Gedragen worden — de doop van Jules in Poesele

Soms is een doopviering meer dan een ritueel. Dat was zondag 24 mei zo'n zondag, toen ik in Poesele mocht voorgaan in de doop van Jules, het zoontje van Kevin en Naomi.

Op de klanken van Stevie Wonder namen familie en vrienden hun plaats in. Kevin en Naomi verwelkomden hun gasten zelf — en ze deden dat met woorden die de toon zetten voor heel de viering: "We staan hier niet alleen voor een ritueel, maar voor een moment van bewust stilstaan. Dit leven is kostbaar." Geen grote beloftes over hoe het leven zal lopen, wel de heel eenvoudige toezegging dat Jules er nooit alleen voor staat.

Rond de grote levenskaars ontstaken we kleine lichtjes voor wie er niet meer bij kon zijn — Moeke en Bompa, Pepe Marcel, Bobonne Jacqueline. Zo'n moment maakt zichtbaar wat een doop eigenlijk doet: het zet een kind in een verhaal dat veel ouder is dan hijzelf.

Bijzonder mooi vond ik het verhaal achter de naam. Kevin en Naomi hadden lang getwijfeld, hadden zelfs een andere naam in gedachten, en kozen pas op het laatste moment voor Jules. Geen seconde spijt van gehad, vertelden ze. Intussen is hij bijna acht maanden, en is er geen andere naam meer denkbaar. Omdat kiezen tussen al zijn mooie eigenschappen onmogelijk bleek, brachten ze die samen in een woordenwolk. Terwijl iedereen die stond te lezen klonk Beautiful Boy — en werd het heel stil en heel warm tegelijk.

Bij de handoplegging ging het over een dak boven je hoofd: een warm nest, een veilige haven, een deur die altijd openstaat. Youri las een tekst over geloven in jezelf en in je dromen. De meters Chloë en Chelsy spraken hun eigen beloftes uit, in hun eigen woorden.

Het hart van de viering was het water. We zegenden het met kruiden en bloemen — lavendel voor rust en bescherming, rozemarijn voor kracht, kamille voor geborgenheid, rozenblaadjes voor liefde. En toen kwam iedereen in de kerk één voor één een rozenblaadje in de doopvont leggen, met Stand by Me op de achtergrond. Een schaal water die langzaam een bloemenzee werd. Ik heb zelden zo letterlijk gezien wat "een gemeenschap die zich rond een kind schaart" betekent.

Bij de zalving noemden we Jules helemaal bij naam: zijn hoofdje vol ideeën, zijn haartjes die vrij mogen waaien, zijn ogen die ondernemend mogen blijven blinken, zijn bezige handjes, zijn voeten die hem ooit zullen laten dansen en rennen. En ook — misschien wel het mooiste — zijn eigen willetje. Teken van zijn eigenheid, teken van zijn kracht.

Tot slot werd Jules op handen gedragen in het grote kleurrijke doek. Gedragen door zijn mensen. Mooier kun je het niet uitbeelden. Terwijl de doopakte werd ondertekend, stroomde Lovely Day van Bill Withers de kerk uit. Dat was het ook.

Lieve Kevin en Naomi, dank om mij deel te laten zijn van deze dag. En lieve Jules: groei maar rustig, op jouw tempo. Er staan heel wat mensen klaar om je te dragen.