Samen scoren: de communieviering van Bastien in de Maurushoeve
Er zijn van die dagen waarop alles klopt. 17 mei 2026 was er zo eentje. In de Maurushoeve in Lievegem klonk de intro van Sirius — de tune van de Chicago Bulls — en vanaf die eerste noot wist iedereen: vandaag draait het om Bastien, en vandaag draait het om zijn team.
Want dat was het thema van deze viering: basket. Geen toevallige keuze voor een jongen die het liefst met een bal in de handen door het leven gaat. Maar het werd veel meer dan sport. Een basketploeg, dat is samen spelen en samen delen. Dat is niemand buitenspel zetten. Dat is fouten mogen maken, vallen en weer rechtstaan, omdat er altijd iemand langs de kant staat die roept: ga door, je kan dit.
Bastien verwelkomde zijn gasten zelf, en hij deed dat met een beeld dat bleef hangen. Hij voelde zich, zei hij, als een basketballer die voor het eerst écht mag meespelen. Geoefend had hij al genoeg — dribbelen, passen — maar om goed te spelen heb je een team nodig. Mama en papa, oma's en opa's, vrienden en familie: allemaal stonden ze die dag langs zijn lijn.
Een levenskaars, een veelkleurige kraag
De levenskaars brandde, naast de paaskaars, in een traditie die al generaties meegaat. Als voorganger draag ik bij elke viering diezelfde kraag met de vele kleuren en het hart erop — een stille wens voor een veelkleurige toekomst, gedragen door liefde. En er was ook ruimte voor wie er niet meer bij kon zijn. Een kaarsje, een moment stilte, en de warmte van wie we missen even hier in ons midden.
B-A-S-T-I-E-N
Het mooiste moment kwam van de ouders. Zij namen de letters van zijn naam en maakten er een portret van. Het buitenkind dat altijd behulpzaam is. De animo die hij meebrengt, waardoor het thuis nooit stil is. Sociaal, sportief en spontaan — of het nu basket is bij de club, voetbal in de tuin, of een wedstrijdje wie het snelst de trap op raakt. De teamplayer, maar ook die volmondige "neen!" die meestal gevolgd wordt door een zachte "sorry". Het grenzeloze inbeeldingsvermogen in zijn zelfgebouwde kamp. De energie, de stralende lach én de oprechte traan. En tot slot de nieuwsgierigheid, die hem stiekem naar de koelkast doet gluren — en de ontelbare verloren handschoenen en drinkbussen op school.
Daarna klonk Raad eens hoeveel ik van je hou, dat verhaal van Hazeltje en Grote Haas dat elke ouder in de zaal even stil maakt. Tot aan de maan. En terug.
Wensen, handen en gedeeld brood
Op de tonen van Hall of Fame schreven de gasten hun wensen neer: welke superkracht ze Bastien gunnen, waarin hij een kampioen is, welke coach-tip ze hem meegeven. Meter, peter en ouders legden hun handen op zijn schouders. Er werd een kaars ontstoken voor een warme thuis, en bij Altijd van Gert Verhulst, Jan Smit en James Cooke werden de wensen opgehaald.
En dan brood en wijn. Graan dat van één zaadje uitgroeit tot een heel veld — de hoop dat Bastien vruchtbaar door het leven mag gaan, mensen mag dragen zoals hij nu nog gedragen wordt. Gist dat het deeg doet rijzen — de wens dat het leven hem niet te zwaar valt. Bastien deelde het brood zelf rond, gaf de vrede door met een kus en een knuffel, en samen dronken we van de vreugde.
Op de laatste noten van Space Jam liep de viering ten einde. Bastien, je ploeg staat klaar. Speel het spel met heel je hart.
