Een naam vol betekenis – Doop Marcel bij grootouders te Merelbeke

Op zaterdag 30 mei 2026 hebben we samen een heel bijzonder moment mogen beleven: de doop van kleine Marcel. Wat een warme, betrokken en hoopvolle viering was het — een moment waarin liefde, gezin en geloof hand in hand gingen om een nieuw leven te omringen met beloftes en zegen.

Een warme start De dienst begon met een ontroerende welkomswoord van de ouders. Met zachte woorden en veel liefde werd Marcel binnen gedragen in een kring van mensen die hem willen beschermen en koesteren. De kern van hun boodschap was helder: dopen is voor hen een nieuw begin, een teken van liefde en verbondenheid — een manier om Marcel te laten voelen dat hij nooit alleen staat.

Licht en symbool De voorganger stak de grote levenskaars aan en vroeg iedereen even aandachtig te denken aan de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, waarbij kleine kaarsjes werden aangestoken. Het kruisteken en het benoemen van de kleurrijke gebedskraag gaven extra betekenis: symbolen van geloof en verbondenheid die Marcel vandaag meegekregen heeft. De sfeer was eenvoudig, respectvol en hoopvol.

Klein wonder Tijdens de viering werd het gedicht “Klein wonder” gelezen — woorden die precies verwoorden wat zo velen voelden: verwondering om dit prille leven, en een wens dat liefde en licht Marcel zullen dragen. Het raakte iedereen en legde de zachte toon voor de rest van de dienst.

Naam en betekenis De ouders vertelden waarom ze voor de naam Marcel kozen. Marcel, “kleine krijger” — een naam die zachtheid en karakter combineert. Met de letters van zijn naam schilderden ze een toekomstwens:

• M — Moedig

• A — Aanhankelijk

• R — Rechtvaardig

• C — Creatief

• E — Eerlijk

• L — Liefdevol

Ze vertelden hoe de naam vanaf het eerste moment juist voelde: warm, tijdloos en vol betekenis. De wens was duidelijk: dat Marcel mag groeien in zachtheid, vertrouwen en verwondering.

Handoplegging en belofte Er was een symbolische handoplegging — een “dak boven je hoofd” — en woorden over de verwachtingen en waarden die Marcel meegeeft: eerlijkheid, respect, rechtvaardigheid en ruimte voor eigenheid. Die combinatie van grenzen en liefde gaf de belofte van een veilig thuis.

Gemeenschapsmomenten en kleine gebaren Tussen de liturgische onderdelen door klonken muziekstukken en werd er iets speels en persoonlijk gedeeld: pinguïns werden uitgedeeld en mensen kregen balpennen om hun wensen voor Marcel op te schrijven. Kleine, tastbare gebaren die laten zien dat zijn gemeenschap nú al met hem mee groeit.

Geloofswoorden en beloftes “Wij geloven in…” — een liefdevolle geloofsverklaring werd voorgelezen, waarin vertrouwen in liefde, elkaar dragen in moeilijke tijden, en het recht om geliefd te zijn centraal stonden.

De beloftes waren ontroerend concreet:

• Ouders beloofden Marcel een thuis vol warmte en veiligheid, troost bij verdriet en ruimte om zichzelf te zijn.

• Meter Freija sprak woorden die later herinneringen voor Marcel zullen worden: over de warmte van vandaag, de beloften en de trots om mee zorg te dragen.

• De grootouders gaven hun zegen: wensen voor gezondheid, warmte en een plek waar hij zichzelf kan zijn.

Dopen en zegen Bij de doop zelf werd het water gezegend — met kleine pinguïns rond de doopschaal als persoonlijk, speels element — en sprak de voorganger de woorden: “Marcel, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft.” Daarna volgde het zalven en de zegen: wensen dat hij vertrouwen, liefde en licht mag vinden, ook in moeilijke tijden.

Gedragen door de gemeenschap Een bijzonder ontroerend beeld was het dragen van Marcel in het grote, kleurrijke doek — letterlijk en figuurlijk gedragen worden door de mensen om hem heen. Dit symboliseerde de belofte van de hele gemeenschap: samen opvoeden, samen zorgen, samen liefhebben.

Afsluiting De dienst eindigde met een korte zegen en vredewens: moge Marcel opgroeien in vrede, omringd door liefdevolle mensen, kracht vinden in moeilijke momenten en vreugde in de kleine dingen. Daarna volgde het ondertekenen van de doopakte en nog een laatste muziekstuk om het feest af te sluiten.

Nawoord Wat die middag bleef hangen, is de eenvoud en oprechtheid van alle woorden en symbolen. Geen poespas, maar veel warmte: beloften die een leven lang echo zullen geven. Voor Marcel begint vandaag een levenslang netwerk van liefde — van ouders, meter en peter, grootouders, familie en vrienden. Dat is het mooiste wat je een kind kunt meegeven.

Marcel, welkom — je bent geliefd, en je mag altijd terugvallen op deze kring van mensen die vandaag om je heen stonden.

Gedragen worden — de doop van Jules in Poesele

Soms is een doopviering meer dan een ritueel. Dat was zondag 24 mei zo'n zondag, toen ik in Poesele mocht voorgaan in de doop van Jules, het zoontje van Kevin en Naomi.

Op de klanken van Stevie Wonder namen familie en vrienden hun plaats in. Kevin en Naomi verwelkomden hun gasten zelf — en ze deden dat met woorden die de toon zetten voor heel de viering: "We staan hier niet alleen voor een ritueel, maar voor een moment van bewust stilstaan. Dit leven is kostbaar." Geen grote beloftes over hoe het leven zal lopen, wel de heel eenvoudige toezegging dat Jules er nooit alleen voor staat.

Rond de grote levenskaars ontstaken we kleine lichtjes voor wie er niet meer bij kon zijn — Moeke en Bompa, Pepe Marcel, Bobonne Jacqueline. Zo'n moment maakt zichtbaar wat een doop eigenlijk doet: het zet een kind in een verhaal dat veel ouder is dan hijzelf.

Bijzonder mooi vond ik het verhaal achter de naam. Kevin en Naomi hadden lang getwijfeld, hadden zelfs een andere naam in gedachten, en kozen pas op het laatste moment voor Jules. Geen seconde spijt van gehad, vertelden ze. Intussen is hij bijna acht maanden, en is er geen andere naam meer denkbaar. Omdat kiezen tussen al zijn mooie eigenschappen onmogelijk bleek, brachten ze die samen in een woordenwolk. Terwijl iedereen die stond te lezen klonk Beautiful Boy — en werd het heel stil en heel warm tegelijk.

Bij de handoplegging ging het over een dak boven je hoofd: een warm nest, een veilige haven, een deur die altijd openstaat. Youri las een tekst over geloven in jezelf en in je dromen. De meters Chloë en Chelsy spraken hun eigen beloftes uit, in hun eigen woorden.

Het hart van de viering was het water. We zegenden het met kruiden en bloemen — lavendel voor rust en bescherming, rozemarijn voor kracht, kamille voor geborgenheid, rozenblaadjes voor liefde. En toen kwam iedereen in de kerk één voor één een rozenblaadje in de doopvont leggen, met Stand by Me op de achtergrond. Een schaal water die langzaam een bloemenzee werd. Ik heb zelden zo letterlijk gezien wat "een gemeenschap die zich rond een kind schaart" betekent.

Bij de zalving noemden we Jules helemaal bij naam: zijn hoofdje vol ideeën, zijn haartjes die vrij mogen waaien, zijn ogen die ondernemend mogen blijven blinken, zijn bezige handjes, zijn voeten die hem ooit zullen laten dansen en rennen. En ook — misschien wel het mooiste — zijn eigen willetje. Teken van zijn eigenheid, teken van zijn kracht.

Tot slot werd Jules op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Gedragen door zijn mensen. Mooier kun je het niet uitbeelden. Terwijl de doopakte werd ondertekend, stroomde Lovely Day van Bill Withers de kerk uit. Dat was het ook.

Lieve Kevin en Naomi, dank om mij deel te laten zijn van deze dag. En lieve Jules: groei maar rustig, op jouw tempo. Er staan heel wat mensen klaar om je te dragen.

🚗✨ Sem is vertrokken!— een lentedienst vol motorkracht en vlindervleugels in zaal Lodewijk Landsdijke te Bassevelde

Zondag 24 mei mocht ik voorgaan in de mooie plechtige communieviering van Sem, in zaal Lodewijk in Landsdijke te Bassevelde. Een viering die van het eerste tot het laatste moment de kleur en de klank van Sem zelf had: warm, eerlijk, met veel humor en tegelijk verrassend diep.

Op de tonen van Drive van Ed Sheeran zette Sem zelf de deur open. Zijn welkomstwoord raakte meteen de kern: "Ik vlieg al een beetje uit, net als een vlinder. Maar om een sterke vlinder te worden, heb ik sterke vleugels nodig." Hij sprak over God die zorgt voor een sterke wind onder zijn vleugels, en over Jezus die ons leert steeds het goede te doen. Mooier kan een viering niet beginnen.

