Steven Dhoore, ceremoniespreker

Voorganger, ceremoniespreker en rouwbegeleiding

Steven D’hoore is mijn persoonlijke website, waarbij ik mijn ervaringen en expertise deel. Waarbij ik hulp wil bieden in uitwerking en begeleiding voor wie ergens op knooppunten in het leven staat.

Heugelijke momenten te vieren, nieuw leven, een overgang of liefde… Alsook de moeilijke kanten van rouw en verlies, het afscheid nemen.

Persoonlijke plechtigheden uitwerken, verzorgen en voorgaan doe ik van ganser harte, toegewijd, betrokken…

Daarnaast bied ik ook persoonlijke begeleiding op maat.

Filtering by Category: Doop

Alice, jouw eigen wonder – een doopviering vol licht in zaal Landouwe te Pittem

Op zondag 12 juli 2026 mocht ik in Landouwe (Pittem) de doopviering van kleine Alice voorgaan. Terwijl de gasten binnenkwamen, klonk zachtjes Als ze lacht van Yevgueni op de achtergrond — en eigenlijk zei dat liedje al meteen alles wat er die dag te vertellen viel.

"Onze stille wens was een diep verlangen naar die kleine mens." Zo begon deze viering. Negen maanden wachten, en dan… mooier dan gedacht. Alice, van oorsprong uit liefde, gekoesterd en verwacht, had die wens volbracht.

Een naam die van niemand anders is

Uit duizenden namen werd er één weerhouden. Alice — afkomstig uit het Engels, met de betekenis 'van adel' en een geschiedenis die eeuwen teruggaat. Maar de mooiste betekenis is die welke Alice er zelf aan zal geven. Want zoals we die zondag hardop zeiden: je moet hun niet worden, je moet jezelf worden. Uitgroeien op je eigen manier, met je eigen mogelijkheden, om te worden waarheen je wijst: je eigen wonder.

Drie ouders, drie teksten, één thuis

Bijzonder aan deze viering was dat de drie ouders elk een eigen tekstje hadden voorbereid en voorlazen — verspreid over de viering, als een rode draad van woorden rond dit kind. Meter Fanny en peter Aäron hielden hun teksten geheim tot het laatste moment: verrassingen die het hart raakten.

De grote levenskaars werd ontstoken en aan de doopkaars doorgegeven. Kleine kaarsjes brandden voor de mensen die er niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de kleurrijke gebedskraag klonk de belofte van de ouders:

"We beloven je een thuis vol liefde, warmte en geborgenheid. Een plek waar je jezelf mag zijn, waar je mag groeien, ontdekken en dromen."

Zegenen van kop tot voeten

Bij het water — gezegend met een eigen symbolische handeling — werd Alice gedoopt. Daarna volgde de zalving: haar ogen, om het mooie en het goede in mensen te zien, maar ook om het duister te kennen, want je ziet maar sterren als het donker wordt. Haar oren, om te luisteren én de stilte te kennen. Haar mond, om te lachen en te troosten. Haar handen, om te geven, te delen en te ontvangen. Haar voeten, om te dansen en met vallen en opstaan haar eigen weg te gaan.

De aanwezigen schreven hun wensen op kleine hartjes. En dan het moment dat velen zich zullen blijven herinneren: Alice werd letterlijk op handen gedragen, in een groot kleurrijk doek, doorheen de hele gemeenschap. Gedragen worden — het beeld zei meer dan woorden.

Met Growing Up Raising You, Samen voor altijd en tot slot Count on Me als afsluiter, werd de doopakte ondertekend en de zegen en vredewens meegegeven.

Lieve Alice, dank dat ik dit mocht voorgaan. Groei uit tot wie jij bent — je bent onvoorwaardelijk geliefd, elke dag opnieuw.

Een nieuw leven, gedragen door liefde — Thuis doop van Lima te Gent

Op zondag 5 juli 2026 mochten we in Gent vieren dat Lima welkom wordt gedragen in een kring van liefde en aandacht. Ouders Olivia en Nicolas openden de viering met een warme uitleg waarom zij wilden laten dopen: niet uit traditie alleen, maar om waarden mee te geven — liefde, verbondenheid, nieuw leven en groei, hoop, geloof en vertrouwen, vergeving, zorg en dankbaarheid. Die woorden gaven meteen richting aan alles wat volgde.

We staken een grote levenskaars aan en kleine kaarsjes om ook degenen te herinneren die niet fysiek aanwezig konden zijn. Vanuit de hemel keken de overgrootouders mee: Rosette, Jozef, Omer, Rosa, Madeleine, Oscar, Antoinette en Etienne — hun namen werden liefdevol herdacht door mamie Lucrèce. De gebedskraag en het kruisteken vormden het kleurrijke kader van de viering, en een gedicht bracht een stilte waarin iedereen zich verbonden voelde.

Bij de naamgeving gafen de ouders de achtergrond van “Lima” — een naam die zowel klank als betekenis draagt: van Quechua “spreker”, over de beschermende drempelgodin Limen, tot de vrolijke knipoog naar de limoenboom uit hun tuin in Calpe. Het gedicht over de naam vatte het samen: een naam die geboren werd uit verlangen en die Lima haar hele leven zal begeleiden.

Tijdens de handoplegging en het symbolische dak boven haar hoofd straalde de belofte van zorg en aanwezigheid. In het voorgelezen geloofswoord klonk vertrouwen in de toekomst en eenvoudiger menselijke waarden: in de lach van een kind, in de goedheid van mensen, in de kleine beginmomenten die het leven vormen.

De beloften van mama en papa waren hartroerend concreet: liefde, tijd, spel en troost — maar ook ruimte om zelf te ontdekken. Meter Viviana en peter Bram sloten zich aan bij die belofte van gemeenschap en steun. De doop zelf werd gevierd met gezegend water, woorden van zegen in de naam van Vader, Zoon en Geest, en een intieme zalving van oogjes, oortjes, mondjes, handjes en voetjes — elk gebed een wens dat Lima zien, luisteren, spreken, geven en stappen zal leren in wijsheid en liefde.

Als slot werd Lima gedragen in het kleurrijke doek: symbolisch gedragen door de gemeenschap die haar wil omringen en steunen. Met ondertekening van de doopakte en gemeenschappelijke liederen verlieten we de viering, verrijkt door eenvoud, verbondenheid en de belofte van een leven dat in liefde kan groeien.

Het was een zachte, hoopvolle dag: een doop die niet alleen een ritueel was, maar een concreet begin van een levensweg, gedragen door familie, herinneringen en waarden.

Een stralend begin voor Elina – Thuisdoop te Ertvelde

Op 5 juli 2026 mocht ik in Ertvelde voorgaan in de warme en persoonlijke doopviering van Elina. Thuis, omringd door haar ouders, meter, familie en vrienden, werd haar geboorte gevierd als een wonder: nieuw leven dat gegeven én ontvangen wordt.

Elina kreeg haar naam met veel liefde. Een naam die verwijst naar licht, een fakkel en een zonnestraal. Haar ouders spraken uit dat zij niet hoeft te worden wie anderen van haar verwachten, maar mag uitgroeien tot zichzelf, met haar eigen mogelijkheden, dromen en kleuren.

Tijdens de viering werd de grote levenskaars ontstoken. Kleine kaarsjes herinnerden aan de mensen die er niet bij konden zijn, maar toch deel uitmaakten van dit bijzondere moment. Ook de kleurrijke gebedskraag kreeg een plaats: als teken van verbondenheid, gedragen door vele gebeden, wensen en goede gedachten.

Muziek bracht extra warmte in de viering. Ik heb een vriend van Maya de Bij en Samen voor altijd van Marco Borsato klonken als een muzikale omarming rond Elina. De ouders en meters spraken prachtige beloften uit: er zijn in vreugde en verdriet, luisteren, beschermen, samen ontdekken en liefdevol nabij blijven.

Daarna werd Elina gedoopt met water dat door symbolische wensen en bloemen uit de tuin een bijzondere betekenis kreeg. In de naam van de Vader die Liefde is, de Zoon die ons voorging en de Geest die leven geeft, werd zij welkom geheten in een leven vol mogelijkheden.

