en geeft het lucht. Zo mag ook Owen het leven ervaren: met ruimte, lichtheid en de steun van de vele mensen die met hem meegaan.

In het breken en delen van het brood klonk de uitnodiging om het goede te zoeken en met anderen te delen. De wijn of het druivensap verwees naar vreugde, maar ook naar het samen dragen van moeilijke momenten. Niemand hoeft alleen door het leven te gaan.

Na het Onze Vader en de vredeswens brak het grote moment aan. Owen ontving zijn eerste communie en mocht daarna ook zelf brood delen met de aanwezigen. Zo werd hij niet alleen gevierd, maar kreeg hij ook een actieve plaats aan de tafel van verbondenheid, geloof en gemeenschap.

Muziek begeleidde de verschillende momenten: van 10.000 luchtballonnen en Dit is wat mijn mama zei tot Kleine jongen en Big Guy. Elk lied gaf een eigen kleur aan deze warme dag.

Owen, moge jouw levensweg even kleurrijk worden als de zeven ballonnen. Moge je mensen ontmoeten die in jou geloven, mag je steeds een thuis vinden bij wie van je houdt en mag jij op jouw beurt warmte, vrede en liefde doorgeven.

Van harte proficiat met deze mooie groeiviering!