Naast de levenskaars die mocht branden zoals de paaskaars, en de veelkleurige kraag met het hart die ik als voorganger telkens aantrek — een veelkleurige toekomst vol liefde wensen we hem toe — ontstaken we ook een kaarsje voor de mensen die we hier missen. Wie er niet meer bij kan zijn, mag toch zijn warmte in ons midden achterlaten.

De auto als levensverhaal

Het hart van deze viering was Sems eigen auto: een wagen beplakt met foto's uit zijn leven, waarbij elk onderdeel een stukje van zijn verhaal vertelde.

• De achteruitkijkspiegels toonden de weg die hij al aflegde: de scheiding van zijn ouders, een verhuis, een nieuwe school, twee samengestelde gezinnen. En toch koos Sem er bewust voor om vooral het goede te benoemen: al die nieuwe vrienden en mensen die hij daardoor heeft leren kennen.

• De wielen wijzen naar waar hij naartoe wil: een job waarin hij echt de handen uit de mouwen kan steken.

• De koplampen staan op de toekomst gericht — volgend jaar het PTI, waar hij mag uitproberen welke richting hem past. Iets waar hij enorm naar uitkijkt.

• De motor is zijn eigen kracht: doorzetten, ook als het even niet lukt.

• Het stuur zijn de mensen die meebegeleiden: papa — "mijn beste vriend, de beste papa die ik me kon wensen" —, Melissa, peter Robin en meter Sara, vake en moeke, oma trein.

• En eerlijk als hij is, sprak Sem ook over zijn remmen: de angst voor commentaar van mensen die hij graag ziet, de angst om iemand te kwetsen zonder het te willen, de angst om zijn familie later te missen.

Na Life is a Highway van Rascal Flatts las mama Melissa haar tekst Groot worden, met die ene regel die als een anker bleef hangen: "Op dat moment hoop ik dat je in je hart weet dat wij er altijd voor je zullen zijn."

Nieuwe kansen, wensen en vuurkracht

Bij het moment van de nieuwe kansen stonden we stil bij fouten mogen maken, eruit leren en beter willen doen. Sem schreef zijn eigen woorden op een papiertje — niet om voor te lezen, maar om zand erover te doen. Fouten mogen verdwijnen.

Meter Sara bracht een wens die de hele zaal deed lachen én stil worden: over "energy saving mode", over "life is too short to skip dessert", over durven springen ook als je liever nog één filmpje kijkt. En over die ene belofte die blijft: "Je bent altijd welkom. Zonder uitleg, zonder voorwaarden. Gewoon… altijd." Compleet met een verrassing: twee dagen glamping, hoogteparcours en death rides in Adventure Valley Durbuy. Peter Robin hield het kort en krachtig: "Wat ben ik daar verdorie trots op. Weet dat petie er altijd zal zijn voor je. Proficiat, knul."

Met de handoplegging door peter, meter en ouders werd Sem gedragen door de mensen die zijn thuis zijn. Daarna volgde de zalving: "Sem, ontvang het zegel van de heilige Geest, de gave Gods." Om die vuurkracht mocht hij zelf licht ontsteken — de grote kaars, zijn koplamp die aangaat. Born to be Wild deed de rest.

Brood en wijn: breken en delen

Bij brood en wijn stonden we stil bij het graan dat van één zaadje een heel veld wordt, en bij de gist die het deeg doet rijzen en lucht brengt. Twee mooie wensen voor Sem: dat hij vruchtbaar door het leven mag gaan en mensen mag dragen zoals hij nu nog even gedragen wordt, en dat het leven hem niet al te zwaar mag vallen. Na het Onze Vader droeg Sem de vrede rond — met een kus, een knuffel, een warm gebaar. En bij de communie mocht hij zelf breken en delen met iedereen die dat wenste.

Wat blijft na zo'n viering? Het beeld van een jongen die eerlijk durft te vertellen waar zijn remmen zitten én zijn motor draait. Sem, je vleugels zijn sterker dan je denkt. Enjoy the ride.

De aftrap van een prachtig levensverhaal: de lenteviering van Olliver in zaal ‘Smoufelbeekhoeve’ te Donk

Op 24 mei mocht ik als voorganger aanwezig zijn bij een bijzonder en betekenisvol moment: de lenteviering van Olliver in de sfeervolle zaal Smoufelbeekhoeve te Donk. Gehuld in de veelkleurige kraag – symbool voor een rijke toekomst vol liefde – ontstaken we de levenskaars. Een moment van dankbaarheid, maar ook van verbondenheid met de dierbaren die we vandaag moesten missen.

Centraal in de viering stond het verhaal van Olliver en zijn ‘grote match’. Waar hij in het water zwemt met de rust en kracht van een dolfijn, ontdekte hij op het voetbalveld de magie van samenwerken. Het leven is immers geen solosport; het is een teamspel waarin je passes geeft, samen juicht en waarin vallen niet erg is, zolang je maar weer opstaat. Olliver leerde dat je op het veld én in het leven het hardst straalt door gewoon jezelf te zijn: pienter, eerlijk en doortastend.

Prachtige wensen van vrienden Esther, Steven, Mathis en Lewis vulden de zaal met warmte: wensen over vriendschap, nieuwsgierigheid en het durven dromen. Tijdens het breken en delen van het brood en de wijn werd de symboliek van gemeenschap tastbaar. Zoals een graankorrel uitgroeit tot een veld vol koren en gist lucht brengt in het deeg, zo wensen we Olliver een vruchtbaar leven toe waarin lichtheid en vreugde de boventoon voeren.

Het meest ontroerende moment kwam misschien wel van mama Iris. Met woorden recht uit het hart sprak zij over vrijheid, onvoorwaardelijke steun en de warmte van thuis: "Je hoeft nooit perfect te zijn. Je hoeft alleen maar jezelf te blijven."

Onder de zachte klanken van Coldplay sloten we een viering af die recht naar het hart ging. Olliver, met zo’n warm team van supporters langs de zijlijn van jouw leven, kan jouw levensmatch alleen maar een schitterend succes worden. De aftrap is gegeven!

Een reis van verbondenheid – Viering Eerste Communie in Evergem

Op een stralende dag in mei kwamen Semme, Cyrille, Juline en Magnus aanfietsen bij Sint-Fransiscus in Evergem. Met hun valiesjes in de hand trapten ze niet alleen naar de kerk, maar ook naar een nieuw hoofdstuk in hun geloofsreis. De viering van 24 mei 2026 stond in het teken van groei, vriendschap en verbondenheid – een feest dat iedere aanwezige raakte.

De kinderen stapten één voor één naar voren en stelden zich voor. “Het kriebelt in onze buik,” zei Semme, “want het is een spannend moment.” Magnus vulde aan: “Samen met alle kinderen tonen we dat we goede vrienden van Jezus willen zijn.” Die vriendschap werd het rode draadje van de viering. In een ontroerend groeimoment vertelden de kinderen wanneer ze géén vriend door dik en dun zijn: als ze niet dankbaar zijn, niet delen, niet luisteren… Het lied “Soms maakte ik een fout” klonk zacht en oprecht, waarna vergeving en een nieuw begin centraal stonden.

Meter en peter hadden wensen op postkaarten geschreven, die ze hardop voorlazen en in het koffertje van hun petekind stopten. Samen met de kinderen baden we voor wie een knuffel mist, voor ouders in moeilijkheden, voor mensen in oorlog – elke intentie kreeg “een dikke zoen” van alle kinderen.

De tafel van de Heer werd samen klaargemaakt. Juline bracht bloemen “omdat er zoveel mooie dingen in de wereld zijn”. Semme stak een kaarsje aan “om een lichtje voor elkaar te zijn”. Magnus bracht brood “want wij zijn broodnodig voor elkaar”. En Cyrille bracht wijn “zoals wij Jezus nodig hebben om te groeien”. Tijdens het Emmausverhaal gingen de kinderen met hun koffertje tussen de aanwezigen, symbolisch op weg met iedereen.

Na het Onze Vader en de vredeswens volgde het hoogtepunt: de communie. Elk kind brak en deelde het brood binnen het gezin, terwijl instrumentale muziek de ruimte vulde. Ouders spraken een dankwoord uit en iedereen kreeg een postkaart mee – een belofte om later nog eens terug te denken aan deze dag.

De viering sloot feestelijk af met het vrolijke “Alle kleuren” van K3, waarop de kinderen dansten en de postkaarten uitdeelden. Met de woorden van Gers Pardoels “Bagagedrager” nog in de oren, fietste ieder naar huis – mét een koffer vol herinneringen, verbondenheid en geloof.