Met geurige olie werden haar oogjes, oortjes, mondje, handjes en voetjes gezegend. Moge Elina de schoonheid van het leven zien, luisteren naar haar hart, woorden van troost spreken, liefdevol omgaan met anderen en haar eigen weg zoeken — soms huppelend, soms spartelend, maar steeds gedragen door liefde.

Een ontroerend moment was het dragen van Elina in het grote, kleurrijke doek. Familie en vrienden droegen haar letterlijk op handen: een prachtig beeld van de gemeenschap die haar omringt en haar door het leven heen nabij wil blijven.

Moge Elina groeien als een bloemetje in de zon, haar eigen kleur ontdekken en met haar stralende glimlach veel licht brengen. Haar doopviering was een liefdevol begin, vol verbondenheid, belofte en hoop.

Lowik — een nieuw begin, een warm welkom

In zaal Tempelhof te Lovendegem werd samen gevierd hoe een klein leven groot geluk brengt. De ouders ontvouwden hun verhaal: een onverwachte verrassing die het gezin compleet maakte, precies toen de sleutel van een nieuw huis werd overhandigd — alsof het toeval geschreven stond. Broer had het al voorspeld: “hij komt hier wonen met zijn broer.” En zo gebeurde het.

We begonnen in vrede: een kruisteken, het ontsteken van de grote levenskaars en het aansteken van kleine kaarsjes ter herinnering aan wie vandaag niet aanwezig kon zijn. De kraag — kleurrijk en vol betekenis — werd toegelicht, terwijl de kerkklanken zachtjes de ruimte vulden.

De naam Lowik droeg meteen een lach en bewondering. “Beroemde strijder” heet hij, en dat bleek geen loze woorden. Vanaf zijn allereerste moment reageerde hij met een levenslust die iedereen wakker schudde: een waar teken van karakter en doorzettingsvermogen. Ouders en aanwezigen hoorden en zagen de belofte van een kleine held — één die strijdt voor wat hij wil en tegelijk harten verovert.

De doopviering was een samenspel van woorden, muziek en aanraking. Omi las een persoonlijk geloofsgetuigenis over leven, liefde, vrijheid en respect. De meter en peter spraken mooie, wijze wensen uit: humor, moed, fairplay, verdraagzaamheid, trots met nederigheid, en een hart dat geeft. Ouders beloofden onvoorwaardelijke nabijheid — er zijn in vreugde en verdriet, troosten, beschermen en groeien samen.

Symboliek kreeg vorm in de handoplegging (een dak boven je hoofd), de zegen van water en de salvende woorden voor elk deel van Lowiks kleine lichaam — van hoofd tot voeten, van oren tot hart — als zegeningen voor denken, voelen, bewegen en liefhebben. Even bijzonder was het moment waarop Lowik op handen gedragen werd in het grote kleurrijke doek: een zichtbare belofte van gemeenschap en gedragen worden.

Muziek gaf glans aan de viering — van “Meer dan een wonder” tot K3 en Metejoor, en afsluitend Selah Sue — en bracht emotie in melodie. De doopakte werd ondertekend; het leven kreeg een naam en de naam werd omringd door zegen en belofte.

Vandaag hebben we niet alleen een naam gedoopt, we hebben harten geopend. Lowik werd welkom geheten — in huis, in familie, in vriendschap en in geloof. Moge hij groeien met moed, liefde en nieuwsgierigheid, gedragen door de warmte van allen die er zijn. Welkom, kleine strijder. We zijn blij dat je er bent.

Een veilige haven voor twee broers: De dubbele doop van Flor en Remi

Op 28 juni 2026 kwamen familie en vrienden in Dendermonde samen voor een bijzonder moment: de dubbele doop van Flor en Remi. Als voorganger is het telkens weer een voorrecht om een gezin te begeleiden bij zo’n betekenisvolle mijlpaal.

De toon werd meteen gezet met de vertrouwde klanken van "Diep in de zee" en het aansteken van de kaarsen. Met de grote levenskaars en de kleine kaarsjes voor de dierbaren die er niet bij konden zijn, ontstond er een warme, verbonden sfeer.

Een naam om in te groeien Prachtig was het moment waarop de ouders vertelden over de keuzes voor de namen. Flor – die in het begin liefdevol "kruimeltje" werd genoemd – en Remi kregen beiden een naam mee die echt bij hen past. Niet om een kopie van hun ouders te worden, maar om helemaal zichzelf te mogen zijn en hun eigen talenten te ontdekken.

Navigeren naar rustig vaarwater Het thema van de reis op zee kwam op een eerlijke en kwetsbare manier terug in de beloftes van de ouders. Ze spraken open over de stormen die hun boot heeft doorstaan en hoe ze samen koers hebben gehouden. Hun thuis beloofden ze als een permanente veilige haven aan te bieden: een plek waar Flor en Remi altijd mogen schuilen, tot rust kunnen komen en onvoorwaardelijke liefde vinden.

Symboliek en gedragen worden Met symbolische handelingen zoals bootjes op het doopwater, het zegenen van de zintuigen (handen, voeten, ogen, oren en mond) en het dragen in de kleurrijke doek, werd de steun van de hele gemeenschap voelbaar. Samen met de meters en peters staan deze twee jongens er nooit alleen voor.

Het was een ontroerende viering vol hoop, kracht en verbinding. Een prachtige start van een levenslange reis voor Flor en Remi.

Wortels en zon — de naamgeving van Téo in het groen – Thuisdoop te Destelbergen

Vandaag verzamelden we ons in een intieme kring tussen de bomen om een nieuw leven welkom te heten: kleine Téo. Niet in een kerkzaal, maar in de natuur — een plek die symbool stond voor wat we hem wensen: diepe wortels, ruimte om te groeien en takken die naar het licht reiken. Papa Simon las een warme introductie waarin hij het belang van samen opvoeden en het vertrouwen in gemeenschap benadrukte. De setting voelde als één omhelzing: mensen dicht bijeen, kinderen spelend door het gras en zachte muziek in de achtergrond.

We staken een grote levenskaars aan en de kleurrijke gebedskraag bracht extra warmte. Melody las een ontroerend regenbooggedicht — een stille wens vanuit een wolkje — dat liefde en waakzaamheid beloofde. Simon vertelde hoe de naam Téo gevonden werd: een kort, krachtig geluid dat meteen voelde als thuis. De naamgeving werd gevierd met het ontsteken van een doopkaars door Ezra en symbolische handoplegging door ouders en broers — een bezegeling, een dak boven het hoofd.

Muziek gaf kleur aan de momenten: Louis Armstrong’s What A Wonderful World en het vrolijke Ain’t No Mountain High Enough begeleidden het uitwisselen van wensen. De aanwezigen schreven hun hoop en zegeningen op Jenga-blokken; kleine stenen woorden om mee te bouwen aan Téo’s leven. Bij de doop zegenenden we water — een symbool van leven en reiniging — terwijl we baden voor liefde, leiding en de zegen van Vader, Zoon en Geest.

Het zalven door familieleden was zacht en persoonlijk: wensen voor zicht naar het goede, luisterende oren, een warme mond, helpende handen en veilige voetstappen. Elk woord voelde als een handreiking voor de weg die voor Téo ligt. De plechtigheid sloot met een zegen en het ondertekenen van de doopakte, waarna een laatste lied, Cover Me In Sunshine, de hoop op een stralende toekomst uitdrukte.

Wat bleef hangen was niet alleen de rituele vorm, maar vooral de eenvoud en echtheid: een gemeenschap die samen een kind draagt, woorden in stenen legt en beloftes maakt om bij te dragen aan een stevig, liefdevol fundament. Een dag klein van schaal, groot van betekenis — precies wat dit moment verdiende.

Vlinders voor Laona — een doopviering thuis in Lochristi

Sommige vieringen vragen geen kerk, geen hoge gewelven en geen orgel. Ze vragen enkel een huis vol mensen die van elkaar houden. Zo eentje was het op zondag 21 juni, toen ik thuis in Lochristi de doop van Laona mocht voorgaan.

