🚗✨ Sem is vertrokken!— een lentedienst vol motorkracht en vlindervleugels in zaal Lodewijk Landsdijke te Bassevelde

Zondag 24 mei mocht ik voorgaan in de mooie plechtige communieviering van Sem, in zaal Lodewijk in Landsdijke te Bassevelde. Een viering die van het eerste tot het laatste moment de kleur en de klank van Sem zelf had: warm, eerlijk, met veel humor en tegelijk verrassend diep.

Op de tonen van Drive van Ed Sheeran zette Sem zelf de deur open. Zijn welkomstwoord raakte meteen de kern: "Ik vlieg al een beetje uit, net als een vlinder. Maar om een sterke vlinder te worden, heb ik sterke vleugels nodig." Hij sprak over God die zorgt voor een sterke wind onder zijn vleugels, en over Jezus die ons leert steeds het goede te doen. Mooier kan een viering niet beginnen.

Naast de levenskaars die mocht branden zoals de paaskaars, en de veelkleurige kraag met het hart die ik als voorganger telkens aantrek — een veelkleurige toekomst vol liefde wensen we hem toe — ontstaken we ook een kaarsje voor de mensen die we hier missen. Wie er niet meer bij kan zijn, mag toch zijn warmte in ons midden achterlaten.

De auto als levensverhaal

Het hart van deze viering was Sems eigen auto: een wagen beplakt met foto's uit zijn leven, waarbij elk onderdeel een stukje van zijn verhaal vertelde.

• De achteruitkijkspiegels toonden de weg die hij al aflegde: de scheiding van zijn ouders, een verhuis, een nieuwe school, twee samengestelde gezinnen. En toch koos Sem er bewust voor om vooral het goede te benoemen: al die nieuwe vrienden en mensen die hij daardoor heeft leren kennen.

• De wielen wijzen naar waar hij naartoe wil: een job waarin hij echt de handen uit de mouwen kan steken.

• De koplampen staan op de toekomst gericht — volgend jaar het PTI, waar hij mag uitproberen welke richting hem past. Iets waar hij enorm naar uitkijkt.

• De motor is zijn eigen kracht: doorzetten, ook als het even niet lukt.

• Het stuur zijn de mensen die meebegeleiden: papa — "mijn beste vriend, de beste papa die ik me kon wensen" —, Melissa, peter Robin en meter Sara, vake en moeke, oma trein.

• En eerlijk als hij is, sprak Sem ook over zijn remmen: de angst voor commentaar van mensen die hij graag ziet, de angst om iemand te kwetsen zonder het te willen, de angst om zijn familie later te missen.

Na Life is a Highway van Rascal Flatts las mama Melissa haar tekst Groot worden, met die ene regel die als een anker bleef hangen: "Op dat moment hoop ik dat je in je hart weet dat wij er altijd voor je zullen zijn."

Nieuwe kansen, wensen en vuurkracht

Bij het moment van de nieuwe kansen stonden we stil bij fouten mogen maken, eruit leren en beter willen doen. Sem schreef zijn eigen woorden op een papiertje — niet om voor te lezen, maar om zand erover te doen. Fouten mogen verdwijnen.

Meter Sara bracht een wens die de hele zaal deed lachen én stil worden: over "energy saving mode", over "life is too short to skip dessert", over durven springen ook als je liever nog één filmpje kijkt. En over die ene belofte die blijft: "Je bent altijd welkom. Zonder uitleg, zonder voorwaarden. Gewoon… altijd." Compleet met een verrassing: twee dagen glamping, hoogteparcours en death rides in Adventure Valley Durbuy. Peter Robin hield het kort en krachtig: "Wat ben ik daar verdorie trots op. Weet dat petie er altijd zal zijn voor je. Proficiat, knul."

Met de handoplegging door peter, meter en ouders werd Sem gedragen door de mensen die zijn thuis zijn. Daarna volgde de zalving: "Sem, ontvang het zegel van de heilige Geest, de gave Gods." Om die vuurkracht mocht hij zelf licht ontsteken — de grote kaars, zijn koplamp die aangaat. Born to be Wild deed de rest.

Brood en wijn: breken en delen

Bij brood en wijn stonden we stil bij het graan dat van één zaadje een heel veld wordt, en bij de gist die het deeg doet rijzen en lucht brengt. Twee mooie wensen voor Sem: dat hij vruchtbaar door het leven mag gaan en mensen mag dragen zoals hij nu nog even gedragen wordt, en dat het leven hem niet al te zwaar mag vallen. Na het Onze Vader droeg Sem de vrede rond — met een kus, een knuffel, een warm gebaar. En bij de communie mocht hij zelf breken en delen met iedereen die dat wenste.

Wat blijft na zo'n viering? Het beeld van een jongen die eerlijk durft te vertellen waar zijn remmen zitten én zijn motor draait. Sem, je vleugels zijn sterker dan je denkt. Enjoy the ride.