• Titel: Ballonnen vol liefde: 3-voudige doopviering van Amélie, Lucie & Romain in Hoeve D’Eede te Zuienkerke

Op zaterdag 23 mei 2026 verzamelden familie en vrienden zich in de charmante Hoeve D’Eede te Zuienkerke om samen een bijzonder en warm moment te vieren: de doop van drie kinderen die elkaar in liefde en verbondenheid omhelzen — Amélie, Lucie en Romain. Onder zachte klanken van Ludovico Einaudi’s Primavera en omringd door zonlicht en groene weilanden, klonk er die dag een meelevend “welkom” dat nog lang in ieders hart zal blijven nazinderen.

Een viering van verbondenheid De inleiding, uitgesproken door Sophie, herinnerde ons eraan dat de doop veel meer is dan een ritueel: het is een moment om stil te staan bij liefde, vertrouwen en de gemeenschap die kinderen helpt opgroeien. Er waren mensen die fysiek aanwezig waren en anderen die in gedachten werden meegedragen — allemaal dragen ze bij aan het netwerk van zorg rondom deze drie kleintjes.

Symbolen en rituelen vol warmte De dienst verweefde eenvoudige, krachtige symbolen met persoonlijke woorden:

• Kaarsen en kruiswoord — licht en zegen voor de weg die voor hen ligt.

• Een kleurrijke gebedskraag en meerdere ballonnen in verschillende kleuren — ieder met een zachte, duidelijke boodschap: zorgzaam zijn (rood), vreugde brengen (geel), thuis en bescherming (oranje), hoop en groei (groen), vrijheid en blijheid (blauw) en troost in verdriet (paars).

• De levenskaars en kleine kaarsjes herinnerden aan wie er niet bij kon zijn maar wél deel is van hun leven en herinnering.

Persoonlijke naamgeving en lieve verwijzingen Ouders gaven liefdevol de namen door: Amélie — het poppetje en zorgzame grote zus; Lucie — het vrolijke en eigenzinnige molletje; Romain — het rustige jongste telgje. Elk kind kreeg zo meteen hun plaats en karakter in het gezin toegedicht, met warmte en humor.

Licht, water en zegen De doopkaars en het water in de schaal stonden centraal toen de voorganger de doopvolle woorden uitsprak: “Ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was, en in de naam van de Geest die leven geeft.” De eenvoudige handeling leverde een krachtig moment van zegen en welkom in het leven van deze drie kinderen.

Zalving en wensen voor het leven Met zachte, beeldrijke teksten werden Amélie, Lucie en Romain gezalfd — wensen voor gedachten, ogen die de wereld kunnen zien, oren voor muziek en liefde, handen om te knutselen en te troosten, voeten die hen naar hun bestemming brengen, en een hart dat groot genoeg is voor anderen. Er klonk telkens de wens dat hun eigen wil en karakter hen richting en liefde mogen geven.

Belofte en gemeenschap Ouders maakten concrete beloften: zorg, bescherming, loslaten wanneer nodig, luisteren en troosten. Meter en peter — Britt, Geert, Fe, Christophe, Valentine en Dries — namen hun plaats in als dierbaren die deze beloften ondersteunen. Tijdens het ritueel hielden de kinderen kleine steentjes; ze werden even verwarmd in handen en vervolgens in water gelegd — een symbolische handeling om liefde en aandacht te bewaren.

Muziek die het hart raakt Tussendoor vulde muziek de ruimte: van het zachte Einaudi tot Pink’s Cover Me in Sunshine en Yiruma’s River Flows in You — liedjes die speelsheid, rust en tederheid afwisselden.

Eindwoord vol onvoorwaardelijke liefde Sophie sloot met een ontroerende tekst: een persoonlijke belijdenis van liefde in al haar vormen — wanneer de kinderen luisteren, als ze stout zijn, als ze zichzelf zijn of even wegdrijven. “Ik hou van jullie alle vier, voor eeuwig en altijd,” klonk het — een passende afsluiting van een dag die draaide om houden en dragen.

Een gemeenschap die draagt Het beeld van Romain op handen gedragen in het kleurrijke doek symboliseerde de belofte die iedereen die dag gaf: deze kinderen zullen worden gedragen door een gemeenschap vol warmte, zorg en vreugde. De dienst eindigde met een vredeswens, ondertekening van de doopakte en vrolijke klanken van “I Feel It in My Fingers”.

Dankbaarheid Dank aan de ouders, meters en peters, de voorganger en aan iedereen die aanwezig was of in gedachten deelnam. Samen maakten jullie van 23 mei 2026 een dag vol licht, liefde en belofte — een begin vol goede wensen voor Amélie, Lucie en Romain, die dit leven samen mogen delen en kleuren.

Blijf dromen en groeien: Het hartverwarmende feest van Wolf

Op 23 mei 2026 kwamen familie en vrienden samen in zaal Skure Stasegem in Harelbeke voor een heel bijzonder moment: het groeifeest van Wolf. Twaalf jaar worden is een betekenisvolle mijlpaal. Je staat precies op de drempel tussen kind en tiener, tussen spelen en ontdekken wie je wil worden. Het centrale thema van de dienst was dan ook niet voor niets 'groeien'.

Als voorganger mocht ik de ceremonie openen met een veelkleurige stola — een symbool voor de kleurrijke toekomst die we Wolf toewensen. We begonnen met een moment van verbondenheid en staken een kaarsje aan voor dierbaren die er niet meer bij konden zijn, maar wier warmte voelbaar aanwezig bleef. Op de tafels vertelden foto's van Wolfs babyjaren tot nu het verhaal van zijn reis.

Een van de meest emotionele momenten was de toespraak van Wolfs mama. Ze sprak met enorm veel trots over zijn vrolijke karakter, zijn veerkracht en zijn rol als grote broer voor James en Lior. "Je bent meer dan goed genoeg, precies zoals je nu bent," gaf ze hem liefdevol mee. Ook de bijdragen van Mémé Kiki en Pépé Mich onderstreepten hoe diep geworteld Wolf is binnen zijn familie.

Groei vraagt tijd, geduld en vertrouwen. Om dat kracht bij te zetten, voerden we een prachtig ritueel uit: vooraan stonden kleine witte potjes met Wolfs naam. Terwijl de klanken van Bruno Mars' Count On Me klonken, mocht iedereen zaadjes planten. Zo helpt iedereen op een symbolische manier mee om Wolf op zijn eigen tempo te laten bloeien. Daarnaast hingen alle gasten hun persoonlijke wensen op aan de levensboom.

Na een zegenende handoplegging door de ouders, meter en peter, sloten we de dienst af met de zonnige muziek van Xavier Rudd (Follow the Sun). Wolf gaat zijn toekomst tegemoet omringd door liefde, zonlicht en water — klaar om verder te groeien op zijn eigen unieke manier.

Samen op weg: een kleurrijke viering vol dromen, liefde en verbondenheid in de Bijenkorf te Assenede

Op 23 mei 2026 mochten we in De Bijenkorf in Assenede samen vieren met een bijzondere groep communicanten en kinderen die hun groeiviering beleefden. Het werd een warme en symbolische dienst, opgebouwd rond de levenscyclus uit De Leeuwenkoning en drie krachtige beelden: een luchtballon, een camera en een wereldbol.

Met de luchtballon gingen de kinderen op reis door hun dromen. Ze leerden dat hoger kijken ook betekent dat je soms bang mag zijn en om hulp mag vragen. Dapper zijn is immers niet dat je alles alleen kunt, maar dat je samen verder durft te gaan.

Met de camera keken ze aandachtig naar de wereld om hen heen. Naar kleine dingen die groot kunnen worden: een glimlach, een vriend, een helpende hand. Tijdens dit moment ontstond een warme verbondenheid, toen de kinderen een kaarsje mochten ontsteken als teken van licht, liefde en een thuis waar mensen voor elkaar zorgen.

Ook brood en wijn kregen een bijzondere betekenis. Brood, ontstaan uit vele ingrediënten, werd een beeld van groeien, kracht en vruchtbaar in het leven staan. De wijn verwees naar vreugde: een vreugde die sterker wordt wanneer je ze met anderen deelt. In het breken en delen van het brood klonk de uitnodiging om steeds het goede en de liefde na te streven.

De wereldbol herinnerde ons eraan dat de wereld groot is, maar dat niemand er alleen voor hoeft te staan. Overal zijn mensen, overal kunnen vriendschappen ontstaan. “Het mooiste woord is: samen” werd dan ook de kern van deze viering.

We vierden de Eerste Communie van Jasmijn, Marcel, Anna, Tibo, Loïc, Louise, Lars, Lena, Lewis, Odette en Kamiel. Julia, Janne, Vik, Lucas, Jytze en Elyana beleefden hun groeiviering.

Met open ogen, grote dromen en elkaar aan hun zijde gingen zij verder op weg. Vandaag, en alle dagen.

🌿 Licht, Liefde & Leven: Een dubbele viering in Vrasene - Doop van Ella & Eerste Communie van Elia — 17 mei 2026

Op een stralende lentedag kwamen familie en vrienden samen in Vrasene voor een bijzonder dubbele viering: de doop van kleine Ella en de eerste communie van haar broer Elia. Het werd een warme, intieme dienst vol persoonlijke woorden, mooie rituelen en oprechte emotie.