We begonnen bij het licht. De grote levenskaars werd ontstoken, en daarnaast mochten de kleine kaarsjes branden voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn — want ook zij horen erbij. Rond de viering lag de kleurrijke gebedskraag: zoveel kleuren, zoveel mensen, zoveel manieren om te geloven, te hopen en lief te hebben. Precies dat was de toon van deze dag.

Mama en papa vertelden waarom ze Laona lieten dopen: uit traditie, uit warmte, uit verbondenheid met de familie waarin ze zelf zijn opgegroeid. En tegelijk met de uitdrukkelijke wens dat Laona later haar eigen keuzes mag maken — ook over geloof. Vandaag ging het vooral over liefde en over de mensen die haar graag zien.

Een naam uit Pafos

De mooiste verhalen zitten vaak in de kleinste details. Laona kreeg haar naam nog voor ze op komst was, tijdens de laatste reis met z'n tweeën op Cyprus. Een gezellig restaurantje in Pafos, "Laona" op de gevel, en twee mensen die elkaar meteen aankeken: als het ooit een dochtertje wordt… Zo werd een herinnering aan een reis met twee de naam van een toekomst met drie.

L van liefde. A van avontuur. O van oogappel. N van nieuwsgierig. A van altijd.

Beloftes die blijven

Wat deze viering zo bijzonder maakte, waren de woorden van de mensen rond Laona. Mama beloofde te knuffelen én los te laten wanneer de tijd rijp is, model te zitten voor make-uppartijen en mee thee te drinken op theekransjes. Papa beloofde een superpapa te zijn, bij wie geen vraag te klein en geen probleem te groot is. Meter sprak over het wonder dat Laona is en over alle herinneringen die nog komen. Peter maakte duidelijk dat peter zijn veel meer betekent dan cadeautjes en nieuwjaarsbrieven: het is er zijn, aanmoedigen, meelopen.

Tussendoor kregen alle aanwezigen een vlinder. Een klein symbool van groeien, veranderen en vrij mogen vliegen. Bij de muziek werden ze weer opgehaald en samengebracht rond de doopschaal — een zwerm goede wensen rond één klein meisje.

Water, zalving en een dak boven haar hoofd

Na de handoplegging — een dak boven je hoofd — volgde het water. Laona werd gedoopt, en daarna gezegend van kop tot teen: haar ogen om het goede in mensen te zien, haar oren om te luisteren, haar mond voor lieve woorden en een gulle lach, haar handen om te geven en te delen, haar voeten om haar eigen weg te gaan en met haar voetstappen de wereld wat mooier te maken.

Tot slot werd Laona letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu met haar meeloopt. Na de zegen en de vredeswens werd de doopakte ondertekend, en klonk de muziek nog één keer.

Lieve Laona, groei, ontdek, lach en droom. En weet dat wij altijd met jou mee zullen lopen.

Noé gedragen in liefde en vertrouwen

Op zondag 21 juni 2026 mochten we in Sint-Niklaas samen een bijzonder warm en betekenisvol doopmoment vieren: de viering van Noé. Een dienst die niet alleen in het teken stond van een nieuw begin, maar vooral van liefde, verbondenheid, dankbaarheid en hoop.

De viering werd geopend met een ontroerende verwelkoming door de ouders, die hun liefde voor Noé in woorden gaven die recht uit het hart kwamen. Hun kind is voor hen een licht, een bron van vreugde en tederheid, een kleine meid die hun leven elke dag mooier maakt. Het was mooi om te voelen hoe sterk hun wens leeft om Noé te laten opgroeien in rust, veiligheid en geborgenheid, met alle ruimte om later zelf haar weg te kiezen.

Daarna stonden we stil bij de betekenis van dopen. Voor de ouders was dit geen vanzelfsprekende traditie, maar een bewuste keuze die voortkomt uit hun eigen achtergrond en uit hun verlangen om Noé mee te geven wat voor hen kostbaar is: een warme basis, een geestelijk thuis en de vrijheid om later zelf te ontdekken wat haar hart wil. Dopen werd zo een teken van liefde, vertrouwen en openheid naar de toekomst.

Een bijzonder mooi moment was de naamgeving. De naam Noé kwam voor de ouders meteen als vanzelf naar boven. Noé betekent rust en troost, en precies dat wensen ze haar toe: een leven waarin ze mag schuilen, ademen en op verhaal komen na drukke dagen of moeilijke momenten. Een naam die niet alleen klinkt als een gebed, maar ook als een zegen.

Tijdens de viering werden verschillende symbolische tekenen zichtbaar gemaakt. Het ontsteken van de kaars, het noemen van de namen van geliefden die er niet bij konden zijn, het beeld van een dak boven het hoofd, de beloftes van ouders, meter en peter, en natuurlijk het doopmoment zelf: het waren allemaal tekenen van een diepe verbondenheid. Noé werd niet enkel gedoopt, maar ook gedragen in liefde door haar familie en door de gemeenschap rond haar.

De zalving gaf de viering nog een extra laag van tederheid en betekenis. Ogen, oren, mond, handen en voeten werden gezegend: om te zien wat goed is, te luisteren naar het hart, woorden van leven te spreken, handen te hebben die delen en voeten die met vertrouwen hun weg zoeken. Het was een mooi en poëtisch gebed over groeien als mens, met openheid voor het goede en respect voor wat kwetsbaar is.

Ook de symboliek van het dragen in het kleurrijke doek raakte velen. Noé werd letterlijk en figuurlijk opgenomen in een groter geheel: een gemeenschap die haar omringt, draagt en verwelkomt. Het gaf de viering een warme, menselijke dimensie die nog lang zal nazinderen.

We sloten af met een zegen en een vredewens, als een zachte uitnodiging om Noé’s leven verder te begeleiden met liefde, geduld en vertrouwen. Een doopviering die niet luid hoefde te zijn om diep te raken. Eenvoudig, gedragen, vol betekenis — en vooral vol liefde voor Noé.

Cézanne gedoopt – Een klein meesterwerk, omringd door liefde, kleur en een gezonde dosis lawaai

Op zondag 14 juni 2026 kwamen familie en vrienden samen in feestzaal De Klokke te Baaigem voor de doop van Cézanne. Een bijzondere viering, niet alleen voor haar, maar ook voor iedereen die haar liefheeft.

Papa opende met een warme glimlach en een knipoog naar het verleden: precies twee jaar geleden stonden ze hier ook, voor grote zus Babette, die haar eigen doop grotendeels wegsliep. De lat lag hoog voor Cézanne, maar ze maakte er haar eigen feest van.

Na een hartelijke verwelkoming door de voorganger en het ontsteken van de doopkaars, werd het verhaal 'De Haas & De Vos' voorgelezen. Een speels bosverhaal waarin water, een zegen en een 'vitamientje voor de ziel' centraal stonden – tot groot plezier van jong en oud.

De grote ontroering kwam bij de naamgeving. Cézanne – geboren op 10 april 2026 – kreeg een naam die klinkt als een kunstwerk. Mama vertelde hoe Babette al kleur gaf aan hun leven, en hoe Cézanne het ontbrekende puzzelstukje is. Samen vormen ze nu het allermooiste palet.

Er werden beloftes uitgesproken. Papa beloofde een trouwe bodyguard te zijn, een schouder in moeilijke tijden, en een thuis vol geborgenheid. Mama beloofde magie, dromen en een hand om vast te houden. Meter Orphelia en peter Jochem spraken hun warme woorden, en grote zus Babette – de absolute ster van de middag – beloofde haar zusje te leren vliegen, indiaantje te spelen en haar te beschermen in het donker.

Na de muziek van Stef Bos en Trinity volgde het doopritueel. Het water werd gezegend, en iedereen schreef een wens voor Cézanne op een madeliefje. De zalving gebeurde niet alleen door de voorganger, maar ook door Babette – een eigenwijs, teder moment. Elk lichaamsdeel werd gezegend: het hoofdje vol dromen, de oogjes die de wereld moeten zien, de handjes om te bouwen en te knuffelen, de voetjes om te dansen en te huppelen, en het hartje als kompas door het leven.

Cézanne werd gedragen in een groot, kleurrijk doek – symbool van de gemeenschap die haar omringt.

Steven sloot af met een wijs verhaal over groeien: geduldig, bedachtzaam, en uiteindelijk vliegen als de mooiste vlinder. Mama en papa nodigden iedereen uit voor het echte werk: spelen voor de kinderen, aperitief voor de volwassenen, en goed eten voor iedereen.

Het was een dag vol tranen, lachbuien, warme woorden en onvergetelijke momenten. Welkom, kleine Cézanne. Mag je groeien in kleur, liefde en avontuur.

Welkom in het nest, kleine Flo: Een hartverwarmende tuindoop in Buggenhout

Op zondag 14 juni 2026 scheen de zon niet alleen aan de hemel, maar vooral in de harten van de familie van de kleine Flo. Thuis in de vertrouwde tuin in Buggenhout kwamen geliefden samen voor een heel bijzondere mijlpaal: de doopviering van Flo. Als voorganger was het een voorrecht om deze warme, persoonlijke ceremonie te mogen begeleiden en Flo te verwelkomen in de gemeenschap.

Het nest en de symboliek van de gans

Vanaf het eerste moment werd duidelijk hoeveel zorg en liefde er in deze viering was gestoken. Op het geboortekaartje van Flo staat een afbeelding van een gansje — een prachtig symbool voor trouw aan dierbaren, waakzaamheid, zorgzaamheid en samenwerking. Als trekvogel staat de gans bovendien symbool voor de grote reis van het leven.

Om Flo een geborgen start te geven, werd er in de tuin een symbolisch nest gecreëerd. Zus Lea legde er liefdevol een eitje in als teken van haar bescherming en het samen op weg zijn. Ondertussen versierden neefjes en nichtjes Mon, Lou en Lea met veel enthousiasme de letters van Flo’s naam.

Een betekenisvolle naam en een bijzonder viergeslacht

Toen ouders Tess en Lucas de naamgeving toelichtten, werd de diepere betekenis pas echt voelbaar. FLO staat voor bloeien, de lente en groei. Daarnaast draagt Flo de naam van een bijzonder viergeslacht, met overgrootmoeder en meter Francine aan het hoofd, en eert haar naam de herinnering en aanwezigheid van opa Flor, meter Tinneke, peter Leon, peter Albien en oma Maria.

Haar ouders gaven de drie letters bovendien een persoonlijke wens mee:

  • F voor Fierheid en kiezen voor Fair zijn.

  • L voor alle Liefde die ze mag uitstralen, maar ook van Lolbroekje en Leergierig in het leven staan.

  • O voor Ondernemend, Oprecht en Open staan voor anderen.

Liefdevolle doopbeloften en warme pluimen

De doopbeloften brachten ontroering bij alle aanwezigen. Ouders Tess en Lucas beloofden Flo een thuis vol liefde en bescherming, terwijl peters Guy en Geert hun hart lieten spreken. Opa en peter Guy omschreef Flo prachtig als "het goud aan mijn regenboog", en peter Geert verwelkomde haar als "ons laatste gansje dat de familierij sluit".

Een van de meest serene momenten was de handoplegging en de zegen van de overgrootouders, gevolgd door het ritueel met de pluimen. Iedere aanwezige hield een zachte veer vast, gaf er een stille wens en warmte aan mee, waarna de kinderen de pluimen verzamelden. Steven legde ze in het doopwater, zodat al die liefdevolle wensen Flo letterlijk omringden tijdens haar doopsel.

Zalving van de zintuigen en feestelijke toost

Na het dopen met levend water voldeed een prachtig ritueel: de zalving van de zintuigen door de ouders, grootouders en meters. Van haar oogjes (om een regenboog aan kleuren te zien) en mondje (om lieve dingen te zeggen en te lachen) tot haar handjes en voeten (om haar eigen pad te kiezen). Vervolgens staken Tess en Lucas de doopkaars aan als symbool voor warmte, licht en levensvreugde.

Na het vrolijke verhaaltje van Gonnie en Gijsje, voorgelezen door de kinderen, klonk een feestelijk Hip hip hoera! en werd er op het leven van Flo getoost op de vrolijke tonen van Herman van Veen.

Een intieme tuindoop als deze herinnert ons eraan waar het in het leven écht om draait: liefde, verbondenheid en een warm nest om in op te groeien. Welkom in het leven, kleine Flo!

Thuisdoop van Coline — Oosterzele, zaterdag 13 juni 2026

Een naam, gefluisterd en gevierd

Er zijn dagen die je later niet meer helemaal kunt navertellen, maar wel blijft voelen. Zaterdag 13 juni 2026 was zo'n dag. In een huis in Oosterzele, tussen familie en vrienden, werd Coline gedoopt — omringd door mensen die vooral één ding kwamen zeggen: je bent welkom.

Marie en Dimitri kozen bewust. Niet omdat het zo hoort, wel omdat dopen voor hen een eerste stap is naar het horen bij een groep waartoe zij ook behoren, omdat ze dat stukje verhaal en cultuur willen doorgeven, en omdat Coline haar grootvader zal kennen als "Opa hemel" — een naam die pas betekenis krijgt als je hem ergens kunt thuisbrengen.

Uitkijken naar wie je bent

Marie zette de toon: "Vanaf jouw prille bestaan keek ik uit naar jou. En ook vandaag is het nog uitkijken naar wie jij bent en nog zal worden." Daarna klonk het welkomstgedichtje: er zullen handen zijn die je dragen, en armen waar je veilig bent.

De grote levenskaars werd ontstoken, met daarrond kleine kaarsjes voor wie er niet bij kon zijn — in het bijzonder voor Opa hemel, de papa van Marie.

Een naam om zelf in te vullen

Dimitri en Marie spraken haar naam hardop uit: Coline, uit duizenden gekozen, voor het eerst gefluisterd net na haar geboorte. "Je moet ons niet worden, je zal jezelf worden."

Bij de handoplegging klonk het beeld van een dak boven het hoofd, een warm nest, en de wens om telkens opnieuw te kiezen voor het goede — met het gebed van Franciscus van Assisi om sereniteit, moed en wijsheid. Ondertussen speelde "Mooi" van Marco Borsato.

Beloftes zonder pretentie

"We hebben niet alle wijsheid in pacht." Wat de ouders wél beloofden: luisteren, geduld opbrengen, proberen te begrijpen ook wanneer ze even niet dezelfde taal spreken, en Coline steunen zodat ze wordt wie ze zélf wil zijn. Meter Annabelle en peter Geraard spraken hun eigen engagement uit, gevolgd door "I Knew I Loved You".

Het water en de wensen

Rond de doopschaal lagen foto's van alle genodigden, met op de achterzijde een wens of waarde voor Coline. Zo werd het water omringd door de goede woorden van iedereen die van haar houdt.

"Coline, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft."

Gezegend van kop tot teen

Bij de zalving kreeg elke zegen een tegenbeweging die hem dieper maakte:

  • Ogen — dat ze het mooie ziet, maar ook het duister kent, want je ziet pas sterren als het donker wordt.

  • Oren — dat ze luistert naar mensen, maar ook de stilte omarmt, want je hoort pas als het stil is.

  • Mond — dat ze lacht en troost, maar ook kan zwijgen, want spreken wordt pas echt als je ook zwijgen kan.

  • Handen — dat ze geeft en deelt, maar ook openstaat om te ontvangen.

  • Voeten — dat ze haar eigen weg gaat, maar ook stilstaat om anderen mee te laten gaan.

Op handen gedragen

Het slotbeeld zei alles: Coline werd letterlijk op handen gedragen in een groot kleurrijk doek. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, terwijl "Somewhere Over the Rainbow" de kamer vulde.

Coline, je hoort erbij. En je staat er nooit alleen voor.