De viering opende met het ontsteken van de grote levenskaars, omringd door een kleurrijke gebedskraag. Kleine kaarsjes werden aangestoken voor wie er niet bij kon zijn, maar in gedachten heel dichtbij bleven.

Bij de naamgeving vertelden mama en papa hoe de naam Ella — die licht, fakkel en blijdschap betekent — haar als gegoten past. Ze noemden haar hun licht na een donkere tijd en roemden haar pittige, stralende karakter.

Na de handoplegging en een muzikaal intermezzo met Every Breath You Take klonk een mooie geloofstekst over vertrouwen in jezelf, in je dromen en in de toekomst — een boodschap voor Ella, maar ook voor ieder van ons.

Elia mocht zijn eerste communie herbeleven met een zelfgebakken hartvormig brood, symbool van breken en delen. Daarna volgden de beloftes, stuk voor stuk pareltjes: mama en papa die beloofden altijd van haar te houden precies zoals ze is; meter Chloë met een ontroerend en humorvol verhaal over hun allereerste herinnering samen; en peter Pedro die in een paar rake woorden beloofde er altijd te zullen zijn.

Onder het muzikale Isn't She Lovely ging de doop verder met water, een polaroid vol wensen en een prachtig zegengebed. Elk lichaamsdeel van Ella werd gezegend: haar oogjes om licht te zien, haar oortjes om te luisteren, haar mondje om lief te zijn, haar handjes om te omhelzen en haar voetjes om haar eigen weg te gaan.

Als kers op de taart werd Ella op handen gedragen in een groot kleurrijk doek — een beeld van gemeenschap en verbondenheid. De dienst sloten we af met de ondertekening van de doopakte en Cover Me In Sunshine, een warme soundtrack bij een onvergetelijke dag.

Kortom: een viering waarin liefde, licht en leven centraal stonden. Voor Ella, voor Elia, en voor iedereen die erbij mocht zijn. 🌟

Samen scoren: de communieviering van Bastien in de Maurushoeve

Er zijn van die dagen waarop alles klopt. 17 mei 2026 was er zo eentje. In de Maurushoeve in Lievegem klonk de intro van Sirius — de tune van de Chicago Bulls — en vanaf die eerste noot wist iedereen: vandaag draait het om Bastien, en vandaag draait het om zijn team.

Want dat was het thema van deze viering: basket. Geen toevallige keuze voor een jongen die het liefst met een bal in de handen door het leven gaat. Maar het werd veel meer dan sport. Een basketploeg, dat is samen spelen en samen delen. Dat is niemand buitenspel zetten. Dat is fouten mogen maken, vallen en weer rechtstaan, omdat er altijd iemand langs de kant staat die roept: ga door, je kan dit.

Bastien verwelkomde zijn gasten zelf, en hij deed dat met een beeld dat bleef hangen. Hij voelde zich, zei hij, als een basketballer die voor het eerst écht mag meespelen. Geoefend had hij al genoeg — dribbelen, passen — maar om goed te spelen heb je een team nodig. Mama en papa, oma's en opa's, vrienden en familie: allemaal stonden ze die dag langs zijn lijn.

Een levenskaars, een veelkleurige kraag

De levenskaars brandde, naast de paaskaars, in een traditie die al generaties meegaat. Als voorganger draag ik bij elke viering diezelfde kraag met de vele kleuren en het hart erop — een stille wens voor een veelkleurige toekomst, gedragen door liefde. En er was ook ruimte voor wie er niet meer bij kon zijn. Een kaarsje, een moment stilte, en de warmte van wie we missen even hier in ons midden.

B-A-S-T-I-E-N

Het mooiste moment kwam van de ouders. Zij namen de letters van zijn naam en maakten er een portret van. Het buitenkind dat altijd behulpzaam is. De animo die hij meebrengt, waardoor het thuis nooit stil is. Sociaal, sportief en spontaan — of het nu basket is bij de club, voetbal in de tuin, of een wedstrijdje wie het snelst de trap op raakt. De teamplayer, maar ook die volmondige "neen!" die meestal gevolgd wordt door een zachte "sorry". Het grenzeloze inbeeldingsvermogen in zijn zelfgebouwde kamp. De energie, de stralende lach én de oprechte traan. En tot slot de nieuwsgierigheid, die hem stiekem naar de koelkast doet gluren — en de ontelbare verloren handschoenen en drinkbussen op school.

Daarna klonk Raad eens hoeveel ik van je hou, dat verhaal van Hazeltje en Grote Haas dat elke ouder in de zaal even stil maakt. Tot aan de maan. En terug.

Wensen, handen en gedeeld brood

Op de tonen van Hall of Fame schreven de gasten hun wensen neer: welke superkracht ze Bastien gunnen, waarin hij een kampioen is, welke coach-tip ze hem meegeven. Meter, peter en ouders legden hun handen op zijn schouders. Er werd een kaars ontstoken voor een warme thuis, en bij Altijd van Gert Verhulst, Jan Smit en James Cooke werden de wensen opgehaald.

En dan brood en wijn. Graan dat van één zaadje uitgroeit tot een heel veld — de hoop dat Bastien vruchtbaar door het leven mag gaan, mensen mag dragen zoals hij nu nog gedragen wordt. Gist dat het deeg doet rijzen — de wens dat het leven hem niet te zwaar valt. Bastien deelde het brood zelf rond, gaf de vrede door met een kus en een knuffel, en samen dronken we van de vreugde.

Op de laatste noten van Space Jam liep de viering ten einde. Bastien, je ploeg staat klaar. Speel het spel met heel je hart.

Samen Wortelen, Samen Groeien: Een Bijzondere Viering van Liefde en Vriendschap

k voorgaan in een hele speciale viering waarin liefde, familie en een hechte vriendschap van meer dan 35 jaar centraal stonden. In het groen van de tuin kwamen we samen om zeven kinderen in het licht te zetten: de dopen van kleine Lucieen Edith, de eerste communie van Charlie, en het vormsel van Julius, Jeanne, Olivia en Hervé.

Een dag vol symboliek, muziek, mooie woorden en vooral een diepe onderlinge verbondenheid.

Het Symbool van de Boom: Diep Gevestigd, Vrij om te Vliegen

Centraal in de tuin én in het midden van onze cirkel stond een prachtige boom opgesteld. Lucas, Ben en Victor leidden het thema prachtig in: net zoals een boom begint bij een klein zaadje en steunt op onzichtbare, diepe wortels, zo rust deze hele gemeenschap op een fundament van trouw en vriendschap.

De takken van de boom bogen zich uit over de toekomst van de kinderen. Tijdens de viering kreeg elk kind een eigen plekje in de boom:

• Vogeltjes werden opgehangen als teken van vrijheid, lichtheid en een eigen vlucht.

• Vogelhuisjes werden gevuld met mooie eigenschappen en kernwoorden, als herinnering dat er altijd een plek is om veilig te rusten en thuis te komen.

Licht, Herinnering en Nieuw Leven (De Dopen)

Voordat we naar de toekomst keken, stonden we stil bij wie we missen. Remi en Jef staken een zelfversierde kaars aan om de warmte van overleden geliefden voelbaar te maken in ons midden.

Daarna was het moment voor nieuw leven:

• Lucie (“het stralende licht”), een vrolijk zonnetje met grenzeloze energie, werd omringd door liefdevolle woorden van haar ouders en haar meter Annie. 

• Edith (“gezegende strijdster”), vol overgave, vrolijkheid en levenslust, werd zij aan zij met haar vriendinnetje Lucie gedoopt, toegesproken door haar ouders en haar meter Flo.

Twee kleine meisjes, hand in hand aan het begin van een heel mooi levenspad.

Karakter, Wensen en Verbinding (Vormsel & Eerste Communie)

Een van de mooiste momenten van de dienst was de manier waarop de jongeren elkaar beschreven. Geen standaardteksten, maar oprechte kernwoorden die in de vogelhuisjes van de boom werden gestoken:

• Hervé werd geprezen om zijn duidelijke, eerlijke en verbindende energie.

• Olivia bracht warmte, spontaniteit, enthousiasme en haar fijne gevoel voor humor.

• Jeanne straalde als een creatieve, moedige en veerkrachtige 'Jeanne zonder vrees'.

• Julius viel op door zijn sociale, grappige, sportieve en attente karakter.

Meter Liesbeth sprak prachtige wensen uit voor de 6-jarige Charlie, onze enthousiaste deugniet die klaar is om de wereld verder te ontdekken. Ook de peters en meters van de vormelingen gaven hun peetkinderen wijze, liefdevolle woorden mee voor de toekomst.

Breken, Delen en Feest

Brood en druivensap vormden het tastbare teken van samen zijn. Zoals graan groeit tot brood en gist het laat rijzen, zo wensen we de kinderen een luchtig, vruchtbaar en krachtig leven toe. Na het doopsel en de zalving ging het brood rond: de kinderen deelden het uit aan iedereen die aanwezig was. Een prachtig gebaar van verbinden en zorg dragen voor elkaar.