Elliott, gedragen door liefde en kleur – thuisdoop te Destelbergen

Op een warme, intieme dag mocht ik voorgaan in de doopviering van de kleine Elliott. De viering vond plaats bij hem thuis, in de vertrouwde omgeving waar hij elke dag mag opgroeien, ontdekken en zichzelf zijn. Samen met zijn ouders, familie en meter en peter werd het een bijzonder moment vol liefde, verbondenheid en mooie symbolen.

De viering begon met een welkom door Olivier. Daarna werd de kaars ontstoken: het licht dat Elliott mag begeleiden op zijn levensweg. Ook de kleurrijke gebedskraag kreeg een plaats. De kleuren herinnerden ons eraan dat het leven rijk en veelzijdig is, en dat ieder mens daarin zijn eigen unieke kleur mag laten zien.

Bij het ontsteken van de kleine kaarsjes werd ook even stilgestaan bij de mensen die er die dag niet bij konden zijn. Op die manier waren ook zij, op hun eigen manier, aanwezig in deze bijzondere viering.

Even de tijd nemen voor Elliott

In de tekst Even de tijd… werd Elliott op een warme en liefdevolle manier toegesproken. Hij brengt ondertussen al drie jaar kleur in het leven van zijn gezin, met zijn lach, zijn streken en zijn ondeugende blik. Achter dat speelse schuilt ook een zacht hart, groot genoeg voor heel veel liefde.

Deze dag ging niet over wie Elliott later moet worden. We vierden vooral wie hij vandaag al is: een vrolijke, lieve en nieuwsgierige jongen, helemaal zichzelf en precies daarom zo bijzonder.

Een naam vol liefde

Zijn ouders vertelden hoe dankbaar ze zijn voor hun zoon en hoe zorgvuldig ze zijn naam kozen. Elliott is een naam die bij hem hoort en waarmee hij gekend en geliefd zal worden.

Met zijn enthousiasme en nieuwsgierigheid ontdekt Elliott de wereld om zich heen. Geen knopje blijft onopgemerkt en met zijn grote glimlach trekt hij graag op avontuur. Ook de bijzondere band met zijn grote broer Harold kwam tijdens de naamgeving mooi naar voren. Harold is voor Elliott een voorbeeld, een vriend en soms zelfs een held. De hoop en wens werd uitgesproken dat hun band altijd verder mag groeien.

Zijn ouders beloofden Elliott dat ze er voor hem zullen zijn: om hem te begeleiden, naar hem te luisteren, hem te steunen en vooral heel veel van hem te houden. Ze willen hem de ruimte geven om de wereld te ontdekken, met vallen en opstaan, met verwondering en levenslust.

Ook beloofden ze hem nooit te vergelijken met anderen, maar steeds te blijven kijken naar de unieke jongen die hij is. En waar het leven hem later ook brengt: hun hart zal altijd met hem meegaan.

Geloven in het goede

De tekst Geloven in… werd op een mooie manier gelezen door zijn nichtje Milou-Athina. Woorden over glimlachen, dromen, hopen, overwinnen en geloven in de goedheid van ieder mens brachten een eenvoudige maar krachtige boodschap.

Boven alles klonk de uitnodiging om lief te hebben en intens te leven — een prachtige wens voor Elliott op zijn levensweg.

Een dak boven zijn hoofd

Tijdens de handoplegging werd Elliott symbolisch een dak boven zijn hoofd toegewenst. Een dak staat voor bescherming, geborgenheid en een plek waar je altijd thuis mag komen.

Ook meter Bie en peter Jean-Christophe kregen een bijzondere plaats in de viering. Als meter en peter mogen zij mee zorg dragen voor Elliott, hem nabij zijn en hem ondersteunen tijdens de verschillende stappen die hij in zijn leven zal zetten.

Het water van de doop

Daarna volgde het centrale moment van de viering: de doop. Met water uit de schaal werd Elliott gedoopt in de naam van de Vader die liefde is, de Zoon die een voorbeeld was en de Geest die leven geeft.

Het water werd zo een teken van nieuw leven, van verbondenheid en van de liefde waarin Elliott mag opgroeien.

Na de doop werd Elliott gezalfd. Voor elk deel van zijn lichaam klonk een mooie wens:

  • met zijn ogen mag hij genieten van al wat mooi is en het goede in mensen blijven zien;

  • met zijn oren mag hij luisteren naar lieve woorden, naar de natuur en naar de verhalen van anderen;

  • met zijn mond mag hij spreken, troosten, bemoedigen en gul lachen;

  • met zijn handen mag hij spelen, knuffelen, geven, delen en mensen omarmen;

  • met zijn voeten mag hij dansen, zijn eigen weg gaan en de wereld een beetje mooier maken.

Elliott kreeg de wens mee om zijn leven een eigen kleur te geven en open te bloeien als een bloemetje in de zon. Met de liefde van zijn gezin en de mensen om hem heen mag hij groeien tot de mens die hij bestemd is te worden.

Gedragen door een kleurrijke gemeenschap

Een bijzonder en ontroerend moment was het dragen van Elliott in het grote, kleurrijke doek. Hij werd letterlijk op handen gedragen door de aanwezigen. Het doek werd zo een prachtig beeld van de gemeenschap rond hem: familie en vrienden die hem willen omringen, beschermen en steunen.

Niemand hoeft zijn levensweg helemaal alleen te gaan. Elliott mag rekenen op mensen die met hem meegaan, hem aanmoedigen en hem telkens opnieuw laten voelen dat hij erbij hoort.

De viering werd afgesloten met een zegen, een vredewens en het ondertekenen van de doopakte. Met muziek op de achtergrond werd het een warme afsluiting van een dag die helemaal in het teken stond van Elliott.

Lieve Elliott,
moge jouw leven gevuld zijn met liefde, vertrouwen, verwondering en geluk. Blijf ontdekken, blijf lachen en blijf helemaal jezelf. Waar jouw weg je ook brengt, weet dat je altijd gedragen wordt door de liefde van de mensen rondom jou.

Welkom, lieve Elliott.

Een dubbele thuisdoop in Deinze — Auguste & Giselle

Zondag 7 juni 2026

Een huiskamer in Deinze, twee kleine mensjes in het middelpunt, en een kring van familie en vrienden die samen kwamen om te zeggen: jullie horen bij ons.

Pieter opende de viering in het Nederlands én het Frans. We ontstaken de grote levenskaars, legden er de kleurrijke gebedskraag omheen, en staken kleine kaarsjes aan voor wie er niet bij kon zijn. Louise, meter van Auguste, las een eerste tekst.

Daarna noemden de ouders hun kinderen bij naam:

Je kreeg je eigen naam om altijd mee te leven. Die gaat nooit bij je vandaan, wordt nooit meer weggegeven. Hij groeit voor altijd met je mee.

Bij de handoplegging vormden de dierbaren letterlijk een dak boven hun hoofd — met de wens die deze familie wil meegeven: respect, oog voor de kleine dingen, en het besef dat familie ertoe doet. Your Song uit Moulin Rouge klonk, en Chaelle las de "Geloven in…"-tekst.

Vier mensen zeiden ja: meter Louise (zus), peter Frank (vriend), meter Chaelle (beste vriendin) en peter Jan — één keer ontmoet, meteen een klik, sindsdien onafscheidelijk. Zo gaat dat soms: de belangrijkste mensen komen ongepland binnen. Samen voor altijd van Marco Borsato zette het in muziek.

Toen het water: "Auguste, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft." En dezelfde woorden voor Giselle.

Bij de zalving gingen we het hele kleine lijfje af, met een wens voor elk stukje: een hoofdje vol mooie gedachten, haartjes die vrij mogen waaien, ogen die ondernemend blijven blinken, oren voor muziek en voor wie van je houdt, een mond voor de gulste lach, bezige handjes om te maken en te troosten, voeten om te dansen en te rennen, een hartje met plaats voor anderen, en een eigen willetje als teken van kracht.

Het slotbeeld vergeten we niet snel: Auguste en Giselle op handen gedragen in het grote kleurrijke doek, gedragen door de gemeenschap die vanaf nu mee verantwoordelijk is. Na de zegen en de vredewens werd de doopakte ondertekend, met Together Again van Janet Jackson.