Remi en Jef verwoordden het in hun dankwoord heel treffend: "Iedereen is anders, maar net dat maakt het leven zo mooi. We hopen dat iedereen vandaag iets meeneemt dat blijft groeien, net als onze boom."

Met het vrolijke Happy als slotakkoord sloten we een onvergetelijke dienst af. Een dag met diepe wortels en een open hemel voor de toekomst!

Een Bijzondere Match: De Eerste Communie van Thibo te Wetteren

Op zaterdag 16 mei vierden we in Wetteren een heel speciale dag: de eerste communie van Thibo. Onder begeleiding van voorganger Steven werd het een hartverwarmende viering waarin Thibo’s grootste passie – voetbal – en het centrale thema van liefde en verbondenheid prachtig samenkwamen.

De Match van het Leven

Met het vrolijke ‘De mooiste dag’ van Samson & Gert als opening werd de toon meteen gezet. De viering stond in het teken van opstaan, doorzetten, samenspelen en scoren — niet alleen op het voetbalveld, maar ook in het dagelijks leven. Met mama en papa als coaches en de voltallige familie en vrienden als vaste supportersclub, zet Thibo een grote stap in een nieuw seizoen van zijn leven.

Betekenis van de Naam & Symboliek

Tijdens de dienst stonden we stil bij wie Thibo is. De letters van zijn naam kregen een sportieve en persoonlijke invulling:

• Tactische voetballer

• Haarscherpe doelpunten

• Ingooien van ballen

• Balvaardigheid

• Opstelling (perfect!)

Daarnaast was er een bijzondere knipog naar zijn doop. Waar destijds het verhaal van ‘Raad eens hoeveel ik van je hou’centraal stond met lichtgevende sterren, koos Thibo nu voor een wit voetbaltruitje. Alle aanwezigen mochten hierop hun persoonlijke wensen en boodschappen schrijven als blijvende herinnering.

Mooie Woorden en Samen Delen

Ouders, meter (oma Marleen) en peter (pepe Marnix) spraken warme wensen uit voor Thibo’s toekomst: een leven vol vreugde, avontuur en de moed om dromen na te jagen.

Tijdens het breken van het brood en het delen van de wijn (en druivensap) werd benadrukt dat Thibo vanaf vandaag mee mag aanzitten aan de 'grote tafel'. Het brood staat voor kracht, groei en goedheid; de wijn voor feest en vreugde om samen te delen met iedereen om hem heen.

Een Muzikaal en Liefdevol Slot

Na een hartelijke vredeswens en het vieren van de communie op de tonen van Phil Collins (‘On My Way’), sluit Thibo samen met zijn papa de viering af. Met het gezamenlijk voorlezen van de emotionele tekst van ‘Samen voor altijd’ werd de hechte band binnen het gezin nogmaals onderstreept.

Het was een onvergetelijke, kleurrijke dienst vol liefde, sportiviteit en geloof in een mooie toekomst voor kampioen Thibo!

Een straal van licht en vrede: De Eerste Communie van Olivia in Zwijnaarde

Op 16 mei 2026 kwamen we in Zwijnaarde samen voor een heel bijzonder moment: de Eerste Communie van Olivia. Als voorganger is het altijd een voorrecht om een kind en haar familie te mogen begeleiden bij zo’n belangrijke mijlpaal. Vandaag stond alles in het teken van warmte, vrede en het ontdekken van het licht dat in ieder van ons woont.

Met de meeslepende klanken van “Een nieuw begin” uit Aladdin op de achtergrond, openden we de dienst. Een passend begin voor een dag waarop Olivia met open handen en een open blik een nieuwe stap op haar levensweg zette.

Een naam die vrede ademt

Elke naam draagt een verhaal. Tijdens het aansteken van de levenskaars stonden haar ouders stil bij de betekenis van de naam Olivia. De olijftak is al eeuwenlang het symbool van vrede, kracht en standvastigheid.

Zoals een olijfboom diep wortelt, groeit Olivia in kracht en gratie. Of ze nu haar energie kwijtkan in het turnen, haar eigen zachte magie laat zien in de dans, of simpelweg stil geniet: in haar schuilt een rustige, warme kracht. Haar ouders spraken vol trots uit hoe zij met elke stap laat zien dat liefde ook in alle stilte kan spreken.

Het verhaal van de Vuurvogel van Licht

Het centrale symbool van de viering was een prachtig verhaal over Olivia en de Vuurvogel van Licht.

In dit verhaal neemt een vurige, gouden vogel Olivia mee hoog boven de wolken. Niet om haar te laten schitteren met fel en luidruchtig vuur, maar om haar te laten voelen hoe diep de rust en de vrede in haar eigen hart verankerd liggen. De vuurvogel leert Olivia dat al haar talenten — het dansen, het turnen, het dromen — kleine vlammetjes zijn die samen één warm licht vormen.

Het licht dat Olivia tijdens haar eerste communie ontvangt, groeit bij elke goede daad, elke zachte gedachte en elke stap die ze zet. Zoals de vuurvogel haar meegaf: "Wie vrede in zich draagt, laat anderen stralen."

Wensen op vleugels en samen delen

Een van de meest ontroerende momenten van de dienst was het creatieve ritueel. Op de klanken van K3’s “Vliegen als een vogel” bracht Olivia haar eigen vogel naar voren. Alle aanwezigen kregen de kans om liefdevolle wensen op de vleugels te schrijven — kleine steuntjes in de rug om haar te helpen op haar verdere weg.

Vervolgens hernieuwde Olivia haar doopbeloften en sprak ze vol overtuiging vier keer een duidelijke "Ja, dat wil ik"uit: om te groeien in liefde, vrede te brengen, goed te zijn voor anderen en haar eigen licht te laten zien.

Tijdens de tafeldienst van brood en wijn stonden we stil bij het breken en delen. Zoals gist het deeg laat rijzen en er lucht in brengt, zo wensen we Olivia een leven vol luchtigheid, vreugde en verbondenheid toe. Aan de grote tafel hoort iedereen erbij, en het was prachtig om te zien hoe Olivia zelf het levensbrood deelde met de mensen om haar heen.

Een dankbaar hart

Met een zacht dankwoord sloot Olivia de dienst zelf af:

"Ik voel me een beetje zoals een vuurvogel: vol licht en klaar om iets nieuws te beginnen. Dankjewel mama en papa, en iedereen die mij geholpen heeft. Ik neem het licht in mijn hart mee."

Terwijl de klassieker “De vogel” van Tim Visterin klonk, keken we terug op een hartverwarmende viering.

Lieve Olivia, moge jij met de kracht van de vuurvogel, de vrede van de olijftak en het licht van jouw eerste communie een stralende weg vervolgen die helemaal van jou is!

Sprankelend als de zee: feestelijke doop thuis te Landegem van Daan en eerste communie van Fiene

Wat een dag om te koesteren — zonlicht dat zacht op de golven speelde, warme familieomhelzingen en twee kleine levens die hun eigen plekje in de wereld vieren. Op deze gecombineerde viering van doop (Daan) en eerste communie (Fiene) kwamen ritme, symbolen en liefde samen tot één intieme, feestelijke ervaring.

Welkom door ouders (Frederik en Els)

• Aanknopend bij het zee-motief: beweging, verwachting, verbondenheid.

• Even aandacht voor afwezige dierbaren; kaarsje voor hen.

Verhaal: “De golven van de zee” (gelezen door Bie; prenten via kamishibai door Noor)

• Kort, beeldend verhaal over een zeeschildpad en de golven: zorgen loslaten, nieuwe dromen ontvangen — symboliek die mooi aansluit op doop en communie.

Doop van Daan

• Naamgeving door ouders; toelichting door voorganger Steven over de betekenis van een naam.

• Handoplegging door ouders en peters (symbolisch “een dak boven je hoofd”).

• Beloftes van ouders en peters (persoonlijke woorden van liefde en steun, o.a. teksten van Els, Frederik, peter Steven, peters Niel & Manu).

• Doophandeling: water zegenen (met meegebracht water en opgewarmde schelpen), symbolische doopformule (“ik doop je in de naam van...”), zalving en kruisje.

• Doopkaars wordt aangestoken; iedereen mag deelnemen in warmte en verbondenheid.

• Wensjes: gasten schrijven wensen op papieren schelpjes; deze hangen aan een paneel bij Daan’s foto.

Overgang en muziek: instrumentale golven; Fiene en Noor dansen op feestmuziek (Groot).

Eerste communie van Fiene

• Kort gesprek (vragen door voorganger Steven) om te horen wie Fiene is: blij, energiek, zorgzaam, enthousiast in hobby’s en gezin.

• Wensen en beloftes door ouders en meter/peters (persoonlijke teksten, aanmoediging en zegen).

• Kaars ontsteken — symbool van thuis en warmte.