Auguste en Giselle, welkom. Jullie zijn gedoopt in water en in liefde — en jullie worden gedragen.

Een dag vol liefde, kleur en verbondenheid: de eerste communie van Roos en de doop van Jan thuis in de stal te Lembeke

Op 7 juli 2026 mocht ik in de warme thuisomgeving in Lembeke voorgaan in een heel bijzondere dubbele viering: de eerste communie van Roos en de doop van haar kleine broer Jan.

De viering begon met een hartelijk welkom van de ouders. De levenskaars mocht branden naast de paaskaars: een teken van licht, hoop en verbondenheid. Ook mensen die er niet meer konden bij zijn, werden in ons midden gebracht. Voor hen werd een kaars ontstoken, zodat hun warmte en liefde voelbaar aanwezig bleven.

De namen van Jan en Roos kregen een bijzondere plaats. Jan draagt de naam van zijn opa, een man met een groot en liefdevol hart. In zijn naam klinkt de wens door dat ook Jan mag opgroeien met warmte, zachtheid, kracht en liefde voor de mensen om hem heen. Jan werd getypeerd als een vrolijke spring-in-’t-veld, een echte knuffelbeer met een aanstekelijke lach en een groot hart voor dieren. Dansend, lachend en vol verwondering gaat hij door het leven.

Daarna werd Jan gedoopt. Met water, de doopkaars en de handoplegging werd hij omringd door de liefde van zijn ouders, meter Jolien en peter Orry. Het water werd een teken van leven en nieuw begin. Jan werd welkom geheten in zijn gezin, in de gemeenschap en in de grote kring van mensen die hem met liefde willen omringen.

Ook Roos haar naam vertelde een verhaal. Een roos staat voor kleur, warmte, schoonheid en kracht. Ze bloeit niet ondanks haar doornen, maar mét haar doornen. Dat werd een mooie levensles voor Roos: blijf groeien, blijf dromen en blijf bloeien, ook wanneer het leven soms uitdagingen brengt. Haar zorgzaamheid, openheid en liefde voor haar familie en dieren kwamen sterk naar voren.

Een verhaal over Roos, een oude pony, haar hond en haar poezen bracht haar levensweg op een speelse manier tot leven. Het leven lijkt soms op een parcours met hindernissen, maar met moed, liefde en vertrouwen kan je telkens opnieuw verdergaan. Geluk zit vaak in kleine dingen: een warme knuffel, een dier dat je vertrouwt en de mensen die van je houden.

Tijdens de viering werd ook stilgestaan bij Roos haar eerste communie. Brood en wijn werden tekens van delen, liefde en verbondenheid. Zoals graan kan uitgroeien tot een rijk veld, zo mag ook Roos groeien tot iemand die anderen inspireert en raakt. Het brood herinnerde eraan dat er kracht zit in goedheid en zorg voor elkaar. De wijn werd een teken van vreugde, feest en het samen delen van mooie én moeilijke momenten.

Roos mocht voor het eerst aan de grote tafel plaatsnemen en het levensbrood ontvangen. Daarna werd ook met de aanwezigen gedeeld. Zo werd zichtbaar wat deze dag zo bijzonder maakte: niemand hoeft alleen op weg te gaan. Rond Roos en Jan staat een warme kring van ouders, familie, meter en peter, vrienden en mensen die hen willen aanmoedigen.

De viering werd gedragen door muziek, persoonlijke woorden, wensen en veel liefde. Het was een dag waarop twee kinderen elk op hun eigen manier een belangrijke stap zetten: Jan werd gedoopt en Roos vierde haar eerste communie.

Een dubbele viering vol licht, kleur en tederheid. Een dag om te bewaren in het hart.

Een warm welkom voor Marie — doopviering thuis op 6 juni 2026 te Welle

Op 6 juni 2026 vierden familie en vrienden samen het doopsel van Marie — een intieme, liefdevolle dienst waarin verbondenheid, beloftes en zegen centraal stonden.

Inleiding en welkom De ouders openden de viering met woorden van dank en hoop: blij dat iedereen aanwezig is om dit bijzondere moment mee te maken. Voor hen staat dopen voor liefde, verbondenheid en samen groeien; een bewuste keuze om Marie omringd te zien door mensen die haar willen begeleiden.

Symbolen en licht De voorganger verwelkomde de aanwezigen, maakte het kruisteken en stak de grote levenskaars aan. Er werd verteld over de kleurrijke gebedskraag en kleine kaarsjes werden aangestoken — als teken om even te denken aan mensen die niet aanwezig konden zijn. Zo werd licht en herinnering verbonden met Maria’s nieuwe levenspad.

Naamgeving en betekenis De ouders lichtten de naamkeuze toe: Marie — eenvoudig, zacht en tijdloos, maar ook sterk. Met een speelse anekdote werd de persoonlijkheid van Marie gevierd aan de hand van een acroniem:

  • Moeilijk stil te krijgen

  • Altijd klaar voor avontuur

  • Razendsnel op ontdekking

  • Innemend en ondeugend

  • Een echte spring-in-’t-veld

Muziek en lied Het persoonlijke lied ‘Marina’ (Mateo Simoni), in een huiselijke versie als “Marietje… I love you forever Marie”, klonk als een warm familielied. Later zorgde een akoestische versie van “I Love You Always Forever” (Everly Fair) voor zachte, liefdevolle klanken in de dienst.

Handoplegging en belofte van bescherming De handoplegging symboliseerde een dak boven haar hoofd — een gebaar van bescherming en zorg. Belangrijk werd benadrukt dat Marie altijd omringd zal worden door mensen die voor haar zorgen.

Lezing: Geloven in... Steven las een korte, poëtische tekst over eenvoudige geloofsverwachtingen: geloven in glimlachen, dromen, hoop en de goedheid van mensen — en boven alles: heb lief en leef intens.

Beloftes De ouders spraken hun toezeggingen uit: onvoorwaardelijke liefde, steun in vreugde en moeilijke tijden, een thuis vol warmte en vertrouwen, ruimte om te ontdekken en zichzelf te worden. Meter Veerle en peter Guido beloofden er altijd te zijn om te steunen, te vieren en aan te moedigen.

Doop, zegen en symbolische daad Bij het dopen scheen het water en werd Finn, Marie’s grote broer, betrokken: hij legde als symbool een steentje in de schaal — een teken van liefde en verbondenheid. De voorganger doopte Marie in de naam van Vader, Zoon en Geest en sprak vervolgens een uitgebreide zalving: zegeningen over haar ogen, oren, mond, handen en voeten — elk gericht op genieten, luisteren, troosten, geven en vrijuit gaan in de wereld.

Gemeenschap en dragen Marie werd ook symbolisch gedragen in het kleurrijke doek — een teken dat de gemeenschap haar opvangt en ondersteunt op haar levensweg.

Afsluiting Na het ondertekenen van de doopakte en een laatste zegen en vredewens klonk als afsluitende muziek “Send Me On My Way” (Rusted Root). De viering liet een warme indruk na: een feest van liefde, belofte en hoop voor Marie’s toekomst, gedragen door familie en vrienden.

Kort samengevat: de doop van Marie was een tedere, rijke viering vol symboliek, persoonlijke beloftes en muzikale momenten — een liefdevol begin van haar levensweg in de kring van mensen die haar liefhebben.

Eleanor gedoopt — één jaar na haar grote broer, op precies dezelfde dag! Zondag 31 mei 2026 thuis te Zottegem

Sommige data blijven voor altijd bijzonder. Voor dit gezin is 31 mei er zo eentje geworden: vorig jaar werd Liam er gedoopt, en vandaag, exact één jaar later, mochten we samen het doopsel van zijn kleine zus Eleanor vieren. Twee kinderen, één datum, één verhaal dat verder groeit.

Welkom in warmte en licht

De viering begon met een warm welkom aan familie en vrienden, een kruisteken en het ontsteken van de grote levenskaars. Rond de kleurrijke gebedskraag werden ook kleine kaarsjes aangestoken — een stil moment voor de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, maar die in gedachten heel dichtbij waren.

Een gedicht zette meteen de toon:

Zo klein, zo lief, zo puur en zacht, een kindje waar zoveel liefde in lacht.

Op de tonen van Dochters van Marco Borsato werd duidelijk waarom dit gezin koos voor een doopsel: niet louter als traditie, maar als een moment van liefde, verbondenheid en vertrouwen. Een symbolisch begin van Eleanors eigen levensweg, omringd door mensen die altijd voor haar zullen klaarstaan.

"Vanaf het moment dat jij er was"

Een van de mooiste momenten kwam van de kleinste stem in huis. Namens Liam lazen mama en papa voor hoe het voelt om grote broer te zijn: samen groeien, spelen en ontdekken, handjes vasthouden als het even eng is, en dicht bij elkaar blijven staan. "Vandaag is het jouw dag, kleine zus — maar stiekem ben ik ook heel trots op ons twee."

Wat een naam vertelt

Eleanor betekent God is mijn licht — een fakkel. De ouders gaven aan elke letter een eigen wens mee:

Letter

Betekenis

E

Engel — haar beschermengel

L

Licht — dat zij brengt in het leven van anderen

E

Eerbied — respect en liefde voor anderen

A

Altijd geliefd — onvoorwaardelijk

N

Nieuwsgierig — willen ontdekken

O

Ochtendgloren — het eerste licht van de dag

R

Reflectie — nadenken en spiegelen

Een naam met karakter en warmte, die vanaf het allereerste moment dat ze hem uitspraken helemaal juist voelde.

Beloftes, water en zegen

Na de doopkaars en de handoplegging — een dak boven je hoofd — klonk Mijn kleine wonder van Djkevje, gevolgd door de geloofstekst over de liefde als bron die ons doet leven.

Toen kwamen de beloftes. Mama en papa beloofden liefde zonder voorwaarden, een veilige thuis en trotse steun bij elke stap. Meter Regine wenste Eleanor een leven vol zachtheid en moed, en de zekerheid dat ze precies goed is zoals ze is. Peter Pascal beloofde haar te begeleiden en te steunen: "Eleanor, je kan altijd op mij rekenen."

Het water werd gezegend met een persoonlijk symbool — een vlinder waarop de gasten hun wens konden schrijven. Daarna werd Eleanor gedoopt en gezalfd: haar oogjes om het licht te zien, haar oortjes om te luisteren, haar mondje om te troosten en te lachen, haar handjes om te geven, haar voetjes om met vallen en opstaan haar eigen weg te gaan.

Gedragen door iedereen

Als slot werd Eleanor letterlijk op handen gedragen in het grote kleurrijke doek — gedragen door de gemeenschap die haar vanaf vandaag mee zal helpen groeien. Na de zegen en vredewens werd de doopakte ondertekend, terwijl You Are Enough van Sleeping At Last de laatste woorden gaf die eigenlijk alles samenvatten.

Eleanor, je bent genoeg. Precies zoals je bent.

Een naam vol betekenis – Doop Marcel bij grootouders te Merelbeke

Op zaterdag 30 mei 2026 hebben we samen een heel bijzonder moment mogen beleven: de doop van kleine Marcel. Wat een warme, betrokken en hoopvolle viering was het — een moment waarin liefde, gezin en geloof hand in hand gingen om een nieuw leven te omringen met beloftes en zegen.

Een warme start De dienst begon met een ontroerende welkomswoord van de ouders. Met zachte woorden en veel liefde werd Marcel binnen gedragen in een kring van mensen die hem willen beschermen en koesteren. De kern van hun boodschap was helder: dopen is voor hen een nieuw begin, een teken van liefde en verbondenheid — een manier om Marcel te laten voelen dat hij nooit alleen staat.

Licht en symbool De voorganger stak de grote levenskaars aan en vroeg iedereen even aandachtig te denken aan de mensen die er vandaag niet bij konden zijn, waarbij kleine kaarsjes werden aangestoken. Het kruisteken en het benoemen van de kleurrijke gebedskraag gaven extra betekenis: symbolen van geloof en verbondenheid die Marcel vandaag meegekregen heeft. De sfeer was eenvoudig, respectvol en hoopvol.

Klein wonder Tijdens de viering werd het gedicht “Klein wonder” gelezen — woorden die precies verwoorden wat zo velen voelden: verwondering om dit prille leven, en een wens dat liefde en licht Marcel zullen dragen. Het raakte iedereen en legde de zachte toon voor de rest van de dienst.

Naam en betekenis De ouders vertelden waarom ze voor de naam Marcel kozen. Marcel, “kleine krijger” — een naam die zachtheid en karakter combineert. Met de letters van zijn naam schilderden ze een toekomstwens:

  • M — Moedig

  • A — Aanhankelijk

  • R — Rechtvaardig

  • C — Creatief

  • E — Eerlijk

  • L — Liefdevol

Ze vertelden hoe de naam vanaf het eerste moment juist voelde: warm, tijdloos en vol betekenis. De wens was duidelijk: dat Marcel mag groeien in zachtheid, vertrouwen en verwondering.

Handoplegging en belofte Er was een symbolische handoplegging — een “dak boven je hoofd” — en woorden over de verwachtingen en waarden die Marcel meegeeft: eerlijkheid, respect, rechtvaardigheid en ruimte voor eigenheid. Die combinatie van grenzen en liefde gaf de belofte van een veilig thuis.

Gemeenschapsmomenten en kleine gebaren Tussen de liturgische onderdelen door klonken muziekstukken en werd er iets speels en persoonlijk gedeeld: pinguïns werden uitgedeeld en mensen kregen balpennen om hun wensen voor Marcel op te schrijven. Kleine, tastbare gebaren die laten zien dat zijn gemeenschap nú al met hem mee groeit.

Geloofswoorden en beloftes “Wij geloven in…” — een liefdevolle geloofsverklaring werd voorgelezen, waarin vertrouwen in liefde, elkaar dragen in moeilijke tijden, en het recht om geliefd te zijn centraal stonden.

De beloftes waren ontroerend concreet:

  • Ouders beloofden Marcel een thuis vol warmte en veiligheid, troost bij verdriet en ruimte om zichzelf te zijn.

  • Meter Freija sprak woorden die later herinneringen voor Marcel zullen worden: over de warmte van vandaag, de beloften en de trots om mee zorg te dragen.

  • De grootouders gaven hun zegen: wensen voor gezondheid, warmte en een plek waar hij zichzelf kan zijn.

Dopen en zegen Bij de doop zelf werd het water gezegend — met kleine pinguïns rond de doopschaal als persoonlijk, speels element — en sprak de voorganger de woorden: “Marcel, ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was voor ons, en in de naam van de Geest die leven geeft.” Daarna volgde het zalven en de zegen: wensen dat hij vertrouwen, liefde en licht mag vinden, ook in moeilijke tijden.

Gedragen door de gemeenschap Een bijzonder ontroerend beeld was het dragen van Marcel in het grote, kleurrijke doek — letterlijk en figuurlijk gedragen worden door de mensen om hem heen. Dit symboliseerde de belofte van de hele gemeenschap: samen opvoeden, samen zorgen, samen liefhebben.

Afsluiting De dienst eindigde met een korte zegen en vredewens: moge Marcel opgroeien in vrede, omringd door liefdevolle mensen, kracht vinden in moeilijke momenten en vreugde in de kleine dingen. Daarna volgde het ondertekenen van de doopakte en nog een laatste muziekstuk om het feest af te sluiten.

Nawoord Wat die middag bleef hangen, is de eenvoud en oprechtheid van alle woorden en symbolen. Geen poespas, maar veel warmte: beloften die een leven lang echo zullen geven. Voor Marcel begint vandaag een levenslang netwerk van liefde — van ouders, meter en peter, grootouders, familie en vrienden. Dat is het mooiste wat je een kind kunt meegeven.

Marcel, welkom — je bent geliefd, en je mag altijd terugvallen op deze kring van mensen die vandaag om je heen stonden.

Gedragen worden — de doop van Jules in Poesele

Soms is een doopviering meer dan een ritueel. Dat was zondag 24 mei zo'n zondag, toen ik in Poesele mocht voorgaan in de doop van Jules, het zoontje van Kevin en Naomi.

Op de klanken van Stevie Wonder namen familie en vrienden hun plaats in. Kevin en Naomi verwelkomden hun gasten zelf — en ze deden dat met woorden die de toon zetten voor heel de viering: "We staan hier niet alleen voor een ritueel, maar voor een moment van bewust stilstaan. Dit leven is kostbaar." Geen grote beloftes over hoe het leven zal lopen, wel de heel eenvoudige toezegging dat Jules er nooit alleen voor staat.

Rond de grote levenskaars ontstaken we kleine lichtjes voor wie er niet meer bij kon zijn — Moeke en Bompa, Pepe Marcel, Bobonne Jacqueline. Zo'n moment maakt zichtbaar wat een doop eigenlijk doet: het zet een kind in een verhaal dat veel ouder is dan hijzelf.

Bijzonder mooi vond ik het verhaal achter de naam. Kevin en Naomi hadden lang getwijfeld, hadden zelfs een andere naam in gedachten, en kozen pas op het laatste moment voor Jules. Geen seconde spijt van gehad, vertelden ze. Intussen is hij bijna acht maanden, en is er geen andere naam meer denkbaar. Omdat kiezen tussen al zijn mooie eigenschappen onmogelijk bleek, brachten ze die samen in een woordenwolk. Terwijl iedereen die stond te lezen klonk Beautiful Boy — en werd het heel stil en heel warm tegelijk.

Bij de handoplegging ging het over een dak boven je hoofd: een warm nest, een veilige haven, een deur die altijd openstaat. Youri las een tekst over geloven in jezelf en in je dromen. De meters Chloë en Chelsy spraken hun eigen beloftes uit, in hun eigen woorden.

Het hart van de viering was het water. We zegenden het met kruiden en bloemen — lavendel voor rust en bescherming, rozemarijn voor kracht, kamille voor geborgenheid, rozenblaadjes voor liefde. En toen kwam iedereen in de kerk één voor één een rozenblaadje in de doopvont leggen, met Stand by Me op de achtergrond. Een schaal water die langzaam een bloemenzee werd. Ik heb zelden zo letterlijk gezien wat "een gemeenschap die zich rond een kind schaart" betekent.

Bij de zalving noemden we Jules helemaal bij naam: zijn hoofdje vol ideeën, zijn haartjes die vrij mogen waaien, zijn ogen die ondernemend mogen blijven blinken, zijn bezige handjes, zijn voeten die hem ooit zullen laten dansen en rennen. En ook — misschien wel het mooiste — zijn eigen willetje. Teken van zijn eigenheid, teken van zijn kracht.

Tot slot werd Jules op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Gedragen door zijn mensen. Mooier kun je het niet uitbeelden. Terwijl de doopakte werd ondertekend, stroomde Lovely Day van Bill Withers de kerk uit. Dat was het ook.

Lieve Kevin en Naomi, dank om mij deel te laten zijn van deze dag. En lieve Jules: groei maar rustig, op jouw tempo. Er staan heel wat mensen klaar om je te dragen.

• Titel: Ballonnen vol liefde: 3-voudige doopviering van Amélie, Lucie & Romain in Hoeve D’Eede te Zuienkerke

Op zaterdag 23 mei 2026 verzamelden familie en vrienden zich in de charmante Hoeve D’Eede te Zuienkerke om samen een bijzonder en warm moment te vieren: de doop van drie kinderen die elkaar in liefde en verbondenheid omhelzen — Amélie, Lucie en Romain. Onder zachte klanken van Ludovico Einaudi’s Primavera en omringd door zonlicht en groene weilanden, klonk er die dag een meelevend “welkom” dat nog lang in ieders hart zal blijven nazinderen.

Een viering van verbondenheid De inleiding, uitgesproken door Sophie, herinnerde ons eraan dat de doop veel meer is dan een ritueel: het is een moment om stil te staan bij liefde, vertrouwen en de gemeenschap die kinderen helpt opgroeien. Er waren mensen die fysiek aanwezig waren en anderen die in gedachten werden meegedragen — allemaal dragen ze bij aan het netwerk van zorg rondom deze drie kleintjes.

Symbolen en rituelen vol warmte De dienst verweefde eenvoudige, krachtige symbolen met persoonlijke woorden:

  • Kaarsen en kruiswoord — licht en zegen voor de weg die voor hen ligt.

  • Een kleurrijke gebedskraag en meerdere ballonnen in verschillende kleuren — ieder met een zachte, duidelijke boodschap: zorgzaam zijn (rood), vreugde brengen (geel), thuis en bescherming (oranje), hoop en groei (groen), vrijheid en blijheid (blauw) en troost in verdriet (paars).

  • De levenskaars en kleine kaarsjes herinnerden aan wie er niet bij kon zijn maar wél deel is van hun leven en herinnering.

Persoonlijke naamgeving en lieve verwijzingen Ouders gaven liefdevol de namen door: Amélie — het poppetje en zorgzame grote zus; Lucie — het vrolijke en eigenzinnige molletje; Romain — het rustige jongste telgje. Elk kind kreeg zo meteen hun plaats en karakter in het gezin toegedicht, met warmte en humor.

Licht, water en zegen De doopkaars en het water in de schaal stonden centraal toen de voorganger de doopvolle woorden uitsprak: “Ik doop je, in de naam van de Vader die Liefde is, in de naam van de Zoon die een voorbeeld was, en in de naam van de Geest die leven geeft.” De eenvoudige handeling leverde een krachtig moment van zegen en welkom in het leven van deze drie kinderen.

Zalving en wensen voor het leven Met zachte, beeldrijke teksten werden Amélie, Lucie en Romain gezalfd — wensen voor gedachten, ogen die de wereld kunnen zien, oren voor muziek en liefde, handen om te knutselen en te troosten, voeten die hen naar hun bestemming brengen, en een hart dat groot genoeg is voor anderen. Er klonk telkens de wens dat hun eigen wil en karakter hen richting en liefde mogen geven.

Belofte en gemeenschap Ouders maakten concrete beloften: zorg, bescherming, loslaten wanneer nodig, luisteren en troosten. Meter en peter — Britt, Geert, Fe, Christophe, Valentine en Dries — namen hun plaats in als dierbaren die deze beloften ondersteunen. Tijdens het ritueel hielden de kinderen kleine steentjes; ze werden even verwarmd in handen en vervolgens in water gelegd — een symbolische handeling om liefde en aandacht te bewaren.

Muziek die het hart raakt Tussendoor vulde muziek de ruimte: van het zachte Einaudi tot Pink’s Cover Me in Sunshine en Yiruma’s River Flows in You — liedjes die speelsheid, rust en tederheid afwisselden.

Eindwoord vol onvoorwaardelijke liefde Sophie sloot met een ontroerende tekst: een persoonlijke belijdenis van liefde in al haar vormen — wanneer de kinderen luisteren, als ze stout zijn, als ze zichzelf zijn of even wegdrijven. “Ik hou van jullie alle vier, voor eeuwig en altijd,” klonk het — een passende afsluiting van een dag die draaide om houden en dragen.

Een gemeenschap die draagt Het beeld van Romain op handen gedragen in het kleurrijke doek symboliseerde de belofte die iedereen die dag gaf: deze kinderen zullen worden gedragen door een gemeenschap vol warmte, zorg en vreugde. De dienst eindigde met een vredeswens, ondertekening van de doopakte en vrolijke klanken van “I Feel It in My Fingers”.

Dankbaarheid Dank aan de ouders, meters en peters, de voorganger en aan iedereen die aanwezig was of in gedachten deelnam. Samen maakten jullie van 23 mei 2026 een dag vol licht, liefde en belofte — een begin vol goede wensen voor Amélie, Lucie en Romain, die dit leven samen mogen delen en kleuren.

Steven D’hoore
Waterviolier 1, 9031 Drongen (Baarle)
+32 497 71 29 73

GDPR en algemene voorwaarden

© Alle teksen en foto’s op deze website zijn beschermd en vormen eigendom van Steven D’hoore BV.