• Wensen schrijven op papieren golfjes door aanwezigen; deze worden onder Fiene’s foto gehangen.

• Brood & wijn: uitleg over de symboliek van brood en wijn, gedeeld als teken van gemeenschap. Fiene geeft stukjes brood en druivensap uit — moment van samen delen en verbinden.

Vredeswens en afsluiting

• Vrede ronddragen (kusjes/knuffels als teken van verbondenheid).

• Dankwoord door ouders (dank aan familie, meter/peters, voorganger Steven en vooral aan Noor, Fiene en Daan).

• Besluit door voorganger met zee-geluiden als slot.

Kort gedicht voor in kader (voor op tafel) Zacht wiegt het water, aarde draagt het strand,
in warme handen groeit een nieuw bestaan.
Golven brengen troost, wind fluistert zacht:
je bent geliefd, dichtbij, voor altijd in onze wacht.

Eindimpressie

Het samenbrengen van doop en communie rond het beeld van zee en golven maakte van deze viering een organisch, symbolisch en warm gebeuren: ruimte om los te laten, om te ontvangen, en om samen te delen. Een dag waarin twee kinderen omringd werden door woorden, muziek en daden die hen een leven lang kunnen dragen.

Eerste Communie op Hemelvaartsdag in Wachtebeke: de vlinders vliegen uit

Hemelvaartsdag werd in Wachtebeke een feest van kleur, muziek en verbondenheid: de eerste communie van Renée, Juliette, Jeanne en Maxine. Onder het thema “de vlinder” vierden we hoe deze meisjes groeien, dromen en deel mogen worden van onze geloofsgemeenschap. Hieronder het verloop van de viering zoals we die samen beleefden.

Inkom en openingsmoment De viering opende feestelijk met een instrumentale K3-medley. Elk kind stapte naar voren met een ballon en nam plaats op de kerkbank — een beeld van lichtheid, verwachting en vreugde. Saar las het welkomstwoord waarin het thema “de vlinder” werd voorgesteld: vier vleugels als metafoor voor talenten, geluk, houden van en dromen.

Vleugel 1 — Talenten (wie zijn zij) In een kort gesprek met de kinderen keken we naar wie ze zijn en wat hen beweegt. Tijdens het ophangen van de eerste vleugel klonk K3 – “Kampioen” en plakten de kinderen pictogrammen op hun vleugels. Ze kregen hulp van bijzondere mensen uit hun omgeving — ouders, grootouders, meters, peters en andere betrokkenen — die dit creatieve moment samen met hen deden. Het voorgelezen verhalenmotief (de rups die vlinder wordt) benadrukte groeien, nieuwsgierigheid en moed om te vliegen.

Vleugel 2 — Blij en gelukkig (wensen) Iedereen werd uitgenodigd een korte gelukswens op een ‘vlinder-post-it’ te schrijven. Tijdens het ophangen speelde K3 – “Ik geloof in jou”. Enkele wensen werden door familie voorgedragen. Vervolgens werden kaarsen ontstoken als teken van hoop en verbondenheid.

Vleugel 3 — Houden van (brood & wijn) Met muziek (Waiko‑familie) en in gesprek legden we de verbinding met doop, opvoeding en het sacrament. De symboliek van brood (graan, vruchtbaarheid) en gist (luchtigheid) werd toegelicht: samen delen, vreugde beleven en zorg dragen. We baden samen, wisselden de vredeswens en moedigden iedereen aan vrede en warme gebaren rond te dragen.

Communie — het grote moment Rustige, instrumentale Disney‑medley begeleidde de communie; daarna klonk “Camille — Een mooie dag”. De meisjes ontvingen het levensbrood en druivensap en boden daarna naar keuze ook zelf stukjes brood en druivensap aan anderen aan — een sterk beeld van delen, verbondenheid en feest.

Vleugel 4 — Dromen In het slotgesprek (muziek: K3 – “Hoofd in de wolken”) spraken de kinderen over hun dromen en toekomst. Ook deze vleugel werd samen met vertrouwde mensen verder aangekleed en voltooid.

Dankwoord en afsluiting De meisjes bedankten hun ouders met een bloemetje. Voorganger Steven sloot de viering af met een zegen en een wens voor de toekomst. Als slotklank speelde Luna — “La festa”.

Dankbaarheid Dank aan Renée, Juliette, Jeanne en Maxine voor hun openheid; aan alle ouders, grootouders, meters, peters en vrijwilligers die hielpen bij het ophangen van de vleugels, het voorbereiden en begeleiden; en aan de hele parochiegemeenschap van Wachtebeke voor de warme aanwezigheid. De vlindermetafoor blijft: durf te dromen, blijf groeien en deel wat je hebt.

Stralend ja-woord in ’t Oud Gebinte te Izegem — Charlotte & Barry’s magische huwelijksdag

Op 8 mei werd ik getuige van iets moois: het huwelijk van Charlotte en Barry in het sfeervolle ’t Oud Gebinte te Izegem. Ik had het geluk hen te leren kennen, hun ceremonie samen uit te werken en die plechtigheid te mogen voorgaan. Het was een dag vol intimiteit, humor, herkenning en grote verbondenheid.

De opbouw van de ceremonie:

De intrede zette meteen de toon: A Thousand Years (Christina Perri) vulde de ruimte toen de suite plaatsnam en Barry met zijn moeder binnenkwam; later bracht Give Me Away (Riley Roth) het ontroerende moment toen de vader zijn dochter weggaf. Kleine handen van bruidsmeisje Ellis droegen de ringen; de bruid kwam binnen aan de arm van haar vader — een klassiek en teder beeld.

Teksten en gevulde momenten Verschillende mensen deelden hun woorden: een gelezen tekst door Ingrid (“Een blik, een woord, een verhaal”) benadrukte hoe kleine momenten uitgroeien tot een levensverhaal. Kimberly (zus van Barry) vertelde hoe zij het begin van dit verhaal een duwtje gaf; haar woorden waren warm, eerlijk en vol herkenning. De voorganger sprak over verbondenheid, over de levenskaars als symbool die van plek tot plek liefde meedraagt, en over wie er vandaag niet fysiek aanwezig kon zijn maar wel in licht en herinnering meeleefde.

Persoonlijke getuigenissen en geloftes Filip, de papa van Charlotte, sprak liefdevol over verliefd worden versus groeien in liefde — een mooi bruggetje naar het moment van de huwelijksbeloften. Zowel Charlotte als Barry lazen hun eigen geloftes: Charlotte vol herinneringen aan die eerste kus in Brugge en beloftes vol zorg (en koekjes), Barry met eerlijkheid en zijn belofte om er altijd te zijn — mét af en toe een dinosaurusfeitje. Het ringenmoment, uitgevoerd door Ellis, maakte het symbolische karakter van hun belofte tastbaar.

Getuigen en vriendschappen De getuigen en vrienden gaven kleur en humor aan de ceremonie: Jeroen deelt herinneringen aan avonturen, sportieve uitdagingen en de “gewoon springen”-mentaliteit van Barry; Stephanie bracht een vleugje Disneymagie met warme anekdotes over vriendschap en samen groeien. Familieleden — waaronder mama Karlien en Saar — lazen vol liefde en speelsheid over het opgroeien, de zorg en het samen worden.

Rituelen en muziek Na de geloftes en het ringen volgde de kus, gevolgd door een symbolisch moment van samen planten (boom/bloem) dat Saar las. Muziekmomenten (Happy Together — The Turtles, Turning Page — Sleeping At Last, You’ll Be In My Heart — Brent Morgan en afsluitend Can You Feel The Love Tonight — Elton John) ondersteunden de sfeer: soms licht en speels, soms zacht en ontroerend.

Dankbaarheid en zegen Er waren veel woorden van dankbaarheid richting de ouders en iedereen die het paar ondersteunde. De ceremonie eindigde met een zegen en een warm gevoel van verbondenheid: niet alleen tussen Charlotte en Barry, maar ook met iedereen die hen liefheeft — dichtbij en veraf.

Slot Het was een eer om dit verhaal met hen te schrijven en te begeleiden: van eerste berichtje tot het ja-woord in Izegem. Hun verhaal toont dat liefde groeit in kleine momenten, gedeelde avonturen en het dagelijkse kiezen voor elkaar. Charlotte & Barry: veel geluk, veel knuffels, vele duiken (in zee en in het leven) en een huis dat blijft groeien tot een warm thuis.

Proficiat, en dank aan iedereen die deze dag zo vol liefde maakte.

#CharlotteEnBarry #Trouwdag #Huwelijk #OudGebinte #Izegem #Liefde #JaIkWil #WeddingBelgium #Bruiloft #LoveStory #SamenVoorAltijd #Ceremonie #FamilieEnVrienden #MarriedInMay #HappyTogether #AThousandYears #TurningPage #YoullBeInMyHeart #GiveMeAway #DelenEnDromen #VanBruggeNaarRumbeke #DuikenEnAvontuur #HomeSweetHome #KnuffelsEnKus #ProostOpDeLiefde

Een reis vol liefde: Arthur’s eerste communie in Les Pavés, Eeklo

Afgelopen weekend vierden we in Les Pavé te Eeklo een warme, betekenisvolle mijlpaal: de eerste communie van Arthur — herinneringen die teruggaan tot zijn doop en nu een volgende stap markeren op zijn levensreis. Het werd een dag vol symbolen, verbondenheid, muziek en eenvoudige maar diepe rituelen. In het verlengde van een groepsviering rond het thema “de REIS” bouwden we verder aan dat verhaal: Arthur’s koffer, kompasssen met wensen, het delen van brood en wijn, en veel liefde van ouders, meter, peter, familie en vrienden.

Een veelkleurige welkom De viering begon met een welkom in een rijke traditie: de levenskaars mocht branden naast de paaskaars, en de voorganger droeg een veelkleurige kraag als teken van een toekomst vol kleuren en liefde. Het rood van het hart stond voor liefde; we staken kaarsjes aan voor wie we hier misten en voelden hun warmte in ons midden. Iedereen kreeg een kompas om er een persoonlijke wens voor Arthur op te schrijven — een treffend beeld bij het thema “reis”.

De koffer van Arthur De koffer die we symbolisch vulden verwijst niet alleen naar reizen in de letterlijke zin, maar naar alles wat Arthur meeneemt in het leven: waarden, herinneringen, liefde en dromen. Namen en wensen werden genoteerd door ouders, meter, peter en anderen. Oranje stond symbool voor huis en thuis — het fundament waarop Arthur mag groeien.

Wie ben je nu? Op een creatieve manier stelde Arthur zichzelf voor — met hulp van de mensen rondom hem — om te laten zien waar hij vandaag staat. Groen, als kleur van groei en worteling, paste hier mooi bij: een boom die stevig groeit en geworteld is in liefde en zorg.

Wensen van dichtbij Er waren ontroerende en warme boodschappen:

• Mama en papa wensten Arthur een toekomst vol geluk, vriendschap en kansen, en herinnerden hem eraan altijd in zichzelf te blijven geloven.

• Omi (meter) spoorde hem aan verwondering te bewaren, moedig te zijn en te weten dat zij er steeds voor hem zal zijn.

• Peter Bram wenste licht, geluk en vertrouwen om zijn eigen weg te gaan, en benadrukte trots en onvoorwaardelijke steun.

Dromen en handoplegging Paars symboliseerde grote dromen; tijdens een bijzonder moment van handoplegging legden meter, peter en ouders hun zegen en liefde over Arthur. Er werd een eigen kaars aangestoken — een warm symbool van thuis en warmte (geel als zon) dat mocht branden tijdens zijn verdere levensweg.

Brood en wijn: delen van leven Het tweede deel van de viering richtte zich op brood en wijn — krachtige, concrete tekens van delen. Er werd teruggeblikt op zijn doop als begin van een geloofsweg, en op de rol van ouders in het welkom heten in gezin en geloofsgemeenschap. Brood werd toegelicht als symbool: van één zaadje dat groeit tot veel graan, tot de kracht om anderen te inspireren en te dragen; gist als luchtigheid en levensvreugde; het breken en delen als centrale houding van geven en verbondenheid. De wijn (druivensap) stond als feestelijk teken voor vreugde om te delen.

Het Onze Vader werd gezongen (Elly & Rikkert) en daarna werd de vredeswens uitgesproken — een uitnodiging om de vrede rond te dragen, letterlijk en figuurlijk. Arthur gaf liefdevol stukjes brood aan de aanwezigen, gevolgd door een slokje druivensap: een eenvoudig maar intens moment van samen delen van vreugde en draagkracht.

Muziek en sfeer Muziek droeg de viering: “Count on Me” (Bruno Mars) als welkom, “Wereldreis” (Kinderen voor Kinderen) in het thema van de reis, “Leef” (Like Me) en feestelijke klanken zoals “La Festa” (Luna) en “Laat ons een bloem” (Metejoor). De klanken versterkten de emotie en maakten de dag speels en plechtig tegelijk.

Dankbaarheid en afsluiting Er was ruimte voor dankwoord — door Arthur of zijn ouders — en een besluit door voorganger Steven. Als aandenken kregen aanwezigen een bloempot en een bloem, als eenvoudig symbool van verzorging en groei: net zoals we Arthur willen zien opbloeien.

Proficiat! Het was een rijk gebeuren: rituelen met betekenis, warme familiewoorden, zorgzame handen, en een feestelijke nasleep. Proficiat aan Arthur en aan mama, papa, meter, peter, familie en vrienden die dit zo liefdevol mogelijk maakten. Moge Arthur’s reis vol kleur, hoop, liefde en delen verdergaan — met veel kleine momenten die groots geluk brengen.

Groepscommunie Sint‑Laureins: zes kleuren, één regenboog

Wat een feestelijke, warme viering was het vandaag in Sint‑Laureins: de groepscommunie van onze zes communicanten — Flore, Nore, Leyla, Lena, Odin en Julie. Het thema van de dag? Kleur, groei en eigenheid. Samen bouwden de kinderen een regenboog: elk kind zónder uitzondering in het zonnetje gezet, met zijn of haar eigen kleur, talent en verhaal.

De viering begon speels en beeldend: op klanken van Land van de Regenboog (K3) droeg elk kind zijn boog naar voren en bevestigde die aan het paneel bij de tafel van voorganger Steven. Eén voor één namen ze plaats op hun kistjes — klaar om te vertellen wie ze geworden zijn. Flore opende met een welkomsgedicht over de zes kleuren van de regenboog, en meteen voelde je die trots en verbondenheid.

We gingen op reis: van het kleine rupsje tot de kleurrijke vlinder en het ondeugende aapje dat uitgroeit tot een sterke gorilla. Lien las het verhaal van Rupsje Nooitgenoeg: een mooie metafoor voor hoe deze kinderen stap voor stap gegroeid zijn — soms nieuwsgierig, soms eigenwijs, altijd zichzelf. Steven leidde het Grote Groei‑Interview: vijf kinderen als rupsjes/vlinders deelden hun lievelingskleur en dromen, en Odin liet zien wat zijn gorilla‑kracht is — helpen, beschermen en dapper zijn.

Tussendoor waren er warme momenten: kaarsen werden aangestoken, een kaarsje voor wie er niet meer kan bij zijn, en wensen van grootouders en ouders die vol liefde en hoop spraken. De symboliek van brood en wijn kreeg aandacht: voeding, delen en samen aan tafel mogen zitten, passende beelden voor deze stap in het geloofsleven.

Muzikale suggesties die de sfeer prachtig ondersteunden: Land van de Regenboog (K3) bij binnenkomst, Lichtje branden (Suzan & Freek) voor de warme momenten, en rustige instrumentale muziek (Enya — Only Time / Caribbean Blue) tijdens de communie. Voor een vrolijke afsluiter past I Believe I Can Fly of You’ll Be In My Heart — liedjes die uitnodigen om je vleugels te spreiden.

Belangrijke momenten:

• Welkomstwoord door ouders (Evelien) — inleiding “Een Wereld vol Kleur”

• Het Rupsje‑verhaal (Lien) en het Groei‑Interview (Steven)

• Wensen door grootouders (Walter) en ouders (Evelien)

• Communie: brood & wijn als teken van delen en verbondenheid

• Slottekst en dankwoord door Maarten en afsluitend woord van voorganger Steven

Onze boodschap aan Flore, Nore, Leyla, Lena, Odin en Julie: bedankt om jullie kleuren te tonen. Vlieg, klim, droom en wees dapper — en weet dat jullie omringd worden door liefde. Vandaag bouwden we samen die regenboog; morgen dragen jullie haar verder.

In het voetspoor van Jezus: de Eerste Communie van Sofia, Lowie, Noor en Linne

Vandaag stond een viering in het teken van wie deze vier kinderen écht zijn — en van de weg die ze al gegaan zijn en verder willen gaan. Sofia, Lowie, Noor en Linne kwamen niet alleen hun communie doen; ze brachten zichzelf mee: hun kleuren, hun stappen, hun talenten, en hun verlangen om samen te delen.

Binnenkomst en symbolen Bij binnenkomst legde elk paar (meter/peter of ouders) een gekleurde steen op de tafel. Op die steen schreven ze een wens voor de communicant en namen ze hem mee naar hun plaats. Twee minuten voor de dienst haalden de broers en zussen de stenen met een mandje op en legden ze op het altaar — een beeld van hoe wensen en goede bedoelingen in de gemeenschap samenkomen.

De communicanten zelf kwamen binnen met een wandelstok en een netje van stof. Iedere stok kreeg later die stenen aan het einde van de dienst; zo gingen ze letterlijk met hun wensen en herinneringen op pad. Op de vloer lag een wandelpad van uitgesneden voetstappen, elk in de eigen kleur van een kind, met aan de zijkanten ruimte voor tekeningen en begroetingen. Voor elk kind lag één grote voetstap met hun naam — een zichtbaar spoor dat ze hier al hebben gezet en waarop ze mogen blijven bouwen.

Verhalen en gemeenschap: De lieve krokodil Centraal in de viering stond het verhaal van De lieve krokodil (Leo Timmers). In toneel en prenten toonden we hoe samenwerken sterker maakt: één krokodil draagt de anderen niet alleen, maar samen bereiken ze veel meer. De kinderen speelden het verhaal, vergezeld door de verteller, en toonden hoe hulp en verbondenheid een krachtig antwoord zijn op wat het leven vraagt.

Wie zijn deze vier communicanten? We namen even de tijd om elk kind persoonlijk te zeggen wie ze zijn: hun talenten, hun karakter, hun warmte. Sofia als zonnestraaltje vol liefde en sprankel; Lowie als sterke, zachte, sociale kracht; Noor als energieke vonk met theatrale flair; Linne als nieuwsgierige ontdekkingsreizigster vol verwondering. Die korte, liefdevolle portretten maakten duidelijk dat de communie níet alleen een ritueel is, maar een viering van elk kind in zijn eigenheid.

Rituelen met betekenis: kaarsen, brood en wijn De levenskaars brandde — symbool van gedragenheid door traditie en geloof — en we staken ook een extra kaars aan voor mensen die we misten, als teken dat hun warmte hier bij ons is. De kraag met vele kleuren die de voorganger droeg, symboliseerde de veelkleurige toekomst die we het kind toewensen.

Het breken en delen van brood en wijn kreeg speciale aandacht. Het brood — van bloem, water, gist en zout — werd uitgelegd als metafoor voor groei, vruchtbaarheid en het samen leven: graankorreltjes die uitgroeien tot een veld, gist die lucht brengt, en het samen delen als kern van gemeenschap. De wijn (druivensap) als teken van vreugde en verbondenheid. De communicant zelf deelde eerst met het gezin en daarna mocht iedereen, in vrijheid, een stukje brood en een slok nemen — een concreet teken van delen en verbondenheid.

Ritueel en afscheid Aan het einde deelden de communicanten alle brood uit, ze hebben gebroken en gedeeld, en er was nog ruimschoots over. Na de dienst wandelden ze gezamenlijk weg op muziek. Dat vertrek was een vervolg: voortgaan in de kleuren en wensen die hen omringen, de toekomst tegemoet…

Muziek en momenten Tussendoor klonken liedjes die de sfeer van onderweg-zijn en samen-zijn ondersteunden: “Ik ben onderweg” (Brother Bear), “Vriendjes, jij en ik”, “Iedereen is anders” en “Brood voor morgenvroeg”. Rustige instrumentale begeleiding begeleidde het communiemoment zelf.

Wensen, zegening en dankwoorden Meters, peters, ouders, vrienden en grootouders mochten hun wensen uitspreken.

Slotwoord en zegen De voorganger sloot af met de vrede en de uitnodiging om die vrede in een eenvoudige daad rond te geven: een kus, een knuffel, een warm gebaar naar de mensen op de eerste rij. Zo werd de communie zichtbaar: geen afstandelijke ceremonie, maar een concrete uitnodiging om in het voetspoor van Jezus te leven — delen, dragen, samen op weg.

Waarom dit verhaal inspireert Deze viering gebruikte kleine, tastbare symbolen — stenen, voetafdrukken, kleuren, brood — om grote waarden voelbaar te maken: verbondenheid, zorgzaamheid, samenwerken, vieren van verschil. Het verhaal van De lieve krokodil illustreerde dat we samen meer kunnen dragen dan alleen; de zintuiglijke, speelse elementen lieten kinderen én volwassenen ervaren dat geloof en gemeenschap leven in praktische, liefdevolle daden.

Een uitnodiging Moge het spoor van Sofia, Lowie, Noor en Linne een herinnering zijn: elke stap telt, elke kleur heeft betekenis, en elke hand die reikt maakt de weg lichter. Dat we elkaar blijven dragen, brood voor morgen blijven delen, en samen verder stappen — één voetstap tegelijk.

Olivia’s groeifeest: van rups naar vlinder te Overmere

Op zondag 26 april 2026 mochten we samen met Olivia, Marijke en Davy een bijzonder moment beleven: een groeifeest waarin we stil stonden bij wie Olivia geworden is, en naar wie ze nog mag groeien. Wat begon als een gedeelde ochtend met familie en vrienden, werd een warme, persoonlijke viering waarin kwetsbaarheid, zorg en kracht elkaar afwisselden — net zoals in het verhaal van de rups die haar cocon opent en vlinder wordt.

Een naam met betekenis
Bij de start luisterden we naar het verhaal van haar naam: Olivia — gekozen tijdens een reis naar Tanzania, maar pas echt betekenis gekregen door wie zij is. De olijfboom als beeld past perfect: standvastig, veerkrachtig, rustig in zijn groei. Die symboliek kreeg doorheen de viering herhaaldelijk vorm.

Drie thema’s: rups, cocon, vlinder
De viering was opgebouwd rond een eenvoudig en diepzinnig beeld: de rups die een cocon weeft en uiteindelijk als vlinder tevoorschijn komt. In drie thema’s werd Olivia’s weg zichtbaar.

1. Rups — de eigen weg In een ontroerende tekst vertelde mama Marijke over het rupsje Olivia: iemand die anders kijkt, anders voelt en soms moeite heeft om woorden te vinden in een drukke wereld. Toch is daar een innerlijke route—een manier van denken en ervaren die niet fout is, maar bijzonder. De boodschap: je hoeft niet luid te zijn om gezien te worden; jouw eigen ritme en blik zijn waardevol.

2. Cocon — drie voorwerpen, drie krachten In de cocon lagen drie voorwerpen — kleine symbolen van haar ontwikkeling:

• Foto’s van haar poezen en haar “plus-hond”: zorgzaamheid en verbondenheid. Die foto’s weerspiegelen haar vermogen om te voelen wat anderen nodig hebben, en haar warme, aandachtige aard.

• Boekjes van musicals waarin ze op het podium stond: enthousiasme en durf. Ze nam kansen, durfde zichtbaar te zijn en vond plezier in optreden — een herinnering aan moed en aanwezig durven zijn.

• Diploma van haar eerste cupexamen Taekwondo: doorzettingsvermogen en kracht. Oefenen, vallen en weer opstaan—dat is waar echte groei vaak uit voortkomt.

Ter ondersteuning gaven familieleden korte, persoonlijke wensen mee: papa Davy moedigde haar aan te blijven ontdekken; peter Christoff herinnerde haar eraan dat groeien stap voor stap gebeurt; meter Ellen spoorde haar aan te geloven in wat haar uniek maakt.

3. Vlinder — een toekomst met wensen De viering eindigde met het uitspreiden van vleugels: iedereen kreeg van Olivia zelf gevouwen vlinders om een wens of boodschap op te schrijven — hart-wens, groei-wens of kracht-wens. Die vlinders werden in een boog gehangen, een tastbaar netwerk van steun en betrokkenheid. Zo vloog Olivia die dag nooit alleen: elke liefdevolle gedachte hing mee in de boog en in haar verhaal.

Muziek, live en persoonlijk
De muzikale omlijsting maakte het extra warm en intiem: “Op de groei” van Bart Peeters opende, een trombonevertolking van “Als ze lacht” door nichtje Elyana zorgde voor kippenvelmomenten, en nummers als “Vlinder” (Like Me) en “Follow the Sun” (Xavier Rudd) begeleidden delen van de ceremonie en het ophangen van de vlinders. Live-muziek, persoonlijke teksten en gedichten vulden de ruimte met sfeer en betekenis.

Kleine attentie, groot gebaar
Olivia deelde zelfgebakken zandkoekjes in de vorm van rupsjes en vlindertjes uit — een speelse, lieve knipoog naar het groeiverhaal dat centraal stond. Het waren fijne, tastbare bedankjes die de gezellige, huiselijke toon van de viering versterkten.

Dankwoord van Olivia
Zelf dankte Olivia iedereen, met korte, oprechte bedankjes aan haar mama, papa, opa, oma, meme, pepe, zus Annabel, meter Ellen, peter Christoff en Manuel — en aan iedereen die haar helpt groeien op haar eigen tempo. Haar woorden waren eenvoudig en raak; ze vingen precies wat de dag was: warmte, herkenning en steun.

Het groeifeest van Olivia voelde als een modern sprookje: geen spectaculaire spanningsboog, maar een zorgvuldige, liefdevolle ruimte waar kijken, wachten en respecteren centraal stonden. Het ontroerde, beroerde en gaf moed. Niet alleen omdat een meisje gevierd werd, maar omdat een gemeenschap liet zien hoe waardevol het is om iemand in zijn eigen tempo te zien groeien. Van harte proficiat, lieve Olivia — vlieg op jouw